WEBVTT 1 00:00:00.000 --> 00:00:03.154 [เสียงดนตรี] 2 00:00:04.003 --> 00:00:07.154 (คุณครูนุชสุคนธ์) สวัสดีค่ะ นักเรียน 3 00:00:08.004 --> 00:00:11.154 วันนี้นะคะ ครูนุชสุคนธ์ ปานแดงค่ะ 4 00:00:12.005 --> 00:00:16.005 5 00:00:16.005 --> 00:00:19.153 จากโรงเรียนบางปะกอกวิทยาคม 6 00:00:20.010 --> 00:00:23.153 ในวันนี้ค่ะ - เราจะมาพูดถึงการอ่านวรรณคดีนะคะ 7 00:00:24.012 --> 00:00:27.153 ต่อจากเมื่อสัปดาห์ที่ผ่าน ๆ มาค่ะ 8 00:00:28.012 --> 00:00:32.012 ในวันนี้ค่ะ เราจะมาพูดถึงเรื่องการอ่าน วรรณคดี 9 00:00:32.014 --> 00:00:35.154 ซึ่งเราได้พูดถึงการเล่นเสียงไปแล้วนะคะ 10 00:00:36.016 --> 00:00:39.153 ในวันนี้ค่ะ เราจะพูดถึงการอ่านวรรณคดี - ในส่วนของการเล่นคำนั่นเองค่ะ 11 00:00:40.025 --> 00:00:43.154 ในการเล่นคำค่ะ - ก็คือการสรรคำมาเรียงร้อยในคำประพันธ์นะคะ 12 00:00:44.026 --> 00:00:48.026 อวดฝีมือของกวีในการอวดเสียง 13 00:00:48.027 --> 00:00:51.154 โดยพลิกแพลงให้เกิดความหมายพิเศษ - และแปลกออกไปจากที่ใช้กันอยู่ค่ะ 14 00:00:52.034 --> 00:00:55.154 เพื่ออวดฝีมือของกวีเช่นเดียวกับการเล่นเสียง 15 00:00:56.034 --> 00:00:59.154 ที่จะกล่าวถึงในทีนี้ ก็คือการเล่นคำพ้อง - การเล่นคำซ้ำ และการเล่นคำเชิงถามค่ะ 16 00:01:00.041 --> 00:01:04.041 พ้องรูปและการเล่นพ้องเสียงค่ะ มี 17 00:01:04.043 --> 00:01:07.153 เรามาดูในส่วนของการเล่นคำพ้องกันค่ะ 18 00:01:08.044 --> 00:01:11.154 ซึ่งการเล่นคำพ้องนั้น - ก็สามารถแบ่งได้เป็นการเล่นคำพ้องรูป 19 00:01:12.045 --> 00:01:15.155 และการเล่นคำพ้องเสียงนะคะ 20 00:01:16.046 --> 00:01:20.046 ต่างกันค่ะ และเขียนต่างกันด้วยค่ะ เรามาดูตัวอย่างกันค่ะ 21 00:01:20.048 --> 00:01:23.154 พ้องรูปนั้นก็หมายถึงเขียนเหมือนกันนะคะ 22 00:01:24.049 --> 00:01:27.154 อ่านเหมือนกันแต่ความหมายแตกต่างกันค่ะ 23 00:01:28.064 --> 00:01:31.154 ส่วนการเล่นการพ้องเสียงนะคะ 24 00:01:32.064 --> 00:01:36.064 ค่ะ จากบทละครเรื่องรามเกียรติ์บทประพันธ์ของพระบาทสม 25 00:01:36.066 --> 00:01:39.153 คำพ้องเสียง ก็คือเสียงเหมือนกันค่ะ 26 00:01:40.067 --> 00:01:43.153 แต่ความหมายนั้นต่างกันค่ะ - และเขียนต่างกันด้วยค่ะ 27 00:01:44.068 --> 00:01:47.154 เรามาดูตัวอย่างกันค่ะ 28 00:01:48.082 --> 00:01:52.082 นกแก้วชนิดหนึ่งนั่นเอง เกาะอยู่บนเถาวัลย์นั่นเอค 29 00:01:52.083 --> 00:01:55.153 การเล่นคำพ้องนะคะ ก็คือการนำคำพ้องมาใช้คู่กัน 30 00:01:56.084 --> 00:01:59.153 ให้เกิดความหมายที่สัมพันธ์กัน 31 00:02:00.086 --> 00:02:03.154 อย่างเช่น เบญจวรรณจับวัลย์มาลี - เหมือนวันเจ้าวอนพี่ให้ตามกวางค่ะ 32 00:02:04.086 --> 00:02:08.086 วันแรกก็เบญจวรรณซึ่งแปลว่านกแก้ว 33 00:02:08.088 --> 00:02:11.154 จากบทละครเรื่องรามเกียรติ์ 34 00:02:12.089 --> 00:02:15.154 พระราชนิพนธ์ พระบามสมเด็จพระพุทธยอดฟ้า - จุฬาโลกมหาราชค่ะ 35 00:02:16.090 --> 00:02:19.153 ในตอนนี้นะคะ เมื่อทศกัณฐ์ลักนางสีดาไป 36 00:02:20.091 --> 00:02:24.091 สัมพันธ์กันอย่างกลมกลืนนั่นเองค่ะ การประพั 37 00:02:24.093 --> 00:02:27.153 พระรามก็ออกตามหานางค่ะ 38 00:02:28.094 --> 00:02:31.167 ขณะที่เดินทางกลางป่าพระรามเห็นนกเบญจวรรณ - นกแก้วชนิดหนึ่งนั่นเอง 39 00:02:32.095 --> 00:02:35.153 เกาะอยู่ที่เถาวัลย์ค่ะ นี่คือวันที่ 2 นะคะ 40 00:02:36.101 --> 00:02:40.101 เห็นรอหักเหมือนหนึ่งรักที่รอถ้า 41 00:02:40.102 --> 00:02:43.153 และก็ทำให้นึกถึงวันที่นางสีดา - ทูลอ้อนวอนให้พระองค์ออกไปตามกวางทองค่ะ 42 00:02:44.110 --> 00:02:47.154 กวีเล่นคำที่มีเสียงวันถึง 3 คำด้วยกันนะคะ 43 00:02:48.120 --> 00:02:51.154 ซึ่งวันแรก ก็คือเบญจวรรณ - ที่แปลว่า นกแก้วชนิดหนึ่ง 44 00:02:52.121 --> 00:02:56.121 นั่นหมายถึงคำว่าหยุดค่ะ และคำว่ารอถ้าหมายถึงการรอคอยค่ะ 45 00:02:56.123 --> 00:02:59.154 วันที่ 2 ก็คือเถาวัลย์นั่นเอง 46 00:03:00.124 --> 00:03:03.153 แล้ววันที่ 3 ก็คือวันเวลานั่นเองนะคะ 47 00:03:04.126 --> 00:03:07.153 เพราะฉะนั้นนี่ตรงนี้จะเห็นว่ากวีนี่ - ใช้การสรรคำมาเป็นอย่างดี 48 00:03:08.127 --> 00:03:12.127 นั่นเองค่ะ แล้วต่อจากนี้นะคะ มีอีกเรื่องหนึ่ง 49 00:03:12.129 --> 00:03:15.153 โดยนำมาใช้ให้มีความหมายสัมพันธ์กัน - ได้อย่างกลมกลืนเลยทีเดียวค่ะ 50 00:03:16.130 --> 00:03:19.153 ในการเล่นคำพ้องนะคะ 51 00:03:20.131 --> 00:03:23.153 ก็เป็นกลวิธีการประพันธ์ที่กวีไทยนิยมมากค่ะ 52 00:03:24.132 --> 00:03:28.132 ในบทคร่ำครวญของกุมาร 53 00:03:28.134 --> 00:03:31.153 บางครั้งนอกจากจะใช้คำพ้องเสียง - ดังตัวอย่างข้างต้นแล้ว 54 00:03:32.135 --> 00:03:35.154 ยังมีคำพ้องรูปด้วยค่ะ 55 00:03:36.137 --> 00:03:39.154 ตัวอย่างเช่น 56 00:03:40.137 --> 00:03:44.137 แลที่แม่จะ 57 00:03:44.138 --> 00:03:47.153 เห็นรอหักเหมือนหนึ่งรักที่รอรา - แต่รอท่ารั้งทุกข์มาตามทาง 58 00:03:48.139 --> 00:03:51.154 จากนิราศพระบาทของสุนทรภู่ค่ะ 59 00:03:52.140 --> 00:03:55.154 ซึ่ง "รอ" ในคำแรกนั้น - หมายถึง หลักปักกันกระแสน้ำ 60 00:03:56.140 --> 00:04:00.140 มาจากเรื่องมหาเวทสันดร 61 00:04:00.142 --> 00:04:03.154 ส่วน รอ ในคำว่า "รอรา" นั้น - หมายถึงว่า หยุด ค่ะ 62 00:04:04.143 --> 00:04:07.154 และคำว่า "รอท่า" ก็หมายถึง การรอคอยค่ะ 63 00:04:08.144 --> 00:04:11.153 เพราะฉะนั้นทั้ง 3 รอ นี้ 64 00:04:12.145 --> 00:04:16.145 เต็มความสามารถแล้ว 65 00:04:16.147 --> 00:04:19.154 เขียนเหมือนกันแต่ความหมายนั้นต่างกันนะคะ 66 00:04:20.148 --> 00:04:24.148 ก็ถือว่าเป็นการเล่นคำพ้อง - ที่เป็นคำพ้องเสียงนั่นเองค่ะ 67 00:04:24.152 --> 00:04:28.152 และนอกจากนี้นะคะ 68 00:04:28.163 --> 00:04:32.163 แล้วก็ได้ตามหาจนหมดกำลังเดินตามหา ก็คือหมดแรงฝีเท้าแล้ว 69 00:04:32.177 --> 00:04:36.153 นอกจากการเล่นคำพ้องแล้ว - ก็ยังมีการเล่นคำซ้ำอีกค่ะ 70 00:04:36.177 --> 00:04:40.154 การเล่นคำซ้ำนะคะ ก็คือการนำคำคำเดียวมาใช้ซ้ำ ๆ 71 00:04:40.178 --> 00:04:44.153 ในที่ใกล้ ๆ กันเพื่อย้ำความหมายของข้อความ - ให้หนักแน่นมากยิ่งขึ้น 72 00:04:44.179 --> 00:04:48.179 อาลัยกับความสิ้นหวัดสุดยิ่งยวดของแม่ ทำทุกอย่างสุดฝีมือ 73 00:04:48.179 --> 00:04:52.153 ดังตัวอย่าง ในบทคร่ำครวญของพระนางมัทรีค่ะ 74 00:04:52.179 --> 00:04:56.167 เมื่อตามหาสองกุมารไม่พบ 75 00:04:56.179 --> 00:05:00.153 แต่แม่เที่ยวเซซังเสาะแสวงทุกแห่งห้องหิมเวศ - ทั่วประเทศทุกราวป่า 76 00:05:00.188 --> 00:05:04.188 ก็คือการเรียงถ้อยคำให้เป็นประโยชน์เชิงถามค่ะ 77 00:05:04.189 --> 00:05:08.154 สุดสายนัยนาที่แม่จะตามไปเล็งแล 78 00:05:08.189 --> 00:05:12.154 สุดโสตแล้วที่แม่จะซับทราบฟังสำเนียง 79 00:05:12.190 --> 00:05:16.154 สุดสุรเสียงที่แม่จะร่ำเรียกพิไรร้อง 80 00:05:16.191 --> 00:05:20.191 การประพันธ์นี้ว่า วาทะการวาทะศิลป์ค่ะ 81 00:05:20.192 --> 00:05:24.154 สุดฝีเท้าที่แม่จะเยื้องย่องยกย่างลงเหยียบดิน 82 00:05:24.194 --> 00:05:28.153 ก็สุดสิ้นสุดปัญญาสุดหาสุดค้นเห็นสุดคิด 83 00:05:28.194 --> 00:05:32.154 ตรงนี้มาจากเรื่องมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี 84 00:05:32.194 --> 00:05:36.194 แข็งหรือไม่ ไม่อวดหยิ่งหญิงไทยไม่ใช่ชั่ว 85 00:05:36.195 --> 00:05:40.153 ในสำนวนของเจ้าพระยาพระคลังหนค่ะ 86 00:05:40.197 --> 00:05:44.153 เห็นไหมคะว่ากวีมีการเล่นคำว่า "สุด" ซ้ำ ๆ กัน 87 00:05:44.197 --> 00:05:48.154 เพื่อสื่อว่าพระนางมัทรีนี่ - ได้พยายามตามหาสองกุมาร 88 00:05:48.199 --> 00:05:52.199 การใช้คำเชิงถามว่า แข็งหรือไม่ ใช้เมื่อไร เป็นคำถามที่ใช้ยั่ว 89 00:05:52.200 --> 00:05:56.154 อย่างเต็มความสามารถแล้วก็ยังไม่พบ 90 00:05:56.206 --> 00:06:00.153 เพราะทั้ง 2 นี่ลับสายตามไป - ซึ่งก็คือคำว่า "สุดนัยนา" 91 00:06:00.207 --> 00:06:04.153 ไม่ได้ยินเสียงแล้ว ก็คือสุดโสต 92 00:06:04.207 --> 00:06:08.207 การใช้เสน่ห์ผูกมันสามีนั้น 93 00:06:08.209 --> 00:06:12.165 พระนางมัทรีได้พร่ำเรียก - พระโอรสพระธิดาจนสิ้นเสียง ก็คือสุดสุรเสียง 94 00:06:12.210 --> 00:06:16.154 และก็ได้ตามหาจนหมดกำลังเดินไม่ไหว - ก็คือสุดฝีเท้านั่นเอง 95 00:06:16.211 --> 00:06:20.154 บทรำพันนี้นะคะ จบลงด้วยการซ้ำคำ 96 00:06:20.213 --> 00:06:24.213 เจดีที่สร้างยังล้างรัก เสียใจนัก 97 00:06:24.213 --> 00:06:28.153 สุดสิ้นสุดปัญญาสุดหาสุดค้นเห็นสุดคิดเห็นไหมคะ 98 00:06:28.213 --> 00:06:32.154 ว่าก็เป็นการบอกกล่าวว่าความทอดอาลัย 99 00:06:32.214 --> 00:06:36.153 และความสิ้นหวังอย่างยิ่งยวด - ของแม่ผู้พรากจากลูก 100 00:06:36.214 --> 00:06:40.214 จากนิราชภูเขาทอง ใช้คำจากนิราศ 101 00:06:40.215 --> 00:06:44.153 ทำทุกอย่างสุดผีมือแล้วก็ยังไม่เจอลูกเลยค่ะ 102 00:06:44.217 --> 00:06:48.154 นอกจากนี้ค่ะ เล่นคำพ้องแล้วนะคะ 103 00:06:48.217 --> 00:06:52.154 เราก็ยังมีการเล่นคำเชิงถามค่ะ 104 00:06:52.219 --> 00:06:56.219 จะไม่สูญสลายไปเช่นเดียวกันกับ 105 00:06:56.219 --> 00:07:00.153 ซึ่งการเล่นคำเชิงถามนะคะ - ก็คือการเรียงถ้อยคำนะคะ 106 00:07:00.221 --> 00:07:04.154 ให้เป็นประโยคเชิงถามค่ะ - แต่เจตนาที่แท้จริงแล้วไม่ได้ถามค่ะ 107 00:07:04.221 --> 00:07:08.153 เพราะไม่ได้ต้องการคำตอบนะคะ 108 00:07:08.222 --> 00:07:12.222 ภาพขึ้น หรือภาพขึ้นในใจให้กับผู้อ่าน 109 00:07:12.224 --> 00:07:16.154 แต่ต้องการเน้นให้ข้อความมีน้ำหนัก - ดึงดูดความสนใจ และให้ผู้ฟังคิดตามค่ะ 110 00:07:16.226 --> 00:07:20.154 บางท่านเรียกกลวิธีการประพันธ์นี้ว่า 111 00:07:20.227 --> 00:07:24.153 "การใช้ประโยคคำถามเชิงวาทศิลป์" นะคะ 112 00:07:24.229 --> 00:07:28.229 สิ่งหนึ่งว่าเหมือนกับสิ่งหนึ่ง เป็นการอุปมา 113 00:07:28.229 --> 00:07:32.153 เพราะเป็นวิธีการที่นิยมใช้กัน - ในการพูดต่อประชุมชนค่ะ 114 00:07:32.242 --> 00:07:36.153 เมื่อผู้พูดต้องการสร้างอารมณ์แก่ผู้ฟัง - เพื่อให้เกิดผลตามเจตนารมณ์ 115 00:07:36.242 --> 00:07:40.154 เปลก็ไกวดาบก็แกว่งแข็งหรือไม่ - ไม่อวดหยิ่งหญิงไทยมิใช่ชั่ว 116 00:07:40.242 --> 00:07:44.242 ในโครงบทนี้ คุณแม่หนา ผสุทา 117 00:07:44.243 --> 00:07:48.154 ไหนไถถากกรากกรำไหนทำครัว - ใช่รู้จักแต่จะยั่วผัวเมื่อไรนะคะ 118 00:07:48.243 --> 00:07:52.154 นารีเรืองนาม พระนิพนธ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ - กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ค่ะ 119 00:07:52.244 --> 00:07:56.153 การใช้คำเชิงถามว่าแข็งหรือไม่นะคะ 120 00:07:56.244 --> 00:08:00.244 บรมวงเธอ เดชาดิศรค่ะ 121 00:08:00.245 --> 00:08:04.153 ใช่เมื่อไรเป็นการเล่นคำที่เป็นคำถาม - เพื่อยั่วให้ผู้อ่านสะดุดคิด 122 00:08:04.246 --> 00:08:08.153 ว่าที่จริงนั้นผู้หญิงไทยนั้นแข็งแกร่งนะคะ 123 00:08:08.248 --> 00:08:12.154 และก็มีความสามารถมากกว่านั้นนะคะ 124 00:08:12.249 --> 00:08:16.249 นั่นเอง ลักษณะเด่นที่มีร่วมกันนะคะ 125 00:08:16.250 --> 00:08:20.154 การใช้เสน่ห์ผูกมัดใจสามี - อย่างที่มักจะเข้าใจกันนี่ 126 00:08:20.251 --> 00:08:24.154 จึงเป็นการเข้าใจผิดค่ะ 127 00:08:24.252 --> 00:08:28.154 ค่ะ และในนิราศภูเขาทองนะคะ 128 00:08:28.253 --> 00:08:32.253 ลักษณะเด่นของอากาศและท้องฟ้า คือ กว้างค่ะ 129 00:08:32.254 --> 00:08:36.153 สุนทรภู่รำพันถึงความไม่ยั่งยืนของสรรพสิ่ง - เมื่อได้เห็นเจดีย์อยู่ในสภาพปรักหักพังค่ะ 130 00:08:36.264 --> 00:08:40.154 โอ้เจดีย์ที่สร้างยังร้างรัก 131 00:08:40.264 --> 00:08:44.154 เสียดายนักนึกน่าน้ำตากระเด็น 132 00:08:44.266 --> 00:08:48.266 ก็คือสูงนั่นเอง คำที่แสดงคำว่า 133 00:08:48.266 --> 00:08:52.154 กระนี้หรือชื่อเสียงเกียรติยศ 134 00:08:52.267 --> 00:08:56.153 จะมิหมดล่วงหน้าทันตาเห็น 135 00:08:56.268 --> 00:09:00.153 เป็นผู้ดีมีมากแล้วยากเย็น 136 00:09:00.270 --> 00:09:04.270 คำที่แสดงความเปรียบเทียบก็คือคำว่า สู้ ค่ะ 137 00:09:04.270 --> 00:09:08.154 คิดก็เป็นอนิจจังเสียทั้งนั้นนะคะ 138 00:09:08.271 --> 00:09:12.153 จากนิราศภูเขาทองของสุนทรภู่ค่ะ 139 00:09:12.273 --> 00:09:16.153 ตรงนี้มีคำว่า "กระนี้หรือ" นะคะ 140 00:09:16.274 --> 00:09:20.274 เช่น เชียงใหม่เหมือนกับกรุงเทพ อย่างนี้เราไม่เรียกว่าคำอุป 141 00:09:20.275 --> 00:09:24.153 ที่เป็นการเล่นคำเชิงถามค่ะ 142 00:09:24.283 --> 00:09:28.153 การใช้คำเชิงถามว่ากระนี้หรือ - เป็นการกระตุ้นให้ผู้ฟังฉุกคิดว่า 143 00:09:28.292 --> 00:09:32.154 เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วมีหรือ - ที่ชื่อเสียงของเราจะไม่สูญสลายไป 144 00:09:32.297 --> 00:09:36.297 ดังตัวอย่างต่อไปนี้ค่ะ เป็นภาพสินสมุทร 145 00:09:36.299 --> 00:09:40.154 เช่นเดียวกับถาวรวัตถุทั้งหลายค่ะ 146 00:09:40.299 --> 00:09:44.155 นอกจากการเล่นเสียง เล่นคำ - นั่นคือ วรรณศิลป์แล้วนะคะนักเรียน 147 00:09:44.301 --> 00:09:48.154 สิ่งที่นักเรียนจะได้พบ ก็คือภาพพจน์ค่ะ 148 00:09:48.302 --> 00:09:52.302 มีศักดา จากนิทานคำกลอนของ สุทรภู่ 149 00:09:52.303 --> 00:09:56.153 เป็นสิ่งที่กวีพยายามที่จะสร้างจินตภาพขึ้น - หรือภาพขึ้นในใจให้กับผู้อ่าน 150 00:09:56.303 --> 00:10:00.153 โดยการเรียบเรียงถ้อยคำด้วยวิธีการต่าง ๆ 151 00:10:00.304 --> 00:10:04.154 ให้พิเศษกว่าการเรียงลำดับคำ 152 00:10:04.314 --> 00:10:08.314 ทั้งหมดนะคะ ลองดูค่ะ ในข้อความในวรรคที่ 1 และ วรรคที่ 4 153 00:10:08.314 --> 00:10:12.154 หรือการใช้ความหมายของคำตามปกติค่ะ 154 00:10:12.315 --> 00:10:16.153 ภาพพจน์ที่จะกล่าวถึงในที่นี้นะคะ 155 00:10:16.316 --> 00:10:20.154 ก็ได้แก่ การเปรียบเทียบสิ่งหนึ่ง - ว่าเหมือนกับอีกสิ่งหนึ่งค่ะ 156 00:10:20.317 --> 00:10:24.317 เช่นเดียวกับที่เราพูดว่า ลูกหน้าดีเหมือนกับพ่อแม่ 157 00:10:24.318 --> 00:10:28.154 เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "อุปมา" ค่ะ 158 00:10:28.327 --> 00:10:32.154 โดยนำ 2 สิ่งที่ต่างจำพวกกัน 159 00:10:32.328 --> 00:10:36.154 แต่มีลักษณะเด่นเหมือนกัน - มาเปรียบเทียบกันนะคะ 160 00:10:36.341 --> 00:10:40.341 เป็นดวงตาที่แดงโชดช่วง 161 00:10:40.343 --> 00:10:44.153 และใช้คำแสดงความเปรียบว่า - เหมือน คล้าย ดัง เป็นต้นค่ะ 162 00:10:44.344 --> 00:10:48.153 ดังตัวอย่างในโคลงบทนี้ 163 00:10:48.346 --> 00:10:52.154 คุณแม่หนาหนักเพี้ยง พสุธา 164 00:10:52.347 --> 00:10:56.347 ที่เป็นการเปรียบเทียบกับสิ่งที่เหมือนกันหรือเป็นสิ่งที่เรียกว่า "อุปมา 165 00:10:56.348 --> 00:11:00.153 คุณบิดรดุจอา- กาศกว้าง 166 00:11:00.349 --> 00:11:04.153 คุณพี่พ่างศิขรา เมรุมาศ 167 00:11:04.358 --> 00:11:08.154 คุณพระอาจารย์อ้าง อาจสู้สาคร 168 00:11:08.359 --> 00:11:12.359 อุปลักษณ์ คือ การนำสิ่ง 2 สิ่งที่มีจุดเด่นมาเปรี 169 00:11:12.361 --> 00:11:16.153 โคลงโลกนิติพระนิพนธ์ 170 00:11:16.368 --> 00:11:20.167 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ - กรมพระยาเดชาดิศรค่ะ 171 00:11:20.368 --> 00:11:24.154 มาดูกันค่ะ - ว่าภาพพจน์นะคะ ที่เราต้องการให้เห็น 172 00:11:24.369 --> 00:11:28.369 พระนางมัทซีได้ ... 173 00:11:28.370 --> 00:11:32.154 ก็คือสิ่งที่ต้องการกล่าวถึง 174 00:11:32.372 --> 00:11:36.153 ก็คือพระคุณของแม่สิ่งแรกเลยนะคะ 175 00:11:36.375 --> 00:11:40.154 สิ่งที่เขานำมาเปรียบเทียบ - ก็คือแผ่นดินหรือพสุธานั่นเอง 176 00:11:40.380 --> 00:11:44.380 สำนวณของพระเจ้าระคัง 177 00:11:44.383 --> 00:11:48.154 ลักษณะเด่นที่มีร่วมกันนะคะ คือ ความหนาหนักค่ะ 178 00:11:48.384 --> 00:11:52.154 และคำที่แสดงคำเปรียบเทียบ 179 00:11:52.386 --> 00:11:56.153 ก็คือคำว่า "เพี้ยง" นั่นเอง - ที่แปลว่าเหมือนนะคะ 180 00:11:56.386 --> 00:12:00.386 ก็คือดวงจันทร์เป็นการเน้นความสำคัญให้กับนางธิดา 181 00:12:00.388 --> 00:12:04.153 หรือพระคุณของพ่อค่ะ 182 00:12:04.398 --> 00:12:08.154 เราเปรียบพระคุณของพ่อเหมือนกับท้องฟ้าค่ะ - หรือกับอากาศนั่นเอง 183 00:12:08.399 --> 00:12:12.154 ลักษณะเด่นของอากาศหรือท้องฟ้า ก็คือกว้างค่ะ 184 00:12:12.399 --> 00:12:16.399 ภาพพจน์ที่ 3 185 00:12:16.400 --> 00:12:20.154 คำที่แสดงความเปรียบเทียบ ก็คือคำว่า "ดุจ" ค่ะ 186 00:12:20.402 --> 00:12:24.153 และยังมีการเปรียบเทียบพระคุณของพี่นะคะ 187 00:12:24.403 --> 00:12:28.154 ก็เปรียบได้กับภูเขาค่ะ หรือศิขราเมรุมาศค่ะ 188 00:12:28.404 --> 00:12:32.404 บุคคลวัตร สิ่ง ๆ นี้จะพบเจอกับ 189 00:12:32.405 --> 00:12:36.154 ลักษณะเด่นที่เรามีร่วมกัน ก็คือสูงนั่นเองนะคะ 190 00:12:36.406 --> 00:12:40.155 คำที่แสดงความเปรียบเทียบ - ก็คือ คำว่า "พ่าง" ค่ะ 191 00:12:40.411 --> 00:12:44.156 และพระคุณของครูค่ะ 192 00:12:44.411 --> 00:12:48.411 ต่างส่งเสียงร้อง 193 00:12:48.412 --> 00:12:52.155 สิ่งที่เป็นตัวเปรียบเทียบ - ก็คือท้องน้ำหรือสาครนั่นเอง 194 00:12:52.413 --> 00:12:56.153 เพราะฉะนั้นลักษณะเด่นที่นักเรียนได้เห็นเลย - ก็คือท้องน้ำนั้นกว้างค่ะ 195 00:12:56.413 --> 00:13:00.154 เพราะฉะนั้นคำที่แสดงความเปรียบเทียบ - ก็คือ คำว่า "สู้" นั่นเองค่ะ 196 00:13:00.413 --> 00:13:04.413 ร้องระงมภัย จากประเวทสันดร 197 00:13:04.415 --> 00:13:08.154 ตรงนี้ก็เป็นการอุปมา - ให้พวกเราได้เห็นอย่างชัดเจนนะคะ 198 00:13:08.417 --> 00:13:12.154 แต่มีข้อควรจำประการหนึ่งค่ะ 199 00:13:12.419 --> 00:13:16.154 ว่าหากสิ่งที่นักเรียนนำมาเปรียบเทียบนั้นนี่ - เป็นสิ่ง ๆ เดียวกันหรือพวกเดียวกัน 200 00:13:16.419 --> 00:13:20.419 นะคะ แต่ยังร้องให้เป็นภาษามนุษย์ด้วยค่ะ 201 00:13:20.420 --> 00:13:24.154 อย่างเช่น เชียงใหม่เหมือนกับกรุงเทพฯ 202 00:13:24.421 --> 00:13:28.153 อย่างนี้เราไม่เรียกว่าเป็น "อุปมา" นะคะ 203 00:13:28.423 --> 00:13:32.154 แต่ว่ามันเป็นการเปรียบเทียบแบบธรรมดา 204 00:13:32.424 --> 00:13:36.424 นะคะ ก็คือการเรียนเสียงธรรมชาติค่ะ 205 00:13:36.426 --> 00:13:40.153 ดังนั้นจะดูแต่เพียง คำว่า - "เหมือน" "ดัง" "คล้าย" เท่านั้นไม่ได้ค่ะ 206 00:13:40.427 --> 00:13:44.154 จะต้องพิจารณาองค์ประกอบทั้งหมด - ของบทเปรียบเทียบด้วย 207 00:13:44.428 --> 00:13:48.154 ดังตัวอย่างต่อไปนี้ค่ะ 208 00:13:48.428 --> 00:13:52.428 และเรียกนกกาเหว่า จากสิ่งที่ได้ยิน 209 00:13:52.429 --> 00:13:56.154 เป็นบทพรรณนาภาพสินสมุทร - ในวรรณคดีเรื่องพระอภัยมณีค่ะ 210 00:13:56.430 --> 00:14:00.153 ไม่คลาดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช 211 00:14:00.430 --> 00:14:04.153 แต่ดวงเนตรแดงดูดังสุริย์ฉาย 212 00:14:04.432 --> 00:14:08.432 เสียงคนร้อง เสียงสัตว์ร้อง เสียงดนตรี นะคะ 213 00:14:08.433 --> 00:14:12.153 ทรงกำลังดังพระยาคชาพลาย 214 00:14:12.434 --> 00:14:16.154 มีเขียวคล้ายชนนีมีศักดา 215 00:14:16.434 --> 00:14:20.153 จากนิทานคำกลอนเรื่องพระอภัยมณี ของสุนทรภู่ 216 00:14:20.435 --> 00:14:24.435 พระนิพนเจ้าฟ้า 217 00:14:24.436 --> 00:14:28.153 เห็นไหมคะ จะมีคำว่า "เหมือน" - คำว่า "ดัง" นะคะ และก็คำว่า "คล้าย" 218 00:14:28.439 --> 00:14:32.154 ถ้าเรามองภาพรวมนี่ เราก็จะคิดว่า - บทประพันธ์นี้นี่ เป็นการอุปมาทั้งหมดนะคะ 219 00:14:32.439 --> 00:14:36.154 ลองดูค่ะ 220 00:14:36.441 --> 00:14:40.441 พระนิพน เจ้าฟ้าธรรมมาธิเบตค่ะ 221 00:14:40.443 --> 00:14:44.154 ในข้อความในวรรคที่ 1 และวรรคที่ 4 นะคะ 222 00:14:44.444 --> 00:14:48.154 บอกว่าสินสมุทรนี่ 223 00:14:48.444 --> 00:14:52.154 มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับพระอภัยมณีผู้เป็นบิดา 224 00:14:52.455 --> 00:14:56.455 เกล้าเจ้าอยู่หัวค่ะ 225 00:14:56.455 --> 00:15:00.153 และก็มีเขี้ยวเหมือนนางยักษ์ผู้เป็นมารดา 226 00:15:00.456 --> 00:15:04.154 ซึ่งตรงนี้นี่ถือเป็นการเปรียบเทียบแบบธรรมดา 227 00:15:04.456 --> 00:15:08.154 เช่นเดียวกับที่เราพูดว่า - ลูกหน้าตาดีเหมือนกับพ่อแม่นะคะ 228 00:15:08.463 --> 00:15:12.463 ถึงภาพที่ตาเห็นนะคะ แต่เกิดจากภาพที่ได้ยินเสียงนะคะ 229 00:15:12.464 --> 00:15:16.154 ส่วนข้อความในวรรคที่ 2 - เป็นการเปรียบเทียบดวงตาของสินสมุทร 230 00:15:16.465 --> 00:15:20.155 ว่าเหมือน... แดงเหมือนกับแสงอาทิตย์ค่ะ 231 00:15:20.481 --> 00:15:24.154 เป็นการเปรียบเทียบอย่างอุปมา - เพื่อให้ผู้อ่านนี่เกิดจินตภาพ 232 00:15:24.495 --> 00:15:28.495 เหตุใดกวีถึงใช้ภาพพจน์ 233 00:15:28.496 --> 00:15:32.154 ว่าเป็นดวงตาที่แดงโชติช่วง - และก็น่ากลัวเพียงใดค่ะ 234 00:15:32.496 --> 00:15:36.154 ส่วนเช่นเดียวกับข้อความในวรรคที่ 3 235 00:15:36.497 --> 00:15:40.153 ซึ่งเปรียบพละ... พละกำลังของสินสมุทรนะคะ 236 00:15:40.497 --> 00:15:44.497 และพบกันใหม่ในคาบต่อไปค่ะ สำหรับวันนี้สวัสดีค่ะ 237 00:15:44.498 --> 00:15:48.154 ว่าเทียบเท่ากับกำลังของช้าง - นี่ก็ถือว่าเป็นอุปมาค่ะ 238 00:15:48.498 --> 00:15:52.153 เพราะฉะนั้นนักเรียนจะต้องพิจารณาให้ดีนะคะ 239 00:15:52.498 --> 00:15:56.153 ว่าตรงไหนนะคะ - ที่เป็นการเปรียบเทียบกับสิ่งที่เหมือนกัน 240 00:15:56.498 --> 00:16:00.498 การสันคำมันเป็นอย่างไร ลักษณะของ 241 00:16:00.498 --> 00:16:04.153 หรือตรงไหนที่เป็นการเปรียบเทียบ - ที่เรียกว่า "อุปมา" ค่ะ 242 00:16:04.511 --> 00:16:08.153 ลองสังเกตดูดี ๆ ค่ะ 243 00:16:08.511 --> 00:16:12.154 ภาพพจน์ที่ 2 ค่ะ ที่เราจะมารู้จักกันในวันนี้ค่ะ 244 00:16:12.512 --> 00:16:16.512 ประเด็นคำตอบต่อไปนี้นะคะ การสรร 245 00:16:16.513 --> 00:16:20.153 คือ การเปรียบว่าสิ่งหนึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่ง 246 00:16:20.514 --> 00:16:24.153 หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "อุปลักษณ์" ค่ะ 247 00:16:24.515 --> 00:16:28.153 โดยนำสิ่ง 2 สิ่งที่ต่างจำพวกกัน 248 00:16:28.516 --> 00:16:32.516 งดงาม สื่อความได้แล้วนะ สื่อความคิด สื่ออารมณ์ 249 00:16:32.517 --> 00:16:36.153 แต่มีลักษณะเด่นเหมือนกัน มาเปรียบเทียบกัน - เช่นเดียวกับอุปมาค่ะ 250 00:16:36.517 --> 00:16:40.154 แต่ไม่ใช้คำแสดงความเปรียบว่า - เหมือน คล้าย ดังค่ะ อย่างอุปมานะคะ 251 00:16:40.532 --> 00:16:44.154 ในวรรณคดีเรื่องมหาเวสสันดรชาดกค่ะ 252 00:16:44.534 --> 00:16:48.534 คือสื่อไปเลื่อย ๆ ได้ แต่ต้องเหมาะกับคำนั้น ๆ ด้วย 253 00:16:48.535 --> 00:16:52.153 พระนางมัทรีรำพันถึงพระโอรส - และพระธิดาว่าดังนี้ค่ะ 254 00:16:52.535 --> 00:16:56.153 (เสียงบรรยาย) - โอ้เจ้าดวงสุริยันจันทรทั้งคู่ของแม่เอ่ย 255 00:16:56.545 --> 00:17:00.154 แม่ไม่รู้เลยว่าเจ้า - จะหนีพระมารดาไปสู่พาราใดไม่รู้ที่... 256 00:17:00.546 --> 00:17:04.546 ความรู้สึกอารมณ์แล้ว เราต้องดูความเหมาะสม 257 00:17:04.548 --> 00:17:08.153 มหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี - สำนวนของเจ้าพระยาพระคลังหน 258 00:17:08.548 --> 00:17:12.153 (คุณครูนุชสุคนธ์) - แทนที่เราจะเปรียบเทียบอย่างอุปมา 259 00:17:12.550 --> 00:17:16.153 ว่าพระโอรสเหมือนดวงอาทิตย์ - และพระธิดาเหมือนกับดวงจันทร์ 260 00:17:16.550 --> 00:17:20.550 และรวมถึงฐานะกับบุคคลในเรื่องด้วย 261 00:17:20.552 --> 00:17:24.154 ซึ่งให้แสงสว่างแก่ผู้เป็นมารดา แต่ในที่นี้ค่ะ 262 00:17:24.553 --> 00:17:28.154 เปรียบว่าพระโอรสนั้น คือ ดวงอาทิตย์ - และพระธิดา ก็คือดวงจันทร์ 263 00:17:28.553 --> 00:17:32.154 ซึ่งเป็นการเน้นความสำคัญของพระโอรส พระธิดา 264 00:17:32.554 --> 00:17:36.554 ใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับวรรณคดี 265 00:17:36.555 --> 00:17:40.154 ที่มีต่อพระนางมัทรีให้หนักแน่นมากยิ่งขึ้นค่ะ 266 00:17:40.557 --> 00:17:44.154 วิธีเปรียบเช่นนี้ - เรียกกันว่า "อุปลักษณ์" นั่นเองค่ะ 267 00:17:44.570 --> 00:17:48.154 นักเรียนพอจะเข้าใจ - อุปมาและอุปลักษณ์แล้วนะคะ 268 00:17:48.571 --> 00:17:52.571 มันถึงจะเป็นเรื่องของการสรรคำ 269 00:17:52.572 --> 00:17:56.154 ภาพพจน์ที่ 3 ที่นักเรียนจะต้องเจอเลยนะคะ 270 00:17:56.573 --> 00:18:00.154 ก็คือการสมมุติสิ่งไม่มีชีวิตให้มีชีวิตนะคะ 271 00:18:00.573 --> 00:18:04.154 เหมือนกับพวก พืช สัตว์นะคะ - หรือความคิดที่เป็นนามธรรมค่ะ 272 00:18:04.579 --> 00:18:08.579 นะคะ ถูกต้องตรงตามความหมายเพราะอะไร 273 00:18:08.579 --> 00:18:12.155 ให้มีความคิด ความรู้สึกแสดงออกเยี่ยงมนุษย์ 274 00:18:12.580 --> 00:18:16.154 เราเรียกสิ่ง ๆ นี้ว่า "บุคคลวัต" ค่ะ 275 00:18:16.580 --> 00:18:20.154 ตัวอย่างที่จะพบมากนะคะ - ได้แก่ ตัวละครสัตว์ในนิทานต่าง ๆ ค่ะ 276 00:18:20.582 --> 00:18:24.582 เพราะฉะนั้นมาดู ลองใช้คำตัวอย่าง 277 00:18:24.583 --> 00:18:28.154 ในวรรณคดีเรื่องมหาเวสสันดรชาดกค่ะ 278 00:18:28.585 --> 00:18:32.154 มีบทพรรณนาป่าที่พระเวสสันดร พระนางมัทรี - และพระโอรส พระธิดาพำนักอยู่ 279 00:18:32.586 --> 00:18:36.154 ฝูงนกต่างส่งเสียงร้อง - ถวายพระพรกันเซ็งแซ่นะคะ 280 00:18:36.586 --> 00:18:40.586 เอามาปรุง สัปไป 281 00:18:40.586 --> 00:18:44.154 ตัวอย่างค่ะ ฝูงทิชาชาติชวนกันชื่นชม 282 00:18:44.588 --> 00:18:48.153 ถวายชัยส่งเสียงใสเสนาะป่า - ร้องเป็นภาษามนุษย์อำนวยพร 283 00:18:48.589 --> 00:18:52.154 ต่าง ๆ ก็ทูลถวายพร - พระเพรียกพร้องร้องระงมไพร 284 00:18:52.598 --> 00:18:56.598 เรื่องของขุนช้างขุนแผนนะ อย่างที่เราเห็น 285 00:18:56.599 --> 00:19:00.153 จากมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์จุลพน 286 00:19:00.599 --> 00:19:04.168 พระราชนิพนธ์ - พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวค่ะ 287 00:19:04.600 --> 00:19:08.153 ค่ะ กวีมิเพียงแต่กำหนดให้นกหรือฝูกที่ทิชาชาติ - แสดงกิริยาอาการของมนุษย์ 288 00:19:08.604 --> 00:19:12.604 มันจะมีหนึ่งคำศัพท์ที่เราเห็น มันใช้คำนี้ ใช่มันเห็นภาพนะ 289 00:19:12.604 --> 00:19:16.154 เช่น ชวนกันทูลถวายพระพรเท่านั้นนะคะ 290 00:19:16.605 --> 00:19:20.154 แต่ยังให้ร้องเป็นภาษามนุษย์ด้วยค่ะ 291 00:19:20.605 --> 00:19:24.154 บรรยากาศของการต้อนรับความร่มรื่นสบายใจ 292 00:19:24.606 --> 00:19:28.606 สำหรับแผ่นขนมเบื่องนะ มันมีใส้หวาน 293 00:19:28.608 --> 00:19:32.153 จึงเป็นฉากสำคัญในตอนนี้ค่ะ 294 00:19:32.615 --> 00:19:36.153 บ่งบอกว่าพระเวสสันดร - จะประทับอยู่ในป่านี้อย่างมีความสุขค่ะ 295 00:19:36.626 --> 00:19:40.153 ค่ะ สำหรับประเด็นภาพพจน์ต่อมานะคะ 296 00:19:40.632 --> 00:19:44.632 ดู เขาใช้คำว่าละเลง คือ การป้ายและทา 297 00:19:44.633 --> 00:19:48.154 ก็คือการเลียนเสียงธรรมชาติค่ะ 298 00:19:48.634 --> 00:19:52.154 หรือที่เราเรียกกันว่า "สัทพจน์" นั่นเองนะคะ 299 00:19:52.647 --> 00:19:56.153 ถ้อยคำในภาษาส่วนหนึ่งนี่ - เกิดจากการเลียนเสียงธรรมชาติค่ะ 300 00:19:56.659 --> 00:20:00.659 เหมือนทาหน้า เหมือนเวลาเราเอาครีมมาทาหน้า 301 00:20:00.659 --> 00:20:04.154 เราเรียกนกชนิดหนึ่งว่า "กา" 302 00:20:04.660 --> 00:20:08.153 เพราะอะไรคะ - ก็เพราะเราได้ยินมันร้องว่า กา ๆ ไงคะ 303 00:20:08.662 --> 00:20:12.154 และเรียกนกกาเหว่าจากเสียงที่ได้ยิน 304 00:20:12.662 --> 00:20:16.662 เป็นการป้ายหรือทาแผล่ออกไป 305 00:20:16.664 --> 00:20:20.154 เพราะว่ามันร้องว่า กาเหว่า ๆ นะคะ 306 00:20:20.666 --> 00:20:24.153 ซึ่งในวรรณคดีนี่ 307 00:20:24.666 --> 00:20:28.154 การเลียนเสียงธรรมชาติ - เป็นกลวิธีการประพันธ์อย่างหนึ่งค่ะ 308 00:20:28.668 --> 00:20:32.668 มันเป็นวิธีการทำด้วยวิธีการนี้ 309 00:20:32.669 --> 00:20:36.154 ที่ถ่ายเสียงต่าง ๆ ที่มิใช่คำพูด 310 00:20:36.670 --> 00:20:40.153 อย่างเช่น เสียงสัตว์ร้อง เสียงคนร้อง - เสียงดนตรีนะคะ 311 00:20:40.670 --> 00:20:44.153 ไว้ในบทประพันธ์เพื่อให้ผู้อ่านนี่ - เกิดความรู้สึกว่าได้ยินเสียงนั้น ๆ เอง 312 00:20:44.670 --> 00:20:48.670 เขาบอกว่าอะไร ถ้าเป็นคำอื่นมันไม่ตรงไม่ชัดนะ 313 00:20:48.672 --> 00:20:52.154 ตามเนื้อความในเรื่องไปด้วย 314 00:20:52.681 --> 00:20:56.154 ตัวอย่างเช่น ดูงูขู่ฝูดฝู้ พรูพรู 315 00:20:56.681 --> 00:21:00.155 กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง - พระนิพนธ์ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศร 316 00:21:00.682 --> 00:21:04.682 จนไปถึงพระมหากษัตริย์ ไปจนถึงพระอินทร์ พระพรม 317 00:21:04.684 --> 00:21:08.154 ฝูดฝู้ เป็นคำเลียนเสียงขู่ของงูค่ะ 318 00:21:08.684 --> 00:21:12.154 ทำนองเดียวกับคำว่า "ฟ่อ ๆ" - ที่เราใช้กันทุกวันนี้ค่ะ 319 00:21:12.688 --> 00:21:16.154 นกกระเรียนเวียนลงหนอง - ตรอมเที่ยวย่องร้องแกร๋แกร๋ 320 00:21:16.688 --> 00:21:20.688 มันก็มีระดับของภาษา ระดับของภาษาเราใช้กับคนชั้นไหน 321 00:21:20.690 --> 00:21:24.154 กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง - พระนิพนธ์ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศรนะคะ 322 00:21:24.692 --> 00:21:28.154 แกร๋แกร๋ค่ะ เป็นการเลียนเสียงร้อง - ของนกกระเรียนนั่นเองค่ะ 323 00:21:28.702 --> 00:21:32.154 ค่ะ อีกหนึ่งตัวอย่างค่ะ 324 00:21:32.702 --> 00:21:36.702 เราแม้ เราจะใช้กับเพื่อนเรา 325 00:21:36.704 --> 00:21:40.154 ขุนมอญร่อนง้าวฟาด ฉาดฉะค่ะ 326 00:21:40.704 --> 00:21:44.154 โคลงภาพพระราชพงศาวดาร 327 00:21:44.715 --> 00:21:48.154 พระราชนิพนธ์ - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวค่ะ 328 00:21:48.715 --> 00:21:52.715 การเลือกใช้คำ ก็ทำไม ต้องเลือกใช้ให้เหมาะสมกับในเรื่อง 329 00:21:52.716 --> 00:21:56.154 ฉาดฉะ เป็นคำเลียนเสียงอาวุธค่ะ 330 00:21:56.717 --> 00:22:00.154 ที่กระทบกันขณะที่ใช้ฟาดฟันกันนั่นเองค่ะ 331 00:22:00.718 --> 00:22:04.153 คำเลียนเสียงธรรมชาติเป็นที่นิยมใช้เพื่อให้ผู้อ่าน - สามารถสร้างจินตภาพขึ้นตามกวีได้ค่ะ 332 00:22:04.718 --> 00:22:08.718 เขาไม่ได้พูดตรง ๆ มันก็ทำไม มันเป็นระดับของบุคคลนั้น ๆ 333 00:22:08.719 --> 00:22:12.153 เพราะจินตภาพมิได้เกิดจากจินตนาการ - ถึงภาพที่ตาเห็นเท่านั้นนะคะ 334 00:22:12.730 --> 00:22:16.153 แต่อาจเกิดจากเสียงที่หูได้ยินได้ด้วยค่ะ 335 00:22:16.731 --> 00:22:20.154 และนี่ก็คือภาพพจน์ที่เกิดขึ้นนะคะ - ในการแต่งคำประพันธ์ค่ะ 336 00:22:20.741 --> 00:22:24.741 เพราะว่าแต่ละเรื่องอย่างที่บอกมันมีระดับสูงและระดับต่ำ 337 00:22:24.742 --> 00:22:28.165 ค่ะ มาถึงกิจกรรมท้ายบทเรียนในวันนี้ค่ะ 338 00:22:28.743 --> 00:22:32.154 นักเรียนคิดว่าเหตุใด - กวีจึงใช้ภาพพจน์ในการประพันธ์วรรณคดี 339 00:22:32.743 --> 00:22:36.154 และการเลือกใช้ภาพพจน์ที่กวีนำมาใช้นั้น - มีความสำคัญต่อเนื้อหาของวรรณคดีอย่างไร 340 00:22:36.745 --> 00:22:40.745 นับสมุด อย่างอ้างอง 341 00:22:40.746 --> 00:22:44.154 จงอธิบายและยกเหตุผลประกอบนะคะ 342 00:22:44.748 --> 00:22:48.155 และตอบคำถามลงในกระดาษ A4 ค่ะ 343 00:22:48.750 --> 00:22:52.153 และพบกันใหม่ในคาบต่อไปค่ะ 344 00:22:52.750 --> 00:22:56.750 อ้างถึงทรงพระทรงครุท 345 00:22:56.752 --> 00:23:00.154 สำหรับวันนี้ สวัสดีค่ะ 346 00:23:00.752 --> 00:23:04.154 (คุณครู) ในวันนี้นะคะ - เราจะเรียนในส่วนของศิลปะการประพันธ์นะ 347 00:23:04.753 --> 00:23:08.154 มาดูในส่วนของหลัก ๆ เลย - ในเรื่องของการสรรคำนะ 348 00:23:08.754 --> 00:23:12.754 จักรกรี เพราะนั้น เราด฿คำประพันธ์ 349 00:23:12.756 --> 00:23:16.153 มาดูว่าการสรรคำนี่มันเป็นอย่างไร 350 00:23:16.756 --> 00:23:20.153 ลักษณะของความงาม - ของการประพันธ์ประเภทนั้น ๆ นี่ 351 00:23:20.757 --> 00:23:24.154 ในเรื่องของการสำคำ... สรรคำนี่ - เราดูตรงไหนบ้าง 352 00:23:24.758 --> 00:23:28.758 เพราะฉะนั้น บอกว่าอะไร 353 00:23:28.760 --> 00:23:32.153 เราจับจุดไหนนะ เป็นประเด็น - ในการที่ใว้สำหรับในการตอบคำถาม 354 00:23:32.767 --> 00:23:36.153 หรือว่าเป็นประเด็นของในการถามข้อสอบนะ - ประเด็นคำตอบตรงนี้นะคะ 355 00:23:36.767 --> 00:23:40.153 การสรรคำ การสรรคำคืออะไร 356 00:23:40.768 --> 00:23:44.768 พระจักรีนี้ ทำไม เป็นผู้ที่มีความสูงส่ง เพราะอะไร 357 00:23:44.770 --> 00:23:48.153 การสรรคำ ก็คือในส่วนของการเลือกใช้คำ 358 00:23:48.770 --> 00:23:52.154 ให้สื่อความคิดนี่ คีย์ของมัน คือ การสื่อนะ 359 00:23:52.771 --> 00:23:56.153 สื่อความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก - และอารมณ์ได้อย่างงดงาม 360 00:23:56.773 --> 00:24:00.773 คำราชาศัพท์ บาด พระบาท 361 00:24:00.774 --> 00:24:04.154 สื่อความได้แล้วนะ 362 00:24:04.776 --> 00:24:08.153 สื่อความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก - และอารมณ์ 363 00:24:08.777 --> 00:24:12.154 โอ้โห มันเป็นเรื่องของ Feeling จริง ๆ นะ 364 00:24:12.781 --> 00:24:16.781 อะไรอย่างนี้มันจะรู้สึกอย่างไร มันแบบแทบเท้า 365 00:24:16.782 --> 00:24:20.153 โดยทำไม ต้องคำนึงถึงเรื่องอะไร 366 00:24:20.783 --> 00:24:24.153 ความเหมาะสมของเนื้อหา - และรูปแบบคำประพันธ์ด้วย 367 00:24:24.784 --> 00:24:28.154 คือ สื่อไปเรื่อย ๆ ก็ได้ - แต่ทำไม ถ้ามันไม่เหมาะสมกับเนื้อหานั้น ๆ 368 00:24:28.785 --> 00:24:32.785 คำที่มีคำวิเศษคำที่มีความหายสูง 369 00:24:32.786 --> 00:24:36.154 หรือมันไม่ตรงกับลักษณะ - ของรูปแบบคำประพันธ์นั้น ๆ 370 00:24:36.795 --> 00:24:40.153 ก็ไม่ถือว่าเป็นการสรรคำที่ดี 371 00:24:40.795 --> 00:24:44.153 หรือการเลือกใช้ให้เกิดศิลปะ - การประพันธ์ที่ดีนะคะ 372 00:24:44.797 --> 00:24:48.797 มาก่อนก็สามารถเข้าใจฐานะและเนื้อเรื่องของบุคคล 373 00:24:48.798 --> 00:24:52.153 เพราะฉะนั้น - เราดูทั้งในส่วนของการสื่อความคิดนะคะ 374 00:24:52.800 --> 00:24:56.153 ความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก อารมณ์แล้ว - เราต้องดูถึงอะไร 375 00:24:56.801 --> 00:25:00.153 คำนึงถึงความเหมาะสม เหมาะสมนะคะ 376 00:25:00.801 --> 00:25:04.801 ของข้อที่ 3 เขาพูดถึงอะไร เขาพูดถึงฉันทลักษณ์ ให้เหมาะสม 377 00:25:04.803 --> 00:25:08.154 เหมาะสมในส่วนของ 2 ส่วน 378 00:25:08.808 --> 00:25:12.153 ก็คือเรื่องของเนื้อหา - และรูปแบบคำประพันธ์กันนะคะ 379 00:25:12.810 --> 00:25:16.153 เพราะฉะนั้นการสรรคำทำได้อะไร 380 00:25:16.810 --> 00:25:20.810 หลากหลายเช่น วรรณคดียอพระเกียรติ 381 00:25:20.812 --> 00:25:24.153 ทำได้ 3 ส่วน ก็คือเรื่องการอะไร 382 00:25:24.812 --> 00:25:28.153 การเลือกใช้คำให้เหมาะแก่เนื้อเรื่อง - และรวมถึงฐานะของบุคคลในเรื่องด้วย 383 00:25:28.813 --> 00:25:32.153 บอกแล้วถึงความเหมาะสม - เนื้อหารูปแบบคำประพันธ์นะ 384 00:25:32.813 --> 00:25:36.813 การใช้คำประพันธ์ที่ใช้ฉันทลักษณ์ที่แตกต่างกันไป 385 00:25:36.814 --> 00:25:40.154 เนื้อหาเหมาะสมกับเนื้อเรื่อง - และฐานะของบุคคลในเรื่องไหม 386 00:25:40.815 --> 00:25:44.154 การใช้คำให้ถูกต้องตรงตามความหมายนะคะ 387 00:25:44.817 --> 00:25:48.154 และส่วนที่ 3 ในเรื่องของอะไร 388 00:25:48.818 --> 00:25:52.818 วรรณคดียอพระเกียรติแต่งด้วยโครง 389 00:25:52.818 --> 00:25:56.154 การใช้เลือกใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสม - กับเนื้อหาของวรรณคดีนะ 390 00:25:56.827 --> 00:26:00.154 3 ส่วนหลัก ๆ เลย - เหมาะกับเนื้อเรื่องฐานะของบุคคล 391 00:26:00.827 --> 00:26:04.154 2. ในเรื่องของการใช้คำถูกต้องตามความหมาย 392 00:26:04.829 --> 00:26:08.829 แสงเสริปก่อนหาม 393 00:26:08.830 --> 00:26:12.153 3. ก็คือเลือกใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะกับเนื้อหา - ของวรรณคดีนั้น ๆ นะคะ 394 00:26:12.830 --> 00:26:16.153 มันถึงจะเป็นเรื่องของการสรรคำ - ที่เป็นศิลปะนะคะ 395 00:26:16.832 --> 00:26:20.154 กวีจะต้องเลือกสรรคำให้ตรงตามที่ต้องการ - แก่บริบท เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคล 396 00:26:20.834 --> 00:26:24.834 อะไร ถ้าเราไปดูก็จะรู้ว่ามันเกิดขึ้นในช่วงใด รบ 397 00:26:24.836 --> 00:26:28.154 รวมถึงโวหารและรูปแบบของคำประพันธ์ด้วยนะ 398 00:26:28.840 --> 00:26:32.153 มาดูในเรื่องแรก การเลือกใช้คำให้ถูกต้อง - ตรงตามความหมายนะคะ 399 00:26:32.842 --> 00:26:36.153 ถูกต้องตรงตามความหมาย 400 00:26:36.844 --> 00:26:40.844 ในการบรรยายลักษณะของเนื้อหา 401 00:26:40.846 --> 00:26:44.153 เพราะอะไร เพราะบางคำนี่มันสามารถใช้บริบท 402 00:26:44.851 --> 00:26:48.155 ใน... ในบริบทนี้ใช้ได้ - แต่อีกบริบทหนึ่ง มันดูว่ามันแปลก ๆ 403 00:26:48.852 --> 00:26:52.154 มันดูแล้วมันไม่เข้ากัน - หรือมัน... ความหมายมันจะผิดเพี้ยนไปได้นะคะ 404 00:26:52.867 --> 00:26:56.867 มันก็มีการใช้สัมผัสบังคับล 405 00:26:56.869 --> 00:27:00.169 เพราะฉะนั้นมาดูตัวอย่างของการเลือกใช้คำ - ให้ถูกต้องตามความหมายที่ต้องการ 406 00:27:00.873 --> 00:27:04.154 สร้อยฟ้าศรีมาลาว่าเจ้าคะ 407 00:27:04.874 --> 00:27:08.154 ตั้งกะทะก่อไฟอยู่อึงมี่ 408 00:27:08.884 --> 00:27:12.884 เมื่อการบังคับลูกเอกลูกโท 409 00:27:12.884 --> 00:27:16.153 ค่อยใส่ไข่น้ำตาลที่หวานดี 410 00:27:16.885 --> 00:27:20.154 แป้งมีเอามาปรุงกุ้งสับไป 411 00:27:20.886 --> 00:27:24.154 ศรีมาลาละเลงแผ่นบางบาง 412 00:27:24.887 --> 00:27:28.887 นะคะ ยอพระเกียต มันจะเห็นความสำคัญของการใช้คำวรร 413 00:27:28.888 --> 00:27:32.154 แซะใส่จานวางออกไปให้ที 414 00:27:32.889 --> 00:27:36.154 สร้อยฟ้าไม่สันทัดอึดอัดใจ 415 00:27:36.889 --> 00:27:40.153 ปามแป้งใส่ไล้หน้าหนาสิ้นทีนะคะ 416 00:27:40.889 --> 00:27:44.889 ตรงกับทำไม ตรงกับการใช้เนื้อหาของการ ยอ 417 00:27:44.890 --> 00:27:48.153 จากเรื่องของขุนช้างขุนแผนนะ 418 00:27:48.891 --> 00:27:52.154 เราจะเห็นอะไร เห็น... ตอนนี้เขาน่าจะอะไร 419 00:27:52.892 --> 00:27:56.153 อยู่ในครัวก่อไฟกันอึงมี่ - กะทะอึงมี่กันเลย ก่อไฟเลย 420 00:27:56.892 --> 00:28:00.892 การศึกครั้งนี้ก็จะทำไม เลื่องลือไปทั่วทุกแห่งหน 421 00:28:00.894 --> 00:28:04.153 กำลังทำ... ทำขนมอะไรบางอย่างนะ 422 00:28:04.905 --> 00:28:08.153 มันมีแป้ง มีกุ้งสับ มาละเลงอะไรอย่างนี้ - ใส่จานถูกไหม 423 00:28:08.912 --> 00:28:12.153 เพราะฉะนั้นมันจะมี 1 คำศัพท์ - ที่เราเห็นว่า เอ๊ะ เขาใช้คำนี้ 424 00:28:12.912 --> 00:28:16.912 ลักษณะของร่ายได้ มันไม่มีการบังคับนะ 425 00:28:16.912 --> 00:28:20.154 คำนี้มันแบบ... - มัน... มันใช่ มันเห็นภาพนะ 426 00:28:20.914 --> 00:28:24.154 อะไร คำว่าอะไร คำว่า "ละเลง" - เราเห็นคำว่า "ละเลง" นะคะ ละเลง 427 00:28:24.914 --> 00:28:28.153 ละเลง ละเลงเป็นอะไร การทำขั้นตอนทำไม 428 00:28:28.927 --> 00:28:32.927 น้อยแค่ไหน แต่งได้เห็นไหม วรรณคดีศาสนา 429 00:28:32.929 --> 00:28:36.154 สำหรับแผ่นขนมเบื้อง - ถ้าเราเคย... เราเคยกินขนมเบื้องกันนะ 430 00:28:36.933 --> 00:28:40.154 ก็จะเห็นขนมเบื้องมีใส้หวาน ใส้เค็มนะ 431 00:28:40.934 --> 00:28:44.154 กุ้งสับนี้น่าจะเป็นอะไร ใส้เค็มนะ ใส้เค็ม 432 00:28:44.934 --> 00:28:48.934 ทั้ง 3 องค์ได้ทรงพระสาวนี 433 00:28:48.935 --> 00:28:52.153 เห็นใส้หวานนะ ใส้หวาน ใส้เค็มขนมเบื้อง 434 00:28:52.936 --> 00:28:56.154 และมันก็จะมีขนมเหมือน... - คล้าย ๆ ขนมเบื้องญวนอีกนะอะไรอย่างนี้ 435 00:28:56.937 --> 00:29:00.154 ดูเขาใช้คำว่า "ละเลง" แปลว่า ป้ายหรือทา 436 00:29:00.937 --> 00:29:04.937 นางพระยามัทรี 437 00:29:04.938 --> 00:29:08.153 แผ่ออกไปด้วยวิธีเป็นวงกลมนะ เป็นวงกลม 438 00:29:08.939 --> 00:29:12.154 ถ้าสมมุติเราใช้ทาทำไม - เราก็จะรู้สึกว่าเหมือนอะไร 439 00:29:12.952 --> 00:29:16.154 เอา ๆ เอาแป้งมาทำไม ปะหน้าธรรมดา 440 00:29:16.953 --> 00:29:20.953 สุดท้ายเป็นคำใดคำหนึ่งที่สัมผัสได้ 441 00:29:20.954 --> 00:29:24.153 ปะหน้าธรรมดา เหมือนทา ทาหน้า 442 00:29:24.955 --> 00:29:28.153 เหมือนเวลาเราแบบว่า - อ๋อ เรากำลังทาครีมทาหน้า 443 00:29:28.957 --> 00:29:32.153 ไอ้ทาตรงนี้ ถ้าไปใช้ศรีมาลาทาแผ่นบาง ๆ 444 00:29:32.958 --> 00:29:36.958 เพื่อให้เนื้อหาทำไม ครบถ้วนกระบวนการ 445 00:29:36.959 --> 00:29:40.154 เราก็จะเข้าใจ... อาจจะเข้าใจว่า - อ๋อ เอามาทาธรรมดา ทาโปะ ๆ ไปอย่างนี้ 446 00:29:40.961 --> 00:29:44.153 แต่ทำไมกวีเลือกที่จะใช้คำว่า "ละเลง" 447 00:29:44.961 --> 00:29:48.153 ซึ่งละเลงมันทำไม เป็นการป้ายหรือทาแผ่ออกไป 448 00:29:48.961 --> 00:29:52.961 นิทานมักแต่งด้วยกลอนและกาพย์ 449 00:29:52.963 --> 00:29:56.153 เราก็จะเห็นว่าวิธีการคือ... 450 00:29:56.963 --> 00:30:00.154 ความหมายของมัน - คือ แผ่ออกไป เป็นวิธีเป็นวงกลม 451 00:30:00.964 --> 00:30:04.153 มันก็จะทำไม เห็นภาพของความอะไร 452 00:30:04.964 --> 00:30:08.964 เข้าใจ แต่ทำไมสร้างอารมณ์สะเทือนใจได้ 453 00:30:08.966 --> 00:30:12.153 การทำขนมที่มันชัดเจนมากยิ่งขึ้น 454 00:30:12.967 --> 00:30:16.153 ว่าลักษณะของวิธีการทำขนมเบื้องนี่ 455 00:30:16.969 --> 00:30:20.154 มันเป็นวิธีการทำด้วย... ด้วยวิธีการแบบนี้ 456 00:30:20.969 --> 00:30:24.969 นิทานที่อะไรเน้นความเรียบง่ายและสร้างความสะเทือน 457 00:30:24.970 --> 00:30:28.153 การใช้คำศัพท์นี้ มันเลยเป็นคำศัพท์ - ที่ทำให้เห็นภาพได้ชัดเจนมากขึ้นนะ 458 00:30:28.971 --> 00:30:32.153 ว่า อ๋อ วิธีการทำขนมเบื้อง - มันเป็นวิธีการที่ทำในรูปแบบนี้ 459 00:30:32.972 --> 00:30:36.153 ทำตรงแบบนี้นะคะ 460 00:30:36.972 --> 00:30:40.972 ไม่เบานารีที่เบา ไม่เว้นในตา 461 00:30:40.973 --> 00:30:44.153 เพราะฉะนั้นเขาบอกว่าอะไร 462 00:30:44.973 --> 00:30:48.153 ก็ถ้าเป็นคำอื่น มันไม่ตรงไม่ชัดนะ - แต่เห็นคำนี้ใช้ชัดเจน 463 00:30:48.987 --> 00:30:52.153 2. คือ เรื่องอะไร การเลือกใช้คำ 464 00:30:52.987 --> 00:30:56.987 เลือกใช้ให้ผู้อ่านเห็นภาพและเข้าใจง่าย 465 00:30:56.988 --> 00:31:00.153 เหมาะสมแก่เนื้อเรื่อง - และฐานะของบุคคลในเรื่อง 466 00:31:01.001 --> 00:31:04.153 เนื้อเรื่องของบุคคลนะคะ ในเรื่องหนึ่ง ๆ นี่ 467 00:31:05.002 --> 00:31:08.153 มันมีตั้งแต่ยาจกจนไปถึงพระมหากษัตริย์ 468 00:31:09.013 --> 00:31:13.013 เพราะว่ากลอนบทละคร ใช้แต่ง 469 00:31:13.014 --> 00:31:16.153 จนถึงพระอินทร์ พระพรหม - สูงส่งขนาดนั้นเลยนะ 470 00:31:17.014 --> 00:31:20.155 เพราะฉะนั้นเราเห็นว่าแต่ในเรื่องแต่ละเรื่องน่ะ 471 00:31:21.022 --> 00:31:24.153 เหมือนเวลาคำ... การใช้คำในภาษาไทย 472 00:31:25.022 --> 00:31:29.022 วรรณคดียอพระเกียรติมันทำไม 473 00:31:29.023 --> 00:31:32.153 เราก็จะทำไม ดูกาลเทศะ ดูระดับ - มัน... ภาษาไทยเราก็มีระดับของภาษา 474 00:31:33.024 --> 00:31:36.153 ลักษณะของภาษานี่ เราใช้กับคนชั้นไหนถูกไหม 475 00:31:37.025 --> 00:31:40.154 ระดับของคนประเภทไหน ระดับไหน 476 00:31:41.025 --> 00:31:45.025 กลอนหรือกาพย์นะคะ ส่วนต่อมา เรื่องของกาพย์และกลอน 477 00:31:45.027 --> 00:31:48.153 หรือการสื่อความกับเพื่อนตรง ๆ เลย - ก็จะใช้คำง่าย ๆ 478 00:31:49.028 --> 00:31:52.153 ไม่ต้องประดิษฐ์คำ เอาง่าย ๆ ไม่ต้องประดิษฐ์คำ 479 00:31:53.033 --> 00:31:56.153 หรือใช้คำราชาศัพท์กับเพื่อนเรา 480 00:31:57.033 --> 00:32:01.033 ผู้อ่านเข้าใจ เช่นเรื่องอะไร เรื่องอีเหนา 481 00:32:01.035 --> 00:32:04.154 แม้แต่ว่าถ้าสมมุติว่าบางคนบอก อ๋อ ไม่ค่ะ 482 00:32:05.036 --> 00:32:08.153 หนูก็อยากฝึกทักษะการใช้คำราชาศัพท์ - หนูก็ใช้คำราชาศัพท์กับเพื่อน 483 00:32:09.038 --> 00:32:12.153 ก็จะรู้สึกว่า เอ๊ มันเป็นบทสนทนาทำไม 484 00:32:13.038 --> 00:32:17.038 มีลายละเอียด ลายละเอียด แล้วก็เป็นเรื่องยาวนะ 485 00:32:17.039 --> 00:32:20.154 ที่ดูเหมือนจักร ๆ วง ๆ อย่างนี้ใช่ไหมนะ 486 00:32:21.040 --> 00:32:24.153 เพราะฉะนั้นบางคนนะ 487 00:32:25.041 --> 00:32:28.154 ลักษณะที่ดี การเลือกใช้คำก็ทำไม 488 00:32:29.047 --> 00:32:33.047 ก็เลยจะได้สื่อเนื้อเรื่องให้ผู้อ่านได้ครบถ้วนนะ 489 00:32:33.049 --> 00:32:36.154 ก็ต้องทำให้เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง 490 00:32:37.049 --> 00:32:40.154 และฐานะของบุคคลในเรื่องนั้น ๆ นะคะ 491 00:32:41.057 --> 00:32:44.153 เพราะอะไร การใช้คำที่มันทำไม 492 00:32:45.059 --> 00:32:49.059 เท้ามีพระเชถา มีพระเวชชัยล่า 493 00:32:49.060 --> 00:32:52.154 ตรงตามฐานะ เหมาะสมกับฐานะนี่ - จะเห็นทำไม 494 00:32:53.061 --> 00:32:56.154 เราก็จะเห็นลักษณะของ... - อ๋อ การที่เราเลือกใช้คำนี้ 495 00:32:57.076 --> 00:33:00.153 ถึงแม้เขาไม่ได้พูดตรง ๆ - เราก็จะรู้ว่าฐานะของบุคคลนั้น ๆ ทำไม 496 00:33:01.077 --> 00:33:05.077 เห็นตัวละคร 497 00:33:05.078 --> 00:33:08.153 เป็นระดับไหน เป็นรูปแบบไหน - เห็นฐานะของบุคคลนั้นอย่างชัดเจน 498 00:33:09.079 --> 00:33:12.153 และเข้าใจ และทำให้สามารถเห็น - เข้าใจถึงปฏิสัมพันธ์ของตัวละคร 499 00:33:13.080 --> 00:33:16.153 ที่ต่างฐานะกันได้ด้วยนะคะ 500 00:33:17.091 --> 00:33:21.091 ตรงไหนพี่บอกไปแล้ว กลอนบทละคร 501 00:33:21.092 --> 00:33:24.153 เพราะว่าแต่ละเรื่องอย่างที่บอก - มีตั้งแต่ระดับสูงจนระดับล่างสุด ๆ นะ 502 00:33:25.092 --> 00:33:28.153 ฉะนั้นดู ตัวอย่างการเลือกใช้คำ - ที่เหมาะสมแก่เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคล 503 00:33:29.093 --> 00:33:32.153 เนื้อเรื่องนะคะ 504 00:33:33.093 --> 00:33:37.093 สุภาพมากขึ้น กลอนสุภาพมากกว่า 505 00:33:37.095 --> 00:33:40.154 แต่สังหารผลาญชีพชีวัน 506 00:33:41.097 --> 00:33:44.153 กุม... กุมภัณฑ์ตายยับนับสมุทร 507 00:33:45.103 --> 00:33:48.155 อย่าอ้างองค์พระทรงครุฑ 508 00:33:49.103 --> 00:33:53.103 ลายละเอียดตัวละครจำนวนมาก 509 00:33:53.104 --> 00:33:56.153 ผู้เป็นมงกุฎธาตรี 510 00:33:57.105 --> 00:34:00.153 ตัวกูยกมาจะสังหาร 511 00:34:01.106 --> 00:34:04.153 ตัดเอาเศียรมารยักษี 512 00:34:05.106 --> 00:34:09.106 ส่วนท้ายเรื่องของอะไร วรรณคดีแบบแผน 513 00:34:09.108 --> 00:34:12.153 ไปถวายเบื้องบาทพระจักรี 514 00:34:13.108 --> 00:34:16.153 ยังที่สุวรรณพลับพลานะคะ 515 00:34:17.108 --> 00:34:20.154 จากเรื่องรามเกียรติ์นะ 516 00:34:21.109 --> 00:34:25.109 มีจุประสงค์เฉพาะแตกต่าง แตกต่างจากอะไร 517 00:34:25.110 --> 00:34:28.153 เราจะเห็นแล้วล่ะ ว่าอ้างถึงองค์พระทรงครุฑ 518 00:34:29.123 --> 00:34:32.153 มีคำราชา... มีคำที่แบบบ่งบอกว่า - ฐานะของตัวละครนั้นทำไม สูงนะ 519 00:34:33.125 --> 00:34:36.153 พระองค์พระทรงครุฑนะ แล้วมีอะไร 520 00:34:37.126 --> 00:34:41.126 เช่นมัทนะพาธา สมุทร 521 00:34:41.128 --> 00:34:44.153 เป็นยักษ์ มียักษ์ เอาเศียรยักษ์นะ 522 00:34:45.130 --> 00:34:48.153 และก็อะไร พระจักรี พระจักรี 523 00:34:49.131 --> 00:34:52.154 เพราะฉะนั้นเราดูคำประพันธ์ 524 00:34:53.131 --> 00:34:57.131 525 00:34:57.133 --> 00:35:00.153 ตัวกู แสดงว่าตัวกูผู้พูดนี่ทำไม 526 00:35:01.135 --> 00:35:04.153 ฐานะต้องต่ำศักดิ์กว่าคนที่ทำไม 527 00:35:05.135 --> 00:35:08.154 เขาจะไปถวายการรับใช้ 528 00:35:09.137 --> 00:35:13.137 529 00:35:13.138 --> 00:35:16.153 หรือว่ามาด้วยเหตุนี่ ว่าทำเพื่อพระจักรีนี่นะ 530 00:35:17.139 --> 00:35:20.153 เพราะว่าอย่างไร - บอกว่าอะไร ในที่นี้ทำไม ผู้สูงศักดิ์กว่า 531 00:35:21.139 --> 00:35:24.153 พระจักรีในที่นี้ ก็คือหมายถึงอะไร - หมายถึงพระนารายณ์นะคะ 532 00:35:25.140 --> 00:35:29.140 533 00:35:29.142 --> 00:35:32.153 ในเรื่องก็คือ หมายถึงพระนารายณ์ 534 00:35:33.143 --> 00:35:36.154 แต่ถ้าหากเราไม่มีความรู้ - ในด้านของวรรณคดีรามเกียรติ์มาก่อน 535 00:35:37.144 --> 00:35:40.153 เราก็จะรู้แค่ว่า อ้อ พระจักรีนี่ 536 00:35:41.145 --> 00:35:45.145 นะคะ มาดูหลัก ๆ เรื่องของศิลปะการคำ 537 00:35:45.146 --> 00:35:48.153 พระจักรีนี่แสดงว่าเป็นผู้ที่ทำไม มีความสูงส่ง 538 00:35:49.146 --> 00:35:52.153 เพราะอะไร - เพราะว่ามี... มีการใช้คำสังเกตจากอะไร 539 00:35:53.146 --> 00:35:56.153 จากคำว่า "ถวายเบื้องบาท" - ถวายเบื้องบาทนะคะ 540 00:35:57.146 --> 00:36:01.146 ของตัวละครและใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหา 541 00:36:01.148 --> 00:36:05.148 มันเป็นหนึ่งในทำไม คำราชาศัพท์นะ 542 00:36:05.149 --> 00:36:09.149 บาท พระบาท พระบาท แปลว่าอะไร เท้า นะ 543 00:36:09.149 --> 00:36:13.149 ถ้าเราจะใช้คำว่า "เท้า" ธรรมดาแบบ... - จะตัดไปเพื่ออะไร 544 00:36:13.150 --> 00:36:17.150 นะคะ ก็ตรงน่ะ ตรงกับบริบทนั้น ๆ 545 00:36:17.151 --> 00:36:21.151 ถวาย ถวาย... - ไปแทบ... แทบเท้าอะไรอย่างนี้ 546 00:36:21.152 --> 00:36:25.152 มันก็จะรู้สึกว่าถ้าธรรมดาใช่หรือเปล่า - ใช้คำว่า "แทบเท้า" 547 00:36:25.158 --> 00:36:29.153 ธรรมดาก็เหมือน - อาจจะเป็นคนปุถุชนธรรมดาทั่วไป 548 00:36:29.160 --> 00:36:33.160 คำสามัญธรรมดาได้ ส่วนเรื่องที่ 3 คืออะไร 549 00:36:33.161 --> 00:36:37.153 อาจจะเป็นแบบแค่คนระดับกลาง ๆ อะไรอย่างนี้ 550 00:36:37.161 --> 00:36:41.154 แต่พอบอกว่า "ถวายเบื้องบาท" - ซึ้งเบื้องบาทในที่นี้ บาทเป็นคำราชาศัพท์ 551 00:36:41.171 --> 00:36:45.153 คำที่มันมีคำพิเศษมากขึ้น 552 00:36:45.175 --> 00:36:49.175 เพราะต้องใช้ศัพท์สูง ต้องใช้อะไร 553 00:36:49.176 --> 00:36:53.153 บ่งบอกถึงฐานะที่สูงของคน... - คนที่เราพูดกล่าวถึงมากขึ้น 554 00:36:53.176 --> 00:36:57.154 เพราะฉะนั้นมันเลยรู้สึกว่าคำคำนี้ 555 00:36:57.178 --> 00:37:01.154 "ถวายเบื้องบาท" นี่เป็นการเลือกใช้คำทำไม 556 00:37:01.178 --> 00:37:05.178 พวกวรรณคดีบทละคร ก็ใช้กาพย์กลอนเป็นหลักนะคะ 557 00:37:05.178 --> 00:37:09.153 ที่เหมาะสมกับฐานะของบุคคล 558 00:37:09.180 --> 00:37:13.154 ซึ่งจะทำให้ผู้... - ผู้ที่แบบไม่ได้มีความรู้วรรณคดีนั้นมาก่อนนี่ 559 00:37:13.180 --> 00:37:17.154 ก็จะสามารถเข้าใจฐานะ หรือเข้าใจเนื้อเรื่อง - คนบริบทของเรื่อง ๆ นั้นได้ 560 00:37:17.194 --> 00:37:21.194 ในเรื่อง การเลือกใช้คำที่ตรงกับความหมาย 561 00:37:21.196 --> 00:37:25.154 ว่ากำลังกล่าวถึงคน... บุคคลในระดับใด 562 00:37:25.197 --> 00:37:29.154 และเรื่องเป็นแบบระดับใดด้วยน่ะนะคะ - นั่นเองนะคะ 563 00:37:29.197 --> 00:37:33.153 ในส่วนของข้อที่ 3 564 00:37:33.198 --> 00:37:37.198 ที่อ่านไป ข้อ 5 เลือกใช้คำที่สระสรวยมาแต่ง 565 00:37:37.199 --> 00:37:41.154 ข้อที่ 3 เขาพูดถึงอะไร 566 00:37:41.200 --> 00:37:45.154 การใช้ฉันทลักษณ์ - และให้เหมาะสมกับเนื้อหาของวรรณคดีนะคะ 567 00:37:45.200 --> 00:37:49.154 วรรณคดีของไทยมันมีหลายเรื่อง 568 00:37:49.201 --> 00:37:53.201 เราบอกว่ามันเป็นกลอนแบบนิทานพื้นบ้าน 569 00:37:53.203 --> 00:37:57.154 และก็มีวัตถุประสงค์ - ในการแต่งในหลากหลายรูปแบบ 570 00:37:57.203 --> 00:38:01.154 เพราะฉะนั้นวรรณคดีนี่ - มันก็จะมีเนื้อหาหลากหลาย 571 00:38:01.203 --> 00:38:05.154 เช่น เขาบอกอะไร 572 00:38:05.204 --> 00:38:09.204 บางทีอาจจะไม่เหมาะกับบริบทในเรื่องนั้น 573 00:38:09.205 --> 00:38:13.153 วรรณณคดียอพระเกียรติ พระมหากษัตริย์ 574 00:38:13.205 --> 00:38:17.154 วรรณคดีเกี่ยวกับประเภท วรรณคดีนิทาน - วรรณคดีศาสนา 575 00:38:17.206 --> 00:38:21.154 วรรณคดีที่เป็นประเภทนิราศนั่นเองนะคะ 576 00:38:21.207 --> 00:38:25.207 ได้ามีความรุ้ในวรรณคดีนัน้มาก่อน 577 00:38:25.208 --> 00:38:29.154 วรรณคดีต่างนี่จะมีลักษณะ... - ลักษณะการใช้คำประพันธ์ 578 00:38:29.208 --> 00:38:33.154 หรือฉันทลักษณ์ที่แตกต่างกันไปนะคะ - ที่แตกต่างกันไป 579 00:38:33.209 --> 00:38:37.154 อย่างเช่น มาดูวรรณคดียอพระเกียรติ 580 00:38:37.209 --> 00:38:41.209 ข้อ 1 และข้อ 2 ทำไมถูกทั้งคู่ แต่ข้อ 3 การเป็นเอกภาพ 581 00:38:41.209 --> 00:38:45.154 เขาบอกอะไร - วรรณคดียอพระเกียรติมักแต่งด้วย... 582 00:38:45.210 --> 00:38:49.155 แต่งด้วยโคลง อุ๊ย ขอโทษค่ะ 583 00:38:49.211 --> 00:38:53.154 วรรณคดียอพระเกียรติแต่งด้วยโคลง 584 00:38:53.212 --> 00:38:57.212 ข้อ 4 นะคะ ข้อที่ 3 การเลือกใช้คำที่ถูกต้องตาม 585 00:38:57.213 --> 00:39:01.154 โคลง เช่น โคลงยอพระเกียรติ - สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช 586 00:39:01.213 --> 00:39:05.154 โคลงยอพระเกียรติ - สมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยนะคะ 587 00:39:05.213 --> 00:39:09.155 ไพรินทรนาศเพี้ยง พลมาร 588 00:39:09.214 --> 00:39:13.214 ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง ข้อ 4 ตอบ 589 00:39:13.215 --> 00:39:17.154 พระดั่งองค์อวดาร แต่กี้ 590 00:39:17.215 --> 00:39:21.154 แสนเศิกห่อนหาญราญ รอนราพณ์ แลฤา 591 00:39:21.215 --> 00:39:25.154 ดาลตระดกเดชลี้ ประลาตหล้าแหล่งสถานนะคะ 592 00:39:25.217 --> 00:39:29.217 ผู้อ่านเลือกใช้คำได้ถูกต้องไหม 593 00:39:29.217 --> 00:39:33.154 จากลิลิตตะเลงพ่ายนะ เราก็จะเห็นอะไร 594 00:39:33.219 --> 00:39:37.154 ลิลิตตะเลงพ่ายเป็นวรรณคดีเกี่ยวกับอะไร 595 00:39:37.220 --> 00:39:41.154 เรื่องของการยอพระเกียรติ 596 00:39:41.220 --> 00:39:45.220 เสียในการอ่านตางไหน เพราะบางคำในบริบทบางคำ 597 00:39:45.221 --> 00:39:49.154 ตะเลงพ่าย ถ้าเราไปดูเราก็จะรู้ว่า - อ๋อ มันเป็นช่วงของการอะไร 598 00:39:49.238 --> 00:39:53.154 รบนะ สมัยที่อะไร พระนเรศวรรบกับ... 599 00:39:53.238 --> 00:39:57.155 ปกป้องประเทศนะ รบกับอะไร พม่านะ 600 00:39:57.239 --> 00:40:01.239 หรือถ้าใช้ หรือถ้าเราใช้คำว่า "มหากษัตริย์" 601 00:40:01.240 --> 00:40:05.154 เป็นการยอพระเกียรตินะคะ - สมเด็จพระนเรศวรนะ 602 00:40:05.240 --> 00:40:09.154 กวีก็เลยเลือกใช้โคลง - ในการบรรยายลักษณะของเนื้อหานะคะ 603 00:40:09.251 --> 00:40:13.154 เป็นวรรณคดียอพระเกียรติ - สมเด็จพระนเรศวรมหาราช 604 00:40:13.255 --> 00:40:17.255 เพราะเรามีเรื่องลำดับภาษาเข้ามาเกี่ยวข้อง 605 00:40:17.255 --> 00:40:21.154 เพราะฉะนั้นการใช้โคลงอย่างที่บอกไป 606 00:40:21.256 --> 00:40:25.154 พวกกาพย์ กลอน มันก็จะเป็นการบังคับสัมผัส 607 00:40:25.268 --> 00:40:29.155 ที่... มันก็มีการใช้การสัมผัสบังคับล่ะ 608 00:40:29.277 --> 00:40:33.277 ที่ไปกำหนดตัวโคลงเรื่อง แต่มันต้องวางโคลงเรื่องมาก่อน 609 00:40:33.277 --> 00:40:37.154 แต่ว่าคำประพันธ์ประเภท - อย่างเช่น พวกโคลง พวกฉันท์นี่ 610 00:40:37.278 --> 00:40:41.155 มันจะมีลักษณะพิเศษมากขึ้น 611 00:40:41.279 --> 00:40:45.154 มีการบังคับที่พิเศษมากขึ้น 612 00:40:45.280 --> 00:40:49.280 ข้อนี้ ข้อที่ถูกต้อง คือ 4 ข้อที่ 1 แลัข้อที่ 2 613 00:40:49.281 --> 00:40:53.154 อย่างโคลงนี่มีการบังคับที่อะไร - เรื่องของวรรณยุกต์ถูกไหม รูปเอก รูปโท 614 00:40:53.284 --> 00:40:57.154 เพราะฉะนั้นเมื่อการบังคับรูปเอก รูปโทแล้ว 615 00:40:57.284 --> 00:41:01.154 เราก็จะเห็นอะไร - ความสามารถของการเลือกใช้คำ 616 00:41:01.284 --> 00:41:05.284 เพศ ไม่ถูกต้อง วรรณคดีนิทาน 617 00:41:05.286 --> 00:41:09.154 ให้ตรงกับการบังคับโคลงแล้วนี่ 618 00:41:09.288 --> 00:41:13.154 ในเรื่องของคำเอก คำโทแล้วนี่ 619 00:41:13.288 --> 00:41:17.155 ศัพท์ที่นำมาใช้นี่ ก็จะเป็นศัพท์ที่ทำไม สูง 620 00:41:17.289 --> 00:41:21.289 ข้อไหนที่ไม่ถูกต้องเราดูแล้ว 621 00:41:21.290 --> 00:41:25.154 เพื่อให้เหมาะสมกับอะไร 622 00:41:25.291 --> 00:41:29.155 เนื้อความของการยอพระเกียรตินะคะ - ยอพระเกียรติ 623 00:41:29.297 --> 00:41:33.154 มันก็จะเห็นความสามารถของกวีล่ะ 624 00:41:33.301 --> 00:41:37.301 วรรณคดีบทละคร เพราะอะไร เรานิยมใช้บทกวีนิพนธ์ 625 00:41:37.302 --> 00:41:41.155 ทั้งในเรื่องของการเลือกใช้คำ - เลือกใช้คำศัพท์นะคะ 626 00:41:41.302 --> 00:41:45.155 และก็การ... ลักษณะของความยากตรงนี้ล่ะ 627 00:41:45.302 --> 00:41:49.155 มันให้เรารู้สึกว่า - อ๋อ มันเป็นการเลือกศัพท์ที่มันตรงกับทำไม 628 00:41:49.302 --> 00:41:53.302 629 00:41:53.303 --> 00:41:57.155 กับการใช้ในเนื้อหา เนื้อความในการยอ - ยอกษัตริย์นะคะ 630 00:41:57.305 --> 00:42:01.155 และก็ในส่วนของนี่ก็มีเรื่องของอะไร - การใช้การเปรียบนะคะ 631 00:42:01.314 --> 00:42:05.155 การออกศึกของพระนเรศวรที่ทำไม 632 00:42:05.314 --> 00:42:09.314 ใดนิยมแต่งด้วย ร่ายตลอดเรื่อง นิยมแต่งด้วยร่าย 633 00:42:09.315 --> 00:42:13.155 เหมือนพระนารายณ์อวตาร - มาปราบหมู่มารนะคะ 634 00:42:13.315 --> 00:42:17.155 การศึกครั้งนี้ก็ทำไม - จะเลื่องลือไปทั่วทุกแห่งหนนะ 635 00:42:17.327 --> 00:42:21.155 อันนี้เราก็จะเห็นลักษณะของโคลงที่นำมาใช้ 636 00:42:21.327 --> 00:42:25.327 ตลอดเรื่อง เขาบอกว่าไร นิราศ เอาอย่างนี้ดีกว่า นิทานเราแต่งด้วยอะไร 637 00:42:25.328 --> 00:42:29.159 คำประพันธ์เหมาะกับการนำไปใช้เพื่ออะไรนะคะ 638 00:42:29.331 --> 00:42:33.155 ส่วนต่อมาในเรื่องของวรรณคดีศาสนา 639 00:42:33.332 --> 00:42:37.155 วรรณคดีศาสนา ถ้าเราจำลักษณะของร่ายได้ 640 00:42:37.333 --> 00:42:41.333 วรรณคดีศาสนาเราบอกว่าอะไร 641 00:42:41.333 --> 00:42:45.163 ร่ายมันไม่มีการบังคับถูกไหม 642 00:42:45.334 --> 00:42:49.155 ร่ายยาว ร่ายยาวนั้นทำไม ไม่มีบังคับฉันทะ 643 00:42:49.334 --> 00:42:53.155 ไม่มีบังคับจำนวนคำในวรรค 644 00:42:53.336 --> 00:42:57.336 ทำไม บทนำร่าย 1 บท เพื่ออะไร ไว้บูชาครู 645 00:42:57.336 --> 00:43:01.169 และก็สามารถแต่งตาม... แต่งไปได้เรื่อย ๆ 646 00:43:01.337 --> 00:43:05.170 ไม่ได้บังคับการจบถูกไหม 647 00:43:05.345 --> 00:43:09.155 อยากจะแต่งยาวมากน้อยแค่ไหน แต่งได้ 648 00:43:09.348 --> 00:43:13.348 649 00:43:13.348 --> 00:43:17.155 เพราะฉะนั้นวรรณคดีศาสนานี่ - จึงมักจะแต่งด้วยร่ายยาวหรือฉันท์ หรือคำหลวง 650 00:43:17.349 --> 00:43:21.154 เช่น ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก - มหาชาติคำหลวง นันโทปนันทสูตรคำหลวงนะคะ 651 00:43:21.350 --> 00:43:25.155 อย่างตัวอย่าง ส่วนเทพเจ้าทั้ง 3 องค์ - ได้ทรงพระเสาวนีย์... ได้ฟังพระเสาวนีย์ 652 00:43:25.350 --> 00:43:29.350 เรื่องของอะไร ร่ายตลอดเรื่อง งั้นถ้าร่ายตลอดเรื่อง 653 00:43:29.351 --> 00:43:33.155 พระมัทรีเธอไหว้วอนขอหนทาง 654 00:43:33.353 --> 00:43:37.155 พระพักตร์นางนองด้วยน้ำพระเนตร 655 00:43:37.354 --> 00:43:41.155 เทพพระเจ้าก็สังเวชในวิญญาณ 656 00:43:41.356 --> 00:43:45.356 ไม่จำกัดจำนวนคำตลอดวรรค 657 00:43:45.357 --> 00:43:49.155 ก็พากันอุฏฐาการคลาไคล - ให้มรคาแก่นางพระยามัทรีนะคะ 658 00:43:49.367 --> 00:43:53.155 ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี 659 00:43:53.367 --> 00:43:57.155 เราจะเห็นแล้วลักษณะที่เราเรียนก่อนหน้านี้นะ 660 00:43:57.368 --> 00:44:01.368 ครบถ้วยในเนื้อหาแล้สก็ส่วนใหญ่นิยมเป็นอะไร วรรณคดีศาสนา 661 00:44:01.368 --> 00:44:05.155 เรื่องของลักษณะของคำประพันธ์ - ประเภทร่ายนะ 662 00:44:05.370 --> 00:44:09.155 ร่ายไม่ได้จำกัดหรือไม่ได้บังคับ - เรื่องของจำนวนคำในแต่ละวรรคนะ 663 00:44:09.370 --> 00:44:13.155 แต่มีสัมผัส สัมผัสคำสุดท้าย - ไปคำใดคำหนึ่งของวรรคถัดไปได้นะ 664 00:44:13.371 --> 00:44:17.371 มหาเวทสันดรชาดก 665 00:44:17.372 --> 00:44:21.155 เพราะฉะนั้นด้วยความที่วรรณคดีศาสนานี่ - มันมีลักษณะของการอะไร 666 00:44:21.373 --> 00:44:25.155 คล้ายบทสวดนะคะ 667 00:44:25.373 --> 00:44:29.155 มีคำบาลีทำไม แทรกอยู่มาก 668 00:44:29.374 --> 00:44:33.374 ก็คืออะไร ถูกต้องตามบริบท ถูกต้องตามบริบท 669 00:44:33.375 --> 00:44:37.155 จึงทำไม นิยมแต่งร่ายเพื่อให้เนื้อหาทำไม - ครบถ้วนกระบวนความนะ 670 00:44:37.375 --> 00:44:41.155 อย่างที่บอกไปลักษณะของร่าย - คือ ไม่จำกัดจำนวนคำในแต่ละวรรค 671 00:44:41.376 --> 00:44:45.155 กวีทำไม ก็เลยสามารถเรียบเรียงถ้อยคำ - ได้อย่างง่ายนะคะ 672 00:44:45.389 --> 00:44:49.389 นะคะ 673 00:44:49.391 --> 00:44:53.155 ในส่วนของวรรณคดีนิทาน 674 00:44:53.392 --> 00:44:57.155 วรรณคดีนิทาน มักแต่งด้วยกลอนและกาพย์ 675 00:44:57.394 --> 00:45:01.155 กลอนและกาพย์ กาพย์เราเรียนไปแล้ว 676 00:45:01.395 --> 00:45:05.395 ของบุคคลนะ เหมาะสมกับฐานะบุคคลนั้น ๆ 677 00:45:05.397 --> 00:45:09.156 กาพย์สุรางคนางค์ 28 กาพย์ฉบัง 16 - กาพย์ยานี 11 อย่างนี้นะคะ 678 00:45:09.397 --> 00:45:13.155 พระอภัยมณีและบทละครนอกต่าง ๆ ทำไม 679 00:45:13.407 --> 00:45:17.156 นิทาน - เพราะนิทานเน้นในความเรียบง่าย เข้าใจ 680 00:45:17.407 --> 00:45:21.407 ก็ตามนะคะ เราจะได้เข้าใจ เข้าใจบริบทสถานะภาพ 681 00:45:21.409 --> 00:45:25.155 แต่ทำไม สร้างอารมณ์สะเทือนใจได้นะคะ 682 00:45:25.409 --> 00:45:29.156 เพราะกลอน กาพย์นะ 683 00:45:29.409 --> 00:45:33.156 มันไม่... ด้วยความที่มันไม่ได้บังคับเยอะมาก - เหมือนอันอื่นอยู่แล้ว 684 00:45:33.411 --> 00:45:37.411 ได้อย่างดีและชัดเจนมากยิ่งขึ้น เรื่องที่ 3 คือการใช้อะไร 685 00:45:37.411 --> 00:45:41.165 เพราะฉะนั้นมันไม่ได้หวือหวา 686 00:45:41.412 --> 00:45:45.155 เพราะฉะนั้นมันทำไม - มันก็เลยเหมาะกับการใช้วรรณคดีนิทาน 687 00:45:45.413 --> 00:45:49.155 ที่อะไร เน้นความเรียบง่าย เข้าใจง่าย - และสร้างสะเทือนอารมณ์ได้นะคะ 688 00:45:49.414 --> 00:45:53.414 มันก็จะทำไม อารมณ์เนื้อหา ของตัวละคร 689 00:45:53.414 --> 00:45:57.167 พระไชย ดูนะคะ ในกาพย์พระไชยสุริยา 690 00:45:57.415 --> 00:46:01.156 พระไชยสุริยาภูมี - พาพระมเหสีมาที่ในลำสำเภา 691 00:46:01.415 --> 00:46:05.155 ข้าวปลาหาไป... ไปไม่เบา - นารีที่เยาว์เอาไปในเภตรา 692 00:46:05.416 --> 00:46:09.416 สอดคล้อง สอดรับกันดีนะคะ 693 00:46:09.418 --> 00:46:13.156 เห็นตัวอย่างของอะไร กาพย์ฉบัง 16 ทำไม 694 00:46:13.419 --> 00:46:17.156 กาพย์ฉบัง 16 ใช้จำนวนคำต่อบทน้อยมาก 695 00:46:17.421 --> 00:46:21.155 ก็คืออะไร หน้ามีทั้งหมด 3... 3 วรรค - 6 4 6 เห็นไหม 696 00:46:21.421 --> 00:46:25.421 697 00:46:25.422 --> 00:46:29.156 แต่กวีทำไม เลือกใช้ให้ผู้อ่านเห็นภาพเข้าใจง่าย - ชัดเจนและรวดเร็ว 698 00:46:29.423 --> 00:46:33.156 ไม่เน้นรายละเอียด - ดูเขาบอกว่าเขาไม่ได้เน้นรายละเอียดนะ 699 00:46:33.424 --> 00:46:37.155 รายละเอียดเท่ากับกลอนบทละครที่เป็นเรื่องยาว 700 00:46:37.426 --> 00:46:41.426 701 00:46:41.427 --> 00:46:45.155 เพราะว่าอะไรกลอนบทละครเราทำไม 702 00:46:45.440 --> 00:46:49.156 เอาไว้สำหรับในการที่แต่งเพื่อ... - เพื่อใช้แสดงละครด้วยก็ได้ 703 00:46:49.442 --> 00:46:53.155 หรือว่าใช้ในการที่ปรับบทบรรยาย - ที่ให้เขียนรายละเอียดเยอะนะคะ 704 00:46:53.442 --> 00:46:57.155 เพราะฉะนั้นหรือในการที่มันทำไม 705 00:46:57.444 --> 00:47:01.155 แตกต่างจากบทวรรณคดีพวกยอพระเกียรติที่ทำไมใช้ศัพท์สูง 706 00:47:01.444 --> 00:47:05.155 และเน้นรายละเอียด - เน้นวีรกรรมของพระมหากษัตริย์นะ 707 00:47:05.445 --> 00:47:09.156 มันก็จะมีลักษณะของการใช้คำประพันธ์ - ที่รูปแบบแตกต่างกัน 708 00:47:09.455 --> 00:47:13.155 เน้นเข้าใจง่าย เรียบง่าย 709 00:47:13.455 --> 00:47:17.155 ในวรรณคดีนิทาน - ก็จะใช้พวกกลอนหรือกาพย์นะคะ 710 00:47:17.456 --> 00:47:21.156 ส่วนต่อมาในเรื่องของกลอนบทละคร 711 00:47:21.456 --> 00:47:25.156 กลอนบทละครมักจะแต่งด้วยอะไร 712 00:47:25.459 --> 00:47:29.155 อ๋อ การแต่ง แต่งด้วยมักจะแต่งด้วยกลอนสุภาพ 713 00:47:29.460 --> 00:47:33.155 ต้องใช้จำนวนคำมาก - เพื่อสื่อเนื้อเรื่องให้ผู้เข้า ผู้อ่านเข้าใจ 714 00:47:33.461 --> 00:47:37.155 เช่น เรื่องอะไรรามเกียรติ์หรืออิเหนา 715 00:47:37.462 --> 00:47:41.155 เพราะฉะนั้นวรรณคดีนิทาน - ไม่ได้เน้นคำจำนวนเยอะมาก 716 00:47:41.464 --> 00:47:45.156 ทำไม - เน้นให้รู้ว่าเข้าใจง่าย อ่านง่าย เข้าใจง่าย 717 00:47:45.464 --> 00:47:49.155 ตัวละครทำอะไร ไปมาอย่างไร 718 00:47:49.476 --> 00:47:53.156 แต่กลอนบทละครทำไม เน้นรายละเอียด 719 00:47:53.476 --> 00:47:57.156 มีรายละเอียด - รายละเอียดแล้วก็เป็นเรื่องยาว 720 00:47:57.478 --> 00:48:01.156 ทำไม - ก็เลยเป็นกลอนสุภาพนะคะ 721 00:48:01.480 --> 00:48:05.156 ใช้กลอนสุภาพเพื่อสื่อ - จำ... เพราะว่าจำนวนคำมันมากอยู่แล้ว 722 00:48:05.481 --> 00:48:09.155 ก็เลยจะได้สื่อเนื้อเรื่องได้ครบถ้วน - ผู้อ่านเข้าใจได้นะคะ 723 00:48:09.483 --> 00:48:13.156 มาจะกล่าวบทไป - เราจะเห็นวรรณคดีบทละครทำไม 724 00:48:13.489 --> 00:48:17.155 บัดนั้น เมื่อนั้น มาจะกล่าวบทไปนะ 725 00:48:17.491 --> 00:48:21.156 อันนี้บอกอะไรในเรื่องของอิเหนา 726 00:48:21.491 --> 00:48:25.155 มาจะกล่าวบทไป ถึงระตูจรกาเป็นใหญ่ 727 00:48:25.492 --> 00:48:29.155 ท้าวมีพระเชษฐาร่วมฤทัย - ผ่านเวียงชัยล่าสำสืบพงศ์พันธุ์ 728 00:48:29.494 --> 00:48:33.156 มีธิดานารีวิไลลักษณ์ - ผิวพักตร์ผ่องเพียงดวงบุหลัน 729 00:48:33.495 --> 00:48:37.155 ชื่อระเด่นกุสุมาลาวัณย์ - ตุนาหงันกับสังคามาระตา 730 00:48:37.498 --> 00:48:41.155 เห็นตัวละครมีกุสุมากับสังคามาระตานะ 731 00:48:41.507 --> 00:48:45.155 แล้วก็มีตัวละครอะไร จรกานะ 732 00:48:45.508 --> 00:48:49.156 มาจะกล่าวบทไป ก็คือมันตัดตอนขึ้นตอนใหม่นะ 733 00:48:49.509 --> 00:48:53.156 เหมือนตอนตัดตอนขึ้นตอนใหม่นะ 734 00:48:53.510 --> 00:48:57.156 ก็จะใช้มา มาจะกล่าวบทไปนะคะ 735 00:48:57.511 --> 00:49:01.156 กลอนบทละครจะต่างกับกลอนนิทานทำไม - ตรงไหน 736 00:49:01.511 --> 00:49:05.155 ที่บอกไปแล้ว กลอนบทละครต่างกับคำกลอนนิทาน 737 00:49:05.511 --> 00:49:09.155 เพราะอะไรเป็นเรื่องยาวและใช้แสดงละครจริง 738 00:49:09.513 --> 00:49:13.155 อย่างที่บอกไป - มีรายละเอียดใช้ในการแสดงละครด้วยนะ 739 00:49:13.513 --> 00:49:17.156 รายละเอียดมันเยอะ - ก็เลยใช้เป็นเรื่องของกลอนสุภาพมากขึ้น 740 00:49:17.513 --> 00:49:21.156 กลอนสุภาพมากกว่านะคะ 741 00:49:21.514 --> 00:49:25.156 นิยมใช้เป็นแบบนั้นนะคะ 742 00:49:25.521 --> 00:49:29.156 เช่น ละครในสมัยก่อน ทำไม - เรื่องรามเกียรติ์ อิเหนา อุณรุท 743 00:49:29.523 --> 00:49:33.155 ละครในนะ แบบหลัก ๆ เลย - รามเกียรติ์ อิเหนา อุณรุทนี่ 744 00:49:33.523 --> 00:49:37.156 จะใช้สำหรับการบรรยายรายละเอียดตัวละครมาก 745 00:49:37.523 --> 00:49:41.156 พอจำนวนคำมันมาก 746 00:49:41.524 --> 00:49:45.155 การแต่งกลอนสุภาพมันจึงเหมาะ เหมาะกว่า - เหมาะสมกว่า 747 00:49:45.524 --> 00:49:49.155 ฉันทลักษณ์ที่มีจำนวนคำต่อวรรคมากนะคะ 748 00:49:49.526 --> 00:49:53.155 และ... และกวีนี่สามารถทำไม 749 00:49:53.526 --> 00:49:57.156 บรรยายรายละเอียดของตัวละครได้มาก - ได้มากเช่นเดียวกันด้วยนะคะ 750 00:49:57.526 --> 00:50:01.156 สุดท้าย ต่อมานี่เรื่องของอะไร - วรรณคดีแบบแผน 751 00:50:01.527 --> 00:50:05.156 วรรณคดีแบบแผนค่อนข้างที่จะทำไม 752 00:50:05.528 --> 00:50:09.156 ไม่... ไม่ค่อยคุ้นชินนะ วรรณคดีแบบแผนนะคะ 753 00:50:09.530 --> 00:50:13.156 เขาจะบอกว่าอะไร 754 00:50:13.530 --> 00:50:17.156 วรรณคดีแบบแผน - เป็นวรรณคดีที่มีจุดประสงค์เฉพาะแตกต่างนะคะ 755 00:50:17.531 --> 00:50:21.156 แตกต่างตามอะไร ตาม... ตามการใช้น่ะ 756 00:50:21.532 --> 00:50:25.156 บางอย่างก็คือเพื่อแสดงความสามารถของกวี 757 00:50:25.532 --> 00:50:29.156 เพื่อเป็นคำสอน - หรือดัดแปลงมาจากวรรณคดีสันสกฤต 758 00:50:29.532 --> 00:50:33.156 ได้แก่ พวกคำฉันท์ต่าง ๆ 759 00:50:33.532 --> 00:50:37.156 เช่น มัทนะพาตรา... พาธา - สมุทรโฆษคำฉันท์ สามัคคีเภทคำฉันท์นะคะ 760 00:50:37.545 --> 00:50:41.156 จากตัวอย่างนะ สมุทรโฆษคำฉันท์ 761 00:50:41.546 --> 00:50:45.156 พระราชเอารสประเสริฐ ธด้วยรูปพิทยา 762 00:50:45.547 --> 00:50:49.156 ศึกษาธนูคุณคุณา ธิกศักดิสมบูรณ์นะ 763 00:50:49.547 --> 00:50:53.156 ตัวอย่างจะเห็นว่ามีการทำไม ใช้คำ 764 00:50:53.548 --> 00:50:57.156 เราจะเห็นคำสันสกฤตเยอะนะ 765 00:50:57.550 --> 00:51:01.156 คำสันสกฤต พวกคำฉันท์นี่มักจะใช้นะ - ร่ายก็ใช้คำบาลี สันสกฤตเยอะ 766 00:51:01.550 --> 00:51:05.156 ใช้คำสันสกฤตเยอะ 767 00:51:05.551 --> 00:51:09.156 และคำส่วนมากออกเสียงอะกึ่งเสียงได้ 768 00:51:09.552 --> 00:51:13.156 สามารถเข้าคำครุ ลหุตามบังคับฉันท์ได้ 769 00:51:13.553 --> 00:51:17.156 มันก็เลยเป็นลักษณะแล้วก็ยังเป็นการสร้าง - แสดงความสามารถของกวีนะคะ 770 00:51:17.553 --> 00:51:21.156 เพราะฉะนั้นในกลอนแบบแผนนี่ก็จะนิยมนะ 771 00:51:21.554 --> 00:51:25.155 ในเรื่องของการใช้คำฉันท์ต่าง ๆ 772 00:51:25.580 --> 00:51:29.156 เพราะอะไร ใช้คำสันสกฤตได้ ออกเสียงอะได้ 773 00:51:29.581 --> 00:51:33.156 มันตรงพวกเข้ากับพวกครุ ลหุได้นะคะ 774 00:51:33.607 --> 00:51:37.156 และก็เป็นการแสดงความสามารถของกวี - อีกด้วยนะคะ ต่าง ๆ เหล่านี้ 775 00:51:37.615 --> 00:51:41.156 ในส่วนของ Memory มีสูตรจำนะคะ 776 00:51:41.617 --> 00:51:45.156 เราดูหลัก ๆ เรื่องของการสัง... สรรคำนะ 777 00:51:45.617 --> 00:51:49.156 ศิลปะการประพันธ์ - ประเภทในเรื่องของการสรรคำ 778 00:51:49.618 --> 00:51:53.156 สรรคำมี 3 ส่วนหลัก ๆ เลย 779 00:51:53.619 --> 00:51:57.156 เรื่องการของใช้คำถูกต้อง ตรงความหมายนะคะ 780 00:51:57.620 --> 00:52:01.156 เรื่องของการใช้คำ - เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง ฐานะของตัวละคร 781 00:52:01.621 --> 00:52:05.156 และส่วนที่ 3 - คือ ใช้ฉันทลักษณ์เหมาะสมกับเนื้อหานะคะ 782 00:52:05.622 --> 00:52:09.156 เลือกใช้ตรงตามความหมาย - ก็คือในเรื่องของการอะไร 783 00:52:09.623 --> 00:52:13.156 ใช้คำให้ถูกต้องตามบริบท 784 00:52:13.624 --> 00:52:17.156 เพื่อและเพื่อให้เห็นภาพชัดเจน - สื่อความถูกต้องตรงความหมายนะคะ 785 00:52:17.624 --> 00:52:21.156 ก็ตรงน่ะ ตรงตามความหมายตรงตามบริบทนั้น ๆ 786 00:52:21.624 --> 00:52:25.156 2. ในเรื่องของเหมาะสมกับเนื้อหา - และฐานะของตัวละคร 787 00:52:25.630 --> 00:52:29.156 ก็คือดูว่าคำไหน - เหมาะสมกับฐานะของบุคคลในเรื่อง 788 00:52:29.631 --> 00:52:33.156 ถ้าตัวละครเป็นอะไร พระราชาอย่างนี้ - ก็ต้องใช้ที่มันคำราชาศัพท์ 789 00:52:33.632 --> 00:52:37.156 ถ้าต่ำศักดิ์กว่า ก็ใช้คำสามัญธรรมดาได้นะคะ 790 00:52:37.638 --> 00:52:41.156 ส่วนที่ 3 เรื่องของอะไร 791 00:52:41.638 --> 00:52:45.156 การใช้ฉันทลักษณ์ที่เหมาะสมกับเนื้อหา 792 00:52:45.640 --> 00:52:49.156 เลือกฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหา - และก็อารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร 793 00:52:49.640 --> 00:52:53.156 อย่างยอพระเกียรติ ทำไม มักนิยมใช้เป็นอะไร 794 00:52:53.652 --> 00:52:57.156 ใช้เป็นโคลงเพราะทำไม - เพราะต้องใช้ศัพท์สูงนะคะ 795 00:52:57.653 --> 00:53:01.156 ส่วนวรรณคดีนิทาน อ่านเข้าใจง่าย 796 00:53:01.654 --> 00:53:05.156 เข้าใจแบบ อ่านเรียบง่าย เข้าใจง่าย 797 00:53:05.654 --> 00:53:09.156 ไม่ซับซ้อน ไม่... เนื้อหาไม่ได้เยอะมาก 798 00:53:09.654 --> 00:53:13.156 หรืออย่างวรรณคดีนิทานทำไม - ก็นิยมที่เป็นอะไร กาพย์และกลอนนะคะ 799 00:53:13.655 --> 00:53:17.156 รายละเอียดไม่เยอะ - เท่ากับพวกวรรณคดีบทละครนะคะ 800 00:53:17.656 --> 00:53:21.156 ก็จะใช้กาพย์กลอนเป็นหลักนะคะ 801 00:53:21.657 --> 00:53:25.157 Application นำไปใช้นะคะ 802 00:53:25.675 --> 00:53:29.156 ดูแบบฝึกหัดแรกกันเลยนะคะ 803 00:53:29.676 --> 00:53:33.156 แบบฝึกหัดที่ 1 นะคะ 804 00:53:33.676 --> 00:53:37.156 ข้อ 1 ข้อใดไม่ใช่การสรรคำ 805 00:53:37.677 --> 00:53:41.156 การเลือกคำให้เหมาะกับเนื้อเรื่อง 806 00:53:41.679 --> 00:53:45.156 การเลือกคำให้เหมาะแก่ฐานะบุคคลในเรื่อง 807 00:53:45.683 --> 00:53:49.156 การเลือกใช้คำให้ถูกต้องตามความหมาย 808 00:53:49.683 --> 00:53:53.156 การใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหา - ของวรรณคดี 809 00:53:53.683 --> 00:53:57.156 และการใช้... เลือกสรรเฉพาะคำ - ที่อลังการสละสลวยมากมาแต่ง 810 00:53:57.684 --> 00:54:01.156 อะไรที่มันดูประหลาดที่สุดน่ะ 811 00:54:01.685 --> 00:54:05.156 มันเห็นแล้วเมื่อกี้ที่อ่านไปก็คืออะไร 812 00:54:05.701 --> 00:54:09.156 ข้อ 5 เลือกสรรเฉพาะคำ - ที่อลังการสละสลวยมาแต่ง 813 00:54:09.701 --> 00:54:13.157 เราบอกแล้วมันแต่งทำไม เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง 814 00:54:13.714 --> 00:54:17.156 เหมาะสมกับตัวละคร เหมาะสมกับฐานะเขา 815 00:54:17.729 --> 00:54:21.156 ถูกต้องตามความหมายใช่ไหม 816 00:54:21.729 --> 00:54:25.156 เพราะฉะนั้นมันไม่จำเป็นเสมอไปว่า - ความอลังการนี้มันจะเหมาะสม 817 00:54:25.730 --> 00:54:29.156 บางอย่างเราบอกว่าเป็นกลอนประเภท - กลอนนิทานพื้นบ้าน 818 00:54:29.731 --> 00:54:33.156 กาพย์นิทานพื้นบ้านธรรมดา - กาพย์แบบนิทานพื้นบ้านเลย 819 00:54:33.731 --> 00:54:37.156 เราจำเป็นต้องใช้คำที่อลังการไหม - ในเมื่อเราพูดกับชาวบ้าน 820 00:54:37.732 --> 00:54:41.156 เราใช้คำที่เขาเข้าใจง่าย - สื่อความเข้าใจง่ายดีกว่า 821 00:54:41.733 --> 00:54:45.156 คำที่มันอลังการบางทีมันอาจจะไม่เหมาะ - กับบริบทเนื้อเรื่องนั้น 822 00:54:45.741 --> 00:54:49.156 เพราะฉะนั้นตอบข้อ 5 นะคะ 823 00:54:49.741 --> 00:54:53.156 ข้อที่ 2 การเลือกใช้คำให้เหมาะสม - แก่ฐานะของบุคคล มีเรื่องดีอย่างไร 824 00:54:53.746 --> 00:54:57.156 ช่วยให้เห็นภาพตัวละครต่าง ๆ ได้ชัดขึ้น 825 00:54:57.746 --> 00:55:01.156 ช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่าน 826 00:55:01.747 --> 00:55:05.156 2. ช่วยให้ผู้อ่านไม่มีความรู้ - เกี่ยวกับวรรณคดีนั้นมาก่อน 827 00:55:05.748 --> 00:55:09.156 เข้าใจปฏิสัมพันธ์ของตัวละครได้ดีขึ้น 828 00:55:09.749 --> 00:55:13.157 ช่วยให้เนื้อเรื่องมีความเป็นเอกภาพมากขึ้น - ไม่ออกนอกเรื่องจนเกินไป 829 00:55:13.754 --> 00:55:17.156 ข้อ 4 ข้อ 1 และข้อ 2 ถูก 830 00:55:17.755 --> 00:55:21.156 ข้อ 5 ไม่มีข้อใดถูก 831 00:55:21.757 --> 00:55:25.156 เกี่ยวกับอะไร ข้อที่พูดมาเมื่อกี้ 832 00:55:25.761 --> 00:55:29.156 คำบรรยายเมื่อกี้ คือ ข้อ 1 และข้อ 2 ทำไม - ถูกทั้งคู่ 833 00:55:29.767 --> 00:55:33.156 แต่ข้อที่ 3 ทำไม เป็นเอกภาพมากขึ้น - เราไม่ ไม่ได้พูดถึงเรื่องนะ 834 00:55:33.768 --> 00:55:37.156 ในเรื่องของการสรรคำ - เกี่ยวกับความเป็นเอกภาพ 835 00:55:37.775 --> 00:55:41.156 การเป็นเอกภาพมันต้องวางตั้งแต่อะไร - เรื่องของโคลงเรื่องที่วางมาถูกไหม 836 00:55:41.791 --> 00:55:45.157 เพราะฉะนั้นข้อนี้ต้องตอบข้อ 4 นะคะ 837 00:55:45.791 --> 00:55:49.156 ข้อที่ 3 การเลือกใช้คำที่ถูกต้อง - ตรงตามความหมายมีข้อดีอย่างไร 838 00:55:49.796 --> 00:55:53.156 ผู้อ่านสามารถเข้าใจเนื้อหาได้ถูกต้อง 839 00:55:53.796 --> 00:55:57.157 ไม่ทำให้เสียอรรถรสในการอ่าน 840 00:55:57.797 --> 00:56:01.157 ช่วยให้ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง 841 00:56:01.798 --> 00:56:05.156 ข้อ 4 ตอบข้อ 1 ข้อ 2 ถูก 842 00:56:05.799 --> 00:56:09.156 ข้อ 5 ข้อ 1 ข้อ 3 ถูก 843 00:56:09.799 --> 00:56:13.156 บางคนบอกว่า - ครูไม่คิดคำตอบชอยส์อื่นแล้วใช่ไหมคะ 844 00:56:13.814 --> 00:56:17.156 ใช่ค่ะ เราจะให้ลองจับคู่กัน - ว่าข้อไหนเป็นข้อที่ถูกต้องนะคะ 845 00:56:17.825 --> 00:56:21.156 เพราะฉะนั้นดูข้อ... - ผู้อ่านสามารถเข้าใจเนื้อหาได้ถูกต้องไหม 846 00:56:21.826 --> 00:56:25.156 เลือกใช้คำถูกต้องตรงตามความหมาย 847 00:56:25.826 --> 00:56:29.156 ถูก - มันก็ต้องให้มันเข้าใจเนื้อหาได้ถูกต้องนะ ชัดเจน 848 00:56:29.827 --> 00:56:33.156 ข้อ 2 ไม่ทำให้เสียอรรถรสในการอ่าน 849 00:56:33.827 --> 00:56:37.156 ข้อที่ 3 ช่วยให้ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง 850 00:56:37.828 --> 00:56:41.156 ไม่ทำให้อรรถรสเสียในการอ่าน ตรงไหม 851 00:56:41.828 --> 00:56:45.156 เพราะว่าถ้าบางคำ - คำบริบทบางคำมาเสียสวยหรูเลย 852 00:56:45.830 --> 00:56:49.156 สวัสดีขออะไรนะ 853 00:56:49.831 --> 00:56:53.156 สมมุติพูดกับตัวละครธรรมดา - แล้วใช้คำราชาศัพท์อย่างนี้ 854 00:56:53.833 --> 00:56:57.156 ก็จะงง ๆ ว่า เอ๊ะ มันแปลว่าอะไร 855 00:56:57.833 --> 00:57:01.156 หรือถ้าใช้ - หรือถ้าเราพูดถึงตัวละครที่เป็นพระมหากษัตริย์ 856 00:57:01.834 --> 00:57:05.156 แล้วแบบว่า... เมื่อกี้มีตัวอย่างอะไร - แทบพระบาทใช่ไหม 857 00:57:05.835 --> 00:57:09.156 ก็อาจจะเป็นแบบอะไร เท้า กราบกรานเท้า 858 00:57:09.836 --> 00:57:13.156 ก็จะงง ๆ ว่า เอ๊ะ ตัวละครนี้มัน... มันไม่ทำไม 859 00:57:13.836 --> 00:57:17.157 คำมันไม่ใช้สัมพันธ์กัน 860 00:57:17.838 --> 00:57:21.156 เพราะเรามันมีเรื่องของระดับภาษา - เข้ามาเกี่ยวข้องนะ 861 00:57:21.849 --> 00:57:25.157 เพราะฉะนั้นไม่ทำให้เสียอรรถรสไหม 862 00:57:25.850 --> 00:57:29.156 การใช้คำที่ถูกต้องไม่ทำให้เสียอรรถรส ใช่ 863 00:57:29.856 --> 00:57:33.156 แต่ถ้าไม่ใช้คำไม่ถูกต้องนี่ - เสียอรรถรสแน่นอนนะคะ 864 00:57:33.858 --> 00:57:37.156 แต่ส่วนข้อ 3 เขาบอกอะไร - ใช้ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง 865 00:57:37.859 --> 00:57:41.156 การใช้คำไม่ได้เป็นส่วนที่ไปกำหนดตัวโครงเรื่อง - และการลำดับเรื่อง 866 00:57:41.860 --> 00:57:45.157 เพราะฉะนั้น - มันต้องถูกวางโครงเรื่องมาก่อนถูกไหม 867 00:57:45.860 --> 00:57:49.156 วางโครงเรื่องมาก่อน - แล้วลำดับเรื่องราวเป็นอย่างไร 868 00:57:49.860 --> 00:57:53.157 การใช้คำเป็นส่วนที่ทำไม - ในการดึง... ดำเนินเรื่องไปใช้ 869 00:57:53.861 --> 00:57:57.157 เพราะฉะนั้นข้อนี้ข้อที่ถูกต้องคืออะไร 870 00:57:57.861 --> 00:58:01.156 ข้อ 4 ก็คือ ข้อ 1 และข้อ 2 - อันนี้ทำไม ไม่เกี่ยวกันนะคะ ไม่เกี่ยวกัน 871 00:58:01.861 --> 00:58:05.156 ข้อที่ 4 ข้อใดจับคู่ฉันทลักษณ์ - ที่นิยมแต่งในวรรณคดีแต่ละประเภทไม่ถูกต้อง 872 00:58:05.865 --> 00:58:09.156 วรรณคดีนิทานใช้กาพย์ กลอน 873 00:58:09.867 --> 00:58:13.157 วรรณคดีศาสนา ร่าย คำหลวง 874 00:58:13.868 --> 00:58:17.157 วรรณคดีแบบแผน ฉันท์ 875 00:58:17.869 --> 00:58:21.157 วรรณคดียอพระเกียรติ โคลง ลิลิต 876 00:58:21.871 --> 00:58:25.156 วรรณคดีบทละคร คือ กาพย์ 877 00:58:25.872 --> 00:58:29.156 เพราะอะไร ข้อไหนที่ไม่ถูกต้อง เราดูแล้ว 878 00:58:29.875 --> 00:58:33.156 วรรณคดีนิทาน เมื่อกี้เราเรียนไปกาพย์ กลอน 879 00:58:33.876 --> 00:58:37.157 ซึ่งต่างจากวรรณคดีบทละคร - ที่วรรณคดีบทละครนิยมใช้กลอนสุภาพ 880 00:58:37.877 --> 00:58:41.156 ตอบง่าย ๆ เลย สังเกตดูเลย 881 00:58:41.878 --> 00:58:45.157 ถ้าจับคู่วรรณคดีนิทานบทละครนะ 882 00:58:45.879 --> 00:58:49.156 ทำไม เขานิยมใช้กลอนสุภาพเพราะอะไร 883 00:58:49.880 --> 00:58:53.156 เพราะมันเป็นเรื่องที่มันเป็นเรื่องยาว - มีรายละเอียด 884 00:58:53.881 --> 00:58:57.156 จะเขียนกันไม่พอ 885 00:58:57.882 --> 00:59:01.156 จึงนิยมใช้อะไร - กลอนสุภาพนะคะ นิยมใช้กลอนสุภาพ 886 00:59:01.883 --> 00:59:05.157 ฉะนั้นข้อนี้ตอบ 5 นะคะ 887 00:59:05.885 --> 00:59:09.157 ข้อ 5 วรรณคดีประเภทใด - นิยมแต่งด้วยร่ายตลอดเรื่อง 888 00:59:09.885 --> 00:59:13.157 นิยมแต่งด้วยร่ายตลอดเรื่อง 889 00:59:13.887 --> 00:59:17.157 วรรณคดียอพระเกียรติ วรรณคดีนิทาน - วรรณคดีศาสนา วรรณคดีบทละคร 890 00:59:17.888 --> 00:59:21.156 แต่งด้วยร่ายตลอดเรื่อง 891 00:59:21.889 --> 00:59:25.157 เขาบอกว่าอะไร นิราศ - เอาอย่างนี้ดีกว่า นิทาน 892 00:59:25.889 --> 00:59:29.157 นิทานเราใช้อะไร แต่งด้วยอะไร 893 00:59:29.890 --> 00:59:33.157 แต่งด้วยกลอน กาพย์ใช่ไหม 894 00:59:33.891 --> 00:59:37.156 วรรณคดีในบทละคร เรานิยมแต่งด้วยอะไร - กลอนสุภาพ 895 00:59:37.892 --> 00:59:41.157 วรรณคดีศาสนา เราบอกว่าอะไร - มันก็ใช้ร่ายล่ะค่ะ 896 00:59:41.892 --> 00:59:45.157 วรรณคดียอพระเกียรติ เราบอกว่าอะไร - เป็นโคลง ส่วนใหญ่นิยมเป็นโคลง 897 00:59:45.894 --> 00:59:49.157 วรรณคดีนิราศมันก็ได้หมดน่ะ 898 00:59:49.895 --> 00:59:53.156 ทั้ง... มีทั้งอะไร - โคลง มีทั้งร่าย แต่นิยมทำไม บทนำ 899 00:59:53.896 --> 00:59:57.157 ร่าย 1 บท เพื่ออะไร - ไว้สำหรับบูชาครู สิ่งศักดิ์สิทธิ์ 900 00:59:57.896 --> 01:00:01.157 ยอพระเกียรติเป็นอะไร โคลงหรือลิลิต 901 01:00:01.898 --> 01:00:05.157 ลิลิตก็มีอะไร การเข้าโคลง ร้อยโคลง - ร้อยโคลงกับร่ายเห็นไหม ตลอดสลับเรื่อง 902 01:00:05.899 --> 01:00:09.157 ส่วนหนึ่งเขาถามอะไรเรื่องของอะไร - ร่ายตลอดเรื่อง 903 01:00:09.900 --> 01:00:13.156 ฉะนั้นถ้าร่ายตลอดเรื่อง - ส่วนหนึ่งที่เขาบอกว่าอะไร 904 01:00:13.901 --> 01:00:17.156 นิยม เพราะว่ามันเป็นอะไร - ส่วนใหญ่เป็นพวกคำที่มันอะไร เป็นบาลี สันสกฤต 905 01:00:17.901 --> 01:00:21.157 บาลี สันสกฤต - แล้วไม่จำกัดจำนวนคำในแต่ละวรรค 906 01:00:21.903 --> 01:00:25.157 ไม่ค่อย... เอาแค่มันทำไม เชื่อมสัมผัสกัน 907 01:00:25.903 --> 01:00:29.157 เพราะฉะนั้นให้มันครบถ้วน ครบถ้วนอักขระ 908 01:00:29.904 --> 01:00:33.157 ครบในส่วนของคำบาลี สันสกฤต - ที่มาใช้ได้และก็ครบถ้วนในเนื้อหา 909 01:00:33.904 --> 01:00:37.157 เพราะฉะนั้นส่วนใหญ่นี่ นิยมที่จะเป็นอะไร - วรรณคดีอะไร ประเภทไหน 910 01:00:37.905 --> 01:00:41.157 วรรณคดีศาสนา ศาสนานะคะ 911 01:00:41.906 --> 01:00:45.157 เพราะว่านิยมที่ทำไม - ให้มันครบถ้วนตลอดเรื่อง ตลอดทั้งคำนะ 912 01:00:45.911 --> 01:00:49.157 อย่างเช่นที่เราเจอก็คือพวกอะไร 913 01:00:49.912 --> 01:00:53.156 มหาเวสสันดรชาดก - มหาชาติคำหลวงอะไรอย่างนี้ค่ะ นะคะ 914 01:00:53.914 --> 01:00:57.156 สำหรับเรื่องของการสรรคำนะ 915 01:00:57.914 --> 01:01:01.157 สรรคำหลัก ๆ มี 3 ส่วนนะ 916 01:01:01.915 --> 01:01:05.156 ในเรื่องของอะไร - การสรรคำเพื่อใช้คำให้ถูกต้องตามความหมาย 917 01:01:05.923 --> 01:01:09.157 ก็คืออะไร ถูกต้องตามบริบท 918 01:01:09.924 --> 01:01:13.157 ถูกต้องบริบทเพื่ออะไร 919 01:01:13.924 --> 01:01:17.158 ให้เห็นภาพชัดเจนและสื่อความแก่ผู้อ่าน - ได้อย่างถูกต้องตรงความหมายนะคะ 920 01:01:17.924 --> 01:01:21.157 ต้องตามบริบทนะ ภาพชัดเจน - และสื่อความได้ถูกต้องตรงตามความหมายนะคะ 921 01:01:21.924 --> 01:01:25.157 ชัดเจนและตรงความหมาย 922 01:01:25.934 --> 01:01:29.157 การเลือกทำไม - ข้อที่ 2 ในส่วนของการเลือกใช้คำ 923 01:01:29.939 --> 01:01:33.157 ให้เหมาะแก่เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคลนะคะ 924 01:01:33.939 --> 01:01:37.157 เหมาะสมกับฐานะของบุคคลในเรื่อง 925 01:01:37.950 --> 01:01:41.157 ดูชนชั้นเป็นชนชั้นไหน 926 01:01:41.952 --> 01:01:45.157 เพราะมันทำไม มีเรื่องของอะไร - คำไทยมีเรื่องของระดับของภาษาอย่างนั้น 927 01:01:45.952 --> 01:01:49.158 ให้เหมาะสมกับฐานะของบุคคล 928 01:01:49.953 --> 01:01:53.156 แม้อยู่ในเรื่องของวรรณกรรม - หรือวรรณคดีเองก็ตามนะคะ 929 01:01:53.953 --> 01:01:57.157 เราจะได้เข้าใจ เข้าใจบริบท - เข้าใจสถานภาพ 930 01:01:57.954 --> 01:02:01.157 ถึงแม้ถ้าเราไม่พูดตรง ๆ ว่าเขาเป็นกษัตริย์นี่ 931 01:02:01.955 --> 01:02:05.157 เราก็เข้าใจจากการทำไม - จากคำที่อยู่ใกล้เคียง 932 01:02:05.956 --> 01:02:09.157 คำที่อยู่ในบริบทนั้น ๆ นะคะ 933 01:02:09.957 --> 01:02:13.157 ก็จะเข้าใจสถานะหรือเข้าใจเนื้อเรื่องราว - ได้อย่างดีและชัดเจนมากยิ่งขึ้นนะคะ 934 01:02:13.957 --> 01:02:17.157 ในส่วนของที่ 3 ก็เรื่องของอะไร - การใช้ฉันทลักษณ์ 935 01:02:17.959 --> 01:02:21.157 ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหาของวรรณคดี 936 01:02:21.959 --> 01:02:25.157 ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหาของวรรณคดี 937 01:02:25.960 --> 01:02:29.158 เพราะว่าเลือกฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหา - มันก็จะทำไม 938 01:02:29.960 --> 01:02:33.157 อารมณ์ความรู้สึกของตัวละครเหมาะสมกับเนื้อหา 939 01:02:33.960 --> 01:02:37.157 เหมาะสมกับตัว... ความรู้สึกของตัวละครนะคะ 940 01:02:37.961 --> 01:02:41.157 มันก็จะทำให้เข้าใจคำ จำนวนคำ - เวลามันลงในตัวของฉันทลักษณ์นั้น ๆ 941 01:02:41.970 --> 01:02:45.157 เมื่อไปบวกกับจุดประสงค์นี่ - มันก็จะสอดคล้องสอดรับกันได้อย่างดีนะคะ 942 01:02:45.971 --> 01:02:49.157 (บรรยาย) ผลิตรายการโดย - สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 943 01:02:49.971 --> 01:02:53.157 เวลาคลิป 46.20 นาที /เวลาทำ 5 ชั่วโมง 35 นาที - 944 01:02:53.986 --> 01:02:57.157 [เสียงดนตรี] 945 01:02:57.988 --> 01:03:01.157 (คุณครูนุชสุคนธ์) สวัสดีค่ะ นักเรียน 946 01:03:01.989 --> 01:03:05.157 วันนี้นะคะ ครูนุชสุคนธ์ ปานแดงค่ะ 947 01:03:05.995 --> 01:03:09.157 จากโรงเรียนบางปะกอกวิทยาคม 948 01:03:09.997 --> 01:03:13.157 ในวันนี้ค่ะ - เราจะมาพูดถึงการอ่านวรรณคดีนะคะ 949 01:03:13.997 --> 01:03:17.158 ต่อจากเมื่อสัปดาห์ที่ผ่าน ๆ มาค่ะ 950 01:03:18.000 --> 01:03:21.157 ซึ่งเราได้พูดถึงการเล่นเสียงไปแล้วนะคะ 951 01:03:22.001 --> 01:03:25.157 ในวันนี้ค่ะ เราจะพูดถึงการอ่านวรรณคดี - ในส่วนของการเล่นคำนั่นเองค่ะ 952 01:03:26.003 --> 01:03:29.158 ในการเล่นคำค่ะ - ก็คือการสรรคำมาเรียงร้อยในคำประพันธ์นะคะ 953 01:03:30.003 --> 01:03:33.158 โดยพลิกแพลงให้เกิดความหมายพิเศษ - และแปลกออกไปจากที่ใช้กันอยู่ค่ะ 954 01:03:34.015 --> 01:03:37.157 เพื่ออวดฝีมือของกวีเช่นเดียวกับการเล่นเสียง 955 01:03:38.016 --> 01:03:41.157 ที่จะกล่าวถึงในทีนี้ ก็คือการเล่นคำพ้อง - การเล่นคำซ้ำ และการเล่นคำเชิงถามค่ะ 956 01:03:42.016 --> 01:03:45.157 เรามาดูในส่วนของการเล่นคำพ้องกันค่ะ 957 01:03:46.017 --> 01:03:49.157 ซึ่งการเล่นคำพ้องนั้น - ก็สามารถแบ่งได้เป็นการเล่นคำพ้องรูป 958 01:03:50.018 --> 01:03:53.157 และการเล่นคำพ้องเสียงนะคะ 959 01:03:54.019 --> 01:03:57.157 พ้องรูปนั้นก็หมายถึงเขียนเหมือนกันนะคะ 960 01:03:58.020 --> 01:04:01.157 อ่านเหมือนกันแต่ความหมายแตกต่างกันค่ะ 961 01:04:02.021 --> 01:04:05.158 ส่วนการเล่นการพ้องเสียงนะคะ 962 01:04:06.026 --> 01:04:09.157 คำพ้องเสียง ก็คือเสียงเหมือนกันค่ะ 963 01:04:10.027 --> 01:04:13.157 แต่ความหมายนั้นต่างกันค่ะ - และเขียนต่างกันด้วยค่ะ 964 01:04:14.033 --> 01:04:17.157 เรามาดูตัวอย่างกันค่ะ 965 01:04:18.033 --> 01:04:21.157 การเล่นคำพ้องนะคะ ก็คือการนำคำพ้องมาใช้คู่กัน 966 01:04:22.035 --> 01:04:25.157 ให้เกิดความหมายที่สัมพันธ์กัน 967 01:04:26.035 --> 01:04:29.158 อย่างเช่น เบญจวรรณจับวัลย์มาลี - เหมือนวันเจ้าวอนพี่ให้ตามกวางค่ะ 968 01:04:30.036 --> 01:04:33.158 จากบทละครเรื่องรามเกียรติ์ 969 01:04:34.038 --> 01:04:37.157 พระราชนิพนธ์ พระบามสมเด็จพระพุทธยอดฟ้า - จุฬาโลกมหาราชค่ะ 970 01:04:38.039 --> 01:04:41.157 ในตอนนี้นะคะ เมื่อทศกัณฐ์ลักนางสีดาไป 971 01:04:42.042 --> 01:04:45.157 พระรามก็ออกตามหานางค่ะ 972 01:04:46.043 --> 01:04:49.157 ขณะที่เดินทางกลางป่าพระรามเห็นนกเบญจวรรณ - นกแก้วชนิดหนึ่งนั่นเอง 973 01:04:50.043 --> 01:04:53.157 เกาะอยู่ที่เถาวัลย์ค่ะ นี่คือวันที่ 2 นะคะ 974 01:04:54.044 --> 01:04:57.157 และก็ทำให้นึกถึงวันที่นางสีดา - ทูลอ้อนวอนให้พระองค์ออกไปตามกวางทองค่ะ 975 01:04:58.045 --> 01:05:01.157 กวีเล่นคำที่มีเสียงวันถึง 3 คำด้วยกันนะคะ 976 01:05:02.046 --> 01:05:05.158 ซึ่งวันแรก ก็คือเบญจวรรณ - ที่แปลว่า นกแก้วชนิดหนึ่ง 977 01:05:06.047 --> 01:05:09.157 วันที่ 2 ก็คือเถาวัลย์นั่นเอง 978 01:05:10.048 --> 01:05:13.157 แล้ววันที่ 3 ก็คือวันเวลานั่นเองนะคะ 979 01:05:14.050 --> 01:05:17.157 เพราะฉะนั้นนี่ตรงนี้จะเห็นว่ากวีนี่ - ใช้การสรรคำมาเป็นอย่างดี 980 01:05:18.058 --> 01:05:21.158 โดยนำมาใช้ให้มีความหมายสัมพันธ์กัน - ได้อย่างกลมกลืนเลยทีเดียวค่ะ 981 01:05:22.060 --> 01:05:25.157 ในการเล่นคำพ้องนะคะ 982 01:05:26.061 --> 01:05:29.157 ก็เป็นกลวิธีการประพันธ์ที่กวีไทยนิยมมากค่ะ 983 01:05:30.061 --> 01:05:33.158 บางครั้งนอกจากจะใช้คำพ้องเสียง - ดังตัวอย่างข้างต้นแล้ว 984 01:05:34.062 --> 01:05:37.157 ยังมีคำพ้องรูปด้วยค่ะ 985 01:05:38.066 --> 01:05:41.157 ตัวอย่างเช่น 986 01:05:42.068 --> 01:05:45.158 เห็นรอหักเหมือนหนึ่งรักที่รอรา - แต่รอท่ารั้งทุกข์มาตามทาง 987 01:05:46.068 --> 01:05:49.158 จากนิราศพระบาทของสุนทรภู่ค่ะ 988 01:05:50.069 --> 01:05:53.157 ซึ่ง "รอ" ในคำแรกนั้น - หมายถึง หลักปักกันกระแสน้ำ 989 01:05:54.070 --> 01:05:57.157 ส่วน รอ ในคำว่า "รอรา" นั้น - หมายถึงว่า หยุด ค่ะ 990 01:05:58.071 --> 01:06:01.158 และคำว่า "รอท่า" ก็หมายถึง การรอคอยค่ะ 991 01:06:02.073 --> 01:06:05.158 เพราะฉะนั้นทั้ง 3 รอ นี้ 992 01:06:06.074 --> 01:06:09.157 เขียนเหมือนกันแต่ความหมายนั้นต่างกันนะคะ 993 01:06:10.075 --> 01:06:13.157 ก็ถือว่าเป็นการเล่นคำพ้อง - ที่เป็นคำพ้องเสียงนั่นเองค่ะ 994 01:06:14.087 --> 01:06:17.158 และนอกจากนี้นะคะ 995 01:06:18.088 --> 01:06:21.157 นอกจากการเล่นคำพ้องแล้ว - ก็ยังมีการเล่นคำซ้ำอีกค่ะ 996 01:06:22.090 --> 01:06:25.157 การเล่นคำซ้ำนะคะ ก็คือการนำคำคำเดียวมาใช้ซ้ำ ๆ 997 01:06:26.090 --> 01:06:29.158 ในที่ใกล้ ๆ กันเพื่อย้ำความหมายของข้อความ - ให้หนักแน่นมากยิ่งขึ้น 998 01:06:30.090 --> 01:06:33.157 ดังตัวอย่าง ในบทคร่ำครวญของพระนางมัทรีค่ะ 999 01:06:34.092 --> 01:06:37.157 เมื่อตามหาสองกุมารไม่พบ 1000 01:06:38.093 --> 01:06:41.157 แต่แม่เที่ยวเซซังเสาะแสวงทุกแห่งห้องหิมเวศ - ทั่วประเทศทุกราวป่า 1001 01:06:42.096 --> 01:06:45.158 สุดสายนัยนาที่แม่จะตามไปเล็งแล 1002 01:06:46.096 --> 01:06:49.157 สุดโสตแล้วที่แม่จะซับทราบฟังสำเนียง 1003 01:06:50.099 --> 01:06:53.157 สุดสุรเสียงที่แม่จะร่ำเรียกพิไรร้อง 1004 01:06:54.099 --> 01:06:57.158 สุดฝีเท้าที่แม่จะเยื้องย่องยกย่างลงเหยียบดิน 1005 01:06:58.099 --> 01:07:01.157 ก็สุดสิ้นสุดปัญญาสุดหาสุดค้นเห็นสุดคิด 1006 01:07:02.100 --> 01:07:05.157 ตรงนี้มาจากเรื่องมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี 1007 01:07:06.101 --> 01:07:09.157 ในสำนวนของเจ้าพระยาพระคลังหนค่ะ 1008 01:07:10.102 --> 01:07:13.158 เห็นไหมคะว่ากวีมีการเล่นคำว่า "สุด" ซ้ำ ๆ กัน 1009 01:07:14.104 --> 01:07:17.157 เพื่อสื่อว่าพระนางมัทรีนี่ - ได้พยายามตามหาสองกุมาร 1010 01:07:18.106 --> 01:07:21.158 อย่างเต็มความสามารถแล้วก็ยังไม่พบ 1011 01:07:22.112 --> 01:07:25.157 เพราะทั้ง 2 นี่ลับสายตามไป - ซึ่งก็คือคำว่า "สุดนัยนา" 1012 01:07:26.112 --> 01:07:29.159 ไม่ได้ยินเสียงแล้ว ก็คือสุดโสต 1013 01:07:30.112 --> 01:07:33.158 พระนางมัทรีได้พร่ำเรียก - พระโอรสพระธิดาจนสิ้นเสียง ก็คือสุดสุรเสียง 1014 01:07:34.115 --> 01:07:37.158 และก็ได้ตามหาจนหมดกำลังเดินไม่ไหว - ก็คือสุดฝีเท้านั่นเอง 1015 01:07:38.127 --> 01:07:41.157 บทรำพันนี้นะคะ จบลงด้วยการซ้ำคำ 1016 01:07:42.127 --> 01:07:45.157 สุดสิ้นสุดปัญญาสุดหาสุดค้นเห็นสุดคิดเห็นไหมคะ 1017 01:07:46.129 --> 01:07:49.157 ว่าก็เป็นการบอกกล่าวว่าความทอดอาลัย 1018 01:07:50.130 --> 01:07:53.159 และความสิ้นหวังอย่างยิ่งยวด - ของแม่ผู้พรากจากลูก 1019 01:07:54.144 --> 01:07:57.157 ทำทุกอย่างสุดผีมือแล้วก็ยังไม่เจอลูกเลยค่ะ 1020 01:07:58.146 --> 01:08:01.157 นอกจากนี้ค่ะ เล่นคำพ้องแล้วนะคะ 1021 01:08:02.147 --> 01:08:05.158 เราก็ยังมีการเล่นคำเชิงถามค่ะ 1022 01:08:06.147 --> 01:08:09.159 ซึ่งการเล่นคำเชิงถามนะคะ - ก็คือการเรียงถ้อยคำนะคะ 1023 01:08:10.148 --> 01:08:14.148 ให้เป็นประโยคเชิงถามค่ะ - แต่เจตนาที่แท้จริงแล้วไม่ได้ถามค่ะ 1024 01:08:14.149 --> 01:08:18.149 เพราะไม่ได้ต้องการคำตอบนะคะ 1025 01:08:18.149 --> 01:08:22.149 แต่ต้องการเน้นให้ข้อความมีน้ำหนัก - ดึงดูดความสนใจ และให้ผู้ฟังคิดตามค่ะ 1026 01:08:22.150 --> 01:08:26.150 บางท่านเรียกกลวิธีการประพันธ์นี้ว่า 1027 01:08:26.151 --> 01:08:30.151 "การใช้ประโยคคำถามเชิงวาทศิลป์" นะคะ 1028 01:08:30.152 --> 01:08:34.152 เพราะเป็นวิธีการที่นิยมใช้กัน - ในการพูดต่อประชุมชนค่ะ 1029 01:08:34.154 --> 01:08:38.154 เมื่อผู้พูดต้องการสร้างอารมณ์แก่ผู้ฟัง - เพื่อให้เกิดผลตามเจตนารมณ์ 1030 01:08:38.155 --> 01:08:42.155 เปลก็ไกวดาบก็แกว่งแข็งหรือไม่ - ไม่อวดหยิ่งหญิงไทยมิใช่ชั่ว 1031 01:08:42.156 --> 01:08:46.156 ไหนไถถากกรากกรำไหนทำครัว - ใช่รู้จักแต่จะยั่วผัวเมื่อไรนะคะ 1032 01:08:46.156 --> 01:08:50.156 นารีเรืองนาม พระนิพนธ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ - กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ค่ะ 1033 01:08:50.167 --> 01:08:54.159 การใช้คำเชิงถามว่าแข็งหรือไม่นะคะ 1034 01:08:54.171 --> 01:08:58.158 ใช่เมื่อไรเป็นการเล่นคำที่เป็นคำถาม - เพื่อยั่วให้ผู้อ่านสะดุดคิด 1035 01:08:58.178 --> 01:09:02.158 ว่าที่จริงนั้นผู้หญิงไทยนั้นแข็งแกร่งนะคะ 1036 01:09:02.180 --> 01:09:06.158 และก็มีความสามารถมากกว่านั้นนะคะ 1037 01:09:06.181 --> 01:09:10.158 การใช้เสน่ห์ผูกมัดใจสามี - อย่างที่มักจะเข้าใจกันนี่ 1038 01:09:10.181 --> 01:09:14.158 จึงเป็นการเข้าใจผิดค่ะ 1039 01:09:14.183 --> 01:09:18.159 ค่ะ และในนิราศภูเขาทองนะคะ 1040 01:09:18.183 --> 01:09:22.158 สุนทรภู่รำพันถึงความไม่ยั่งยืนของสรรพสิ่ง - เมื่อได้เห็นเจดีย์อยู่ในสภาพปรักหักพังค่ะ 1041 01:09:22.185 --> 01:09:26.159 โอ้เจดีย์ที่สร้างยังร้างรัก 1042 01:09:26.186 --> 01:09:30.159 เสียดายนักนึกน่าน้ำตากระเด็น 1043 01:09:30.186 --> 01:09:34.158 กระนี้หรือชื่อเสียงเกียรติยศ 1044 01:09:34.187 --> 01:09:38.158 จะมิหมดล่วงหน้าทันตาเห็น 1045 01:09:38.187 --> 01:09:42.158 เป็นผู้ดีมีมากแล้วยากเย็น 1046 01:09:42.188 --> 01:09:46.158 คิดก็เป็นอนิจจังเสียทั้งนั้นนะคะ 1047 01:09:46.189 --> 01:09:50.158 จากนิราศภูเขาทองของสุนทรภู่ค่ะ 1048 01:09:50.191 --> 01:09:54.158 ตรงนี้มีคำว่า "กระนี้หรือ" นะคะ 1049 01:09:54.191 --> 01:09:58.158 ที่เป็นการเล่นคำเชิงถามค่ะ 1050 01:09:58.192 --> 01:10:02.157 การใช้คำเชิงถามว่ากระนี้หรือ - เป็นการกระตุ้นให้ผู้ฟังฉุกคิดว่า 1051 01:10:02.193 --> 01:10:06.158 เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วมีหรือ - ที่ชื่อเสียงของเราจะไม่สูญสลายไป 1052 01:10:06.194 --> 01:10:10.158 เช่นเดียวกับถาวรวัตถุทั้งหลายค่ะ 1053 01:10:10.195 --> 01:10:14.158 นอกจากการเล่นเสียง เล่นคำ - นั่นคือ วรรณศิลป์แล้วนะคะนักเรียน 1054 01:10:14.197 --> 01:10:18.158 สิ่งที่นักเรียนจะได้พบ ก็คือภาพพจน์ค่ะ 1055 01:10:18.197 --> 01:10:22.159 เป็นสิ่งที่กวีพยายามที่จะสร้างจินตภาพขึ้น - หรือภาพขึ้นในใจให้กับผู้อ่าน 1056 01:10:22.198 --> 01:10:26.157 โดยการเรียบเรียงถ้อยคำด้วยวิธีการต่าง ๆ 1057 01:10:26.199 --> 01:10:30.158 ให้พิเศษกว่าการเรียงลำดับคำ 1058 01:10:30.200 --> 01:10:34.158 หรือการใช้ความหมายของคำตามปกติค่ะ 1059 01:10:34.200 --> 01:10:38.159 ภาพพจน์ที่จะกล่าวถึงในที่นี้นะคะ 1060 01:10:38.201 --> 01:10:42.158 ก็ได้แก่ การเปรียบเทียบสิ่งหนึ่ง - ว่าเหมือนกับอีกสิ่งหนึ่งค่ะ 1061 01:10:42.203 --> 01:10:46.157 เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "อุปมา" ค่ะ 1062 01:10:46.203 --> 01:10:50.157 โดยนำ 2 สิ่งที่ต่างจำพวกกัน 1063 01:10:50.204 --> 01:10:54.157 แต่มีลักษณะเด่นเหมือนกัน - มาเปรียบเทียบกันนะคะ 1064 01:10:54.205 --> 01:10:58.157 และใช้คำแสดงความเปรียบว่า - เหมือน คล้าย ดัง เป็นต้นค่ะ 1065 01:10:58.205 --> 01:11:02.157 ดังตัวอย่างในโคลงบทนี้ 1066 01:11:02.205 --> 01:11:06.157 คุณแม่หนาหนักเพี้ยง พสุธา 1067 01:11:06.206 --> 01:11:10.158 คุณบิดรดุจอา- กาศกว้าง 1068 01:11:10.207 --> 01:11:14.157 คุณพี่พ่างศิขรา เมรุมาศ 1069 01:11:14.208 --> 01:11:18.157 คุณพระอาจารย์อ้าง อาจสู้สาคร 1070 01:11:18.208 --> 01:11:22.157 โคลงโลกนิติพระนิพนธ์ 1071 01:11:22.209 --> 01:11:26.157 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ - กรมพระยาเดชาดิศรค่ะ 1072 01:11:26.210 --> 01:11:30.157 มาดูกันค่ะ - ว่าภาพพจน์นะคะ ที่เราต้องการให้เห็น 1073 01:11:30.211 --> 01:11:34.158 ก็คือสิ่งที่ต้องการกล่าวถึง 1074 01:11:34.211 --> 01:11:38.157 ก็คือพระคุณของแม่สิ่งแรกเลยนะคะ 1075 01:11:38.213 --> 01:11:42.157 สิ่งที่เขานำมาเปรียบเทียบ - ก็คือแผ่นดินหรือพสุธานั่นเอง 1076 01:11:42.213 --> 01:11:46.157 ลักษณะเด่นที่มีร่วมกันนะคะ คือ ความหนาหนักค่ะ 1077 01:11:46.215 --> 01:11:50.157 และคำที่แสดงคำเปรียบเทียบ 1078 01:11:50.216 --> 01:11:54.157 ก็คือคำว่า "เพี้ยง" นั่นเอง - ที่แปลว่าเหมือนนะคะ 1079 01:11:54.216 --> 01:11:58.157 หรือพระคุณของพ่อค่ะ 1080 01:11:58.217 --> 01:12:02.156 เราเปรียบพระคุณของพ่อเหมือนกับท้องฟ้าค่ะ - หรือกับอากาศนั่นเอง 1081 01:12:02.218 --> 01:12:06.156 ลักษณะเด่นของอากาศหรือท้องฟ้า ก็คือกว้างค่ะ 1082 01:12:06.220 --> 01:12:10.156 คำที่แสดงความเปรียบเทียบ ก็คือคำว่า "ดุจ" ค่ะ 1083 01:12:10.221 --> 01:12:14.156 และยังมีการเปรียบเทียบพระคุณของพี่นะคะ 1084 01:12:14.221 --> 01:12:18.156 ก็เปรียบได้กับภูเขาค่ะ หรือศิขราเมรุมาศค่ะ 1085 01:12:18.222 --> 01:12:22.156 ลักษณะเด่นที่เรามีร่วมกัน ก็คือสูงนั่นเองนะคะ 1086 01:12:22.223 --> 01:12:26.156 คำที่แสดงความเปรียบเทียบ - ก็คือ คำว่า "พ่าง" ค่ะ 1087 01:12:26.224 --> 01:12:30.156 และพระคุณของครูค่ะ 1088 01:12:30.226 --> 01:12:34.156 สิ่งที่เป็นตัวเปรียบเทียบ - ก็คือท้องน้ำหรือสาครนั่นเอง 1089 01:12:34.226 --> 01:12:38.157 เพราะฉะนั้นลักษณะเด่นที่นักเรียนได้เห็นเลย - ก็คือท้องน้ำนั้นกว้างค่ะ 1090 01:12:38.231 --> 01:12:42.156 เพราะฉะนั้นคำที่แสดงความเปรียบเทียบ - ก็คือ คำว่า "สู้" นั่นเองค่ะ 1091 01:12:42.231 --> 01:12:46.156 ตรงนี้ก็เป็นการอุปมา - ให้พวกเราได้เห็นอย่างชัดเจนนะคะ 1092 01:12:46.231 --> 01:12:50.157 แต่มีข้อควรจำประการหนึ่งค่ะ 1093 01:12:50.232 --> 01:12:54.156 ว่าหากสิ่งที่นักเรียนนำมาเปรียบเทียบนั้นนี่ - เป็นสิ่ง ๆ เดียวกันหรือพวกเดียวกัน 1094 01:12:54.233 --> 01:12:58.156 อย่างเช่น เชียงใหม่เหมือนกับกรุงเทพฯ 1095 01:12:58.235 --> 01:13:02.156 อย่างนี้เราไม่เรียกว่าเป็น "อุปมา" นะคะ 1096 01:13:02.236 --> 01:13:06.156 แต่ว่ามันเป็นการเปรียบเทียบแบบธรรมดา 1097 01:13:06.237 --> 01:13:10.156 ดังนั้นจะดูแต่เพียง คำว่า - "เหมือน" "ดัง" "คล้าย" เท่านั้นไม่ได้ค่ะ 1098 01:13:10.238 --> 01:13:14.156 จะต้องพิจารณาองค์ประกอบทั้งหมด - ของบทเปรียบเทียบด้วย 1099 01:13:14.250 --> 01:13:18.156 ดังตัวอย่างต่อไปนี้ค่ะ 1100 01:13:18.251 --> 01:13:22.156 เป็นบทพรรณนาภาพสินสมุทร - ในวรรณคดีเรื่องพระอภัยมณีค่ะ 1101 01:13:22.253 --> 01:13:26.156 ไม่คลาดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช 1102 01:13:26.253 --> 01:13:30.156 แต่ดวงเนตรแดงดูดังสุริย์ฉาย 1103 01:13:30.256 --> 01:13:34.155 ทรงกำลังดังพระยาคชาพลาย 1104 01:13:34.257 --> 01:13:38.156 มีเขียวคล้ายชนนีมีศักดา 1105 01:13:38.258 --> 01:13:42.156 จากนิทานคำกลอนเรื่องพระอภัยมณี ของสุนทรภู่ 1106 01:13:42.271 --> 01:13:46.155 เห็นไหมคะ จะมีคำว่า "เหมือน" - คำว่า "ดัง" นะคะ และก็คำว่า "คล้าย" 1107 01:13:46.272 --> 01:13:50.156 ถ้าเรามองภาพรวมนี่ เราก็จะคิดว่า - บทประพันธ์นี้นี่ เป็นการอุปมาทั้งหมดนะคะ 1108 01:13:50.277 --> 01:13:54.156 ลองดูค่ะ 1109 01:13:54.278 --> 01:13:58.156 ในข้อความในวรรคที่ 1 และวรรคที่ 4 นะคะ 1110 01:13:58.280 --> 01:14:02.155 บอกว่าสินสมุทรนี่ 1111 01:14:02.280 --> 01:14:06.155 มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับพระอภัยมณีผู้เป็นบิดา 1112 01:14:06.281 --> 01:14:10.155 และก็มีเขี้ยวเหมือนนางยักษ์ผู้เป็นมารดา 1113 01:14:10.281 --> 01:14:14.155 ซึ่งตรงนี้นี่ถือเป็นการเปรียบเทียบแบบธรรมดา 1114 01:14:14.282 --> 01:14:18.155 เช่นเดียวกับที่เราพูดว่า - ลูกหน้าตาดีเหมือนกับพ่อแม่นะคะ 1115 01:14:18.282 --> 01:14:22.155 ส่วนข้อความในวรรคที่ 2 - เป็นการเปรียบเทียบดวงตาของสินสมุทร 1116 01:14:22.283 --> 01:14:26.156 ว่าเหมือน... แดงเหมือนกับแสงอาทิตย์ค่ะ 1117 01:14:26.285 --> 01:14:30.155 เป็นการเปรียบเทียบอย่างอุปมา - เพื่อให้ผู้อ่านนี่เกิดจินตภาพ 1118 01:14:30.286 --> 01:14:34.155 ว่าเป็นดวงตาที่แดงโชติช่วง - และก็น่ากลัวเพียงใดค่ะ 1119 01:14:34.286 --> 01:14:38.155 ส่วนเช่นเดียวกับข้อความในวรรคที่ 3 1120 01:14:38.287 --> 01:14:42.155 ซึ่งเปรียบพละ... พละกำลังของสินสมุทรนะคะ 1121 01:14:42.308 --> 01:14:46.155 ว่าเทียบเท่ากับกำลังของช้าง - นี่ก็ถือว่าเป็นอุปมาค่ะ 1122 01:14:46.321 --> 01:14:50.155 เพราะฉะนั้นนักเรียนจะต้องพิจารณาให้ดีนะคะ 1123 01:14:50.321 --> 01:14:54.155 ว่าตรงไหนนะคะ - ที่เป็นการเปรียบเทียบกับสิ่งที่เหมือนกัน 1124 01:14:54.323 --> 01:14:58.155 หรือตรงไหนที่เป็นการเปรียบเทียบ - ที่เรียกว่า "อุปมา" ค่ะ 1125 01:14:58.324 --> 01:15:02.155 ลองสังเกตดูดี ๆ ค่ะ 1126 01:15:02.325 --> 01:15:06.155 ภาพพจน์ที่ 2 ค่ะ ที่เราจะมารู้จักกันในวันนี้ค่ะ 1127 01:15:06.341 --> 01:15:10.155 คือ การเปรียบว่าสิ่งหนึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่ง 1128 01:15:10.342 --> 01:15:14.155 หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "อุปลักษณ์" ค่ะ 1129 01:15:14.344 --> 01:15:18.155 โดยนำสิ่ง 2 สิ่งที่ต่างจำพวกกัน 1130 01:15:18.345 --> 01:15:22.155 แต่มีลักษณะเด่นเหมือนกัน มาเปรียบเทียบกัน - เช่นเดียวกับอุปมาค่ะ 1131 01:15:22.355 --> 01:15:26.155 แต่ไม่ใช้คำแสดงความเปรียบว่า - เหมือน คล้าย ดังค่ะ อย่างอุปมานะคะ 1132 01:15:26.355 --> 01:15:30.155 ในวรรณคดีเรื่องมหาเวสสันดรชาดกค่ะ 1133 01:15:30.357 --> 01:15:34.155 พระนางมัทรีรำพันถึงพระโอรส - และพระธิดาว่าดังนี้ค่ะ 1134 01:15:34.357 --> 01:15:38.155 (เสียงบรรยาย) - โอ้เจ้าดวงสุริยันจันทรทั้งคู่ของแม่เอ่ย 1135 01:15:38.358 --> 01:15:42.155 แม่ไม่รู้เลยว่าเจ้า - จะหนีพระมารดาไปสู่พาราใดไม่รู้ที่... 1136 01:15:42.358 --> 01:15:46.155 มหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี - สำนวนของเจ้าพระยาพระคลังหน 1137 01:15:46.359 --> 01:15:50.154 (คุณครูนุชสุคนธ์) - แทนที่เราจะเปรียบเทียบอย่างอุปมา 1138 01:15:50.360 --> 01:15:54.154 ว่าพระโอรสเหมือนดวงอาทิตย์ - และพระธิดาเหมือนกับดวงจันทร์ 1139 01:15:54.361 --> 01:15:58.155 ซึ่งให้แสงสว่างแก่ผู้เป็นมารดา แต่ในที่นี้ค่ะ 1140 01:15:58.363 --> 01:16:02.154 เปรียบว่าพระโอรสนั้น คือ ดวงอาทิตย์ - และพระธิดา ก็คือดวงจันทร์ 1141 01:16:02.363 --> 01:16:06.155 ซึ่งเป็นการเน้นความสำคัญของพระโอรส พระธิดา 1142 01:16:06.363 --> 01:16:10.155 ที่มีต่อพระนางมัทรีให้หนักแน่นมากยิ่งขึ้นค่ะ 1143 01:16:10.364 --> 01:16:14.155 วิธีเปรียบเช่นนี้ - เรียกกันว่า "อุปลักษณ์" นั่นเองค่ะ 1144 01:16:14.366 --> 01:16:18.154 นักเรียนพอจะเข้าใจ - อุปมาและอุปลักษณ์แล้วนะคะ 1145 01:16:18.368 --> 01:16:22.154 ภาพพจน์ที่ 3 ที่นักเรียนจะต้องเจอเลยนะคะ 1146 01:16:22.369 --> 01:16:26.155 ก็คือการสมมุติสิ่งไม่มีชีวิตให้มีชีวิตนะคะ 1147 01:16:26.369 --> 01:16:30.155 เหมือนกับพวก พืช สัตว์นะคะ - หรือความคิดที่เป็นนามธรรมค่ะ 1148 01:16:30.376 --> 01:16:34.154 ให้มีความคิด ความรู้สึกแสดงออกเยี่ยงมนุษย์ 1149 01:16:34.377 --> 01:16:38.154 เราเรียกสิ่ง ๆ นี้ว่า "บุคคลวัต" ค่ะ 1150 01:16:38.389 --> 01:16:42.155 ตัวอย่างที่จะพบมากนะคะ - ได้แก่ ตัวละครสัตว์ในนิทานต่าง ๆ ค่ะ 1151 01:16:42.390 --> 01:16:46.154 ในวรรณคดีเรื่องมหาเวสสันดรชาดกค่ะ 1152 01:16:46.391 --> 01:16:50.154 มีบทพรรณนาป่าที่พระเวสสันดร พระนางมัทรี - และพระโอรส พระธิดาพำนักอยู่ 1153 01:16:50.404 --> 01:16:54.154 ฝูงนกต่างส่งเสียงร้อง - ถวายพระพรกันเซ็งแซ่นะคะ 1154 01:16:54.405 --> 01:16:58.155 ตัวอย่างค่ะ ฝูงทิชาชาติชวนกันชื่นชม 1155 01:16:58.406 --> 01:17:02.154 ถวายชัยส่งเสียงใสเสนาะป่า - ร้องเป็นภาษามนุษย์อำนวยพร 1156 01:17:02.407 --> 01:17:06.154 ต่าง ๆ ก็ทูลถวายพร - พระเพรียกพร้องร้องระงมไพร 1157 01:17:06.408 --> 01:17:10.154 จากมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์จุลพน 1158 01:17:10.408 --> 01:17:14.155 พระราชนิพนธ์ - พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวค่ะ 1159 01:17:14.409 --> 01:17:18.154 ค่ะ กวีมิเพียงแต่กำหนดให้นกหรือฝูกที่ทิชาชาติ - แสดงกิริยาอาการของมนุษย์ 1160 01:17:18.410 --> 01:17:22.155 เช่น ชวนกันทูลถวายพระพรเท่านั้นนะคะ 1161 01:17:22.411 --> 01:17:26.154 แต่ยังให้ร้องเป็นภาษามนุษย์ด้วยค่ะ 1162 01:17:26.412 --> 01:17:30.155 บรรยากาศของการต้อนรับความร่มรื่นสบายใจ 1163 01:17:30.413 --> 01:17:34.154 จึงเป็นฉากสำคัญในตอนนี้ค่ะ 1164 01:17:34.416 --> 01:17:38.154 บ่งบอกว่าพระเวสสันดร - จะประทับอยู่ในป่านี้อย่างมีความสุขค่ะ 1165 01:17:38.416 --> 01:17:42.154 ค่ะ สำหรับประเด็นภาพพจน์ต่อมานะคะ 1166 01:17:42.417 --> 01:17:46.154 ก็คือการเลียนเสียงธรรมชาติค่ะ 1167 01:17:46.418 --> 01:17:50.154 หรือที่เราเรียกกันว่า "สัทพจน์" นั่นเองนะคะ 1168 01:17:50.419 --> 01:17:54.154 ถ้อยคำในภาษาส่วนหนึ่งนี่ - เกิดจากการเลียนเสียงธรรมชาติค่ะ 1169 01:17:54.419 --> 01:17:58.154 เราเรียกนกชนิดหนึ่งว่า "กา" 1170 01:17:58.420 --> 01:18:02.154 เพราะอะไรคะ - ก็เพราะเราได้ยินมันร้องว่า กา ๆ ไงคะ 1171 01:18:02.421 --> 01:18:06.153 และเรียกนกกาเหว่าจากเสียงที่ได้ยิน 1172 01:18:06.422 --> 01:18:10.154 เพราะว่ามันร้องว่า กาเหว่า ๆ นะคะ 1173 01:18:10.423 --> 01:18:14.154 ซึ่งในวรรณคดีนี่ 1174 01:18:14.423 --> 01:18:18.153 การเลียนเสียงธรรมชาติ - เป็นกลวิธีการประพันธ์อย่างหนึ่งค่ะ 1175 01:18:18.424 --> 01:18:22.154 ที่ถ่ายเสียงต่าง ๆ ที่มิใช่คำพูด 1176 01:18:22.424 --> 01:18:26.153 อย่างเช่น เสียงสัตว์ร้อง เสียงคนร้อง - เสียงดนตรีนะคะ 1177 01:18:26.425 --> 01:18:30.154 ไว้ในบทประพันธ์เพื่อให้ผู้อ่านนี่ - เกิดความรู้สึกว่าได้ยินเสียงนั้น ๆ เอง 1178 01:18:30.436 --> 01:18:34.154 ตามเนื้อความในเรื่องไปด้วย 1179 01:18:34.438 --> 01:18:38.154 ตัวอย่างเช่น ดูงูขู่ฝูดฝู้ พรูพรู 1180 01:18:38.439 --> 01:18:42.155 กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง - พระนิพนธ์ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศร 1181 01:18:42.445 --> 01:18:46.154 ฝูดฝู้ เป็นคำเลียนเสียงขู่ของงูค่ะ 1182 01:18:46.445 --> 01:18:50.154 ทำนองเดียวกับคำว่า "ฟ่อ ๆ" - ที่เราใช้กันทุกวันนี้ค่ะ 1183 01:18:50.445 --> 01:18:54.154 นกกระเรียนเวียนลงหนอง - ตรอมเที่ยวย่องร้องแกร๋แกร๋ 1184 01:18:54.446 --> 01:18:58.153 กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง - พระนิพนธ์ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศรนะคะ 1185 01:18:58.447 --> 01:19:02.153 แกร๋แกร๋ค่ะ เป็นการเลียนเสียงร้อง - ของนกกระเรียนนั่นเองค่ะ 1186 01:19:02.448 --> 01:19:06.153 ค่ะ อีกหนึ่งตัวอย่างค่ะ 1187 01:19:06.450 --> 01:19:10.153 ขุนมอญร่อนง้าวฟาด ฉาดฉะค่ะ 1188 01:19:10.451 --> 01:19:14.154 โคลงภาพพระราชพงศาวดาร 1189 01:19:14.452 --> 01:19:18.154 พระราชนิพนธ์ - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวค่ะ 1190 01:19:18.457 --> 01:19:22.154 ฉาดฉะ เป็นคำเลียนเสียงอาวุธค่ะ 1191 01:19:22.458 --> 01:19:26.153 ที่กระทบกันขณะที่ใช้ฟาดฟันกันนั่นเองค่ะ 1192 01:19:26.459 --> 01:19:30.154 คำเลียนเสียงธรรมชาติเป็นที่นิยมใช้เพื่อให้ผู้อ่าน - สามารถสร้างจินตภาพขึ้นตามกวีได้ค่ะ 1193 01:19:30.459 --> 01:19:34.153 เพราะจินตภาพมิได้เกิดจากจินตนาการ - ถึงภาพที่ตาเห็นเท่านั้นนะคะ 1194 01:19:34.459 --> 01:19:38.153 แต่อาจเกิดจากเสียงที่หูได้ยินได้ด้วยค่ะ 1195 01:19:38.472 --> 01:19:42.153 และนี่ก็คือภาพพจน์ที่เกิดขึ้นนะคะ - ในการแต่งคำประพันธ์ค่ะ 1196 01:19:42.473 --> 01:19:46.153 ค่ะ มาถึงกิจกรรมท้ายบทเรียนในวันนี้ค่ะ 1197 01:19:46.477 --> 01:19:50.153 นักเรียนคิดว่าเหตุใด - กวีจึงใช้ภาพพจน์ในการประพันธ์วรรณคดี 1198 01:19:50.477 --> 01:19:54.153 และการเลือกใช้ภาพพจน์ที่กวีนำมาใช้นั้น - มีความสำคัญต่อเนื้อหาของวรรณคดีอย่างไร 1199 01:19:54.478 --> 01:19:58.153 จงอธิบายและยกเหตุผลประกอบนะคะ 1200 01:19:58.479 --> 01:20:02.153 และตอบคำถามลงในกระดาษ A4 ค่ะ 1201 01:20:02.479 --> 01:20:06.153 และพบกันใหม่ในคาบต่อไปค่ะ 1202 01:20:06.480 --> 01:20:10.153 สำหรับวันนี้ สวัสดีค่ะ 1203 01:20:10.482 --> 01:20:14.153 (คุณครู) ในวันนี้นะคะ - เราจะเรียนในส่วนของศิลปะการประพันธ์นะ 1204 01:20:14.492 --> 01:20:18.153 มาดูในส่วนของหลัก ๆ เลย - ในเรื่องของการสรรคำนะ 1205 01:20:18.503 --> 01:20:22.153 มาดูว่าการสรรคำนี่มันเป็นอย่างไร 1206 01:20:22.504 --> 01:20:26.153 ลักษณะของความงาม - ของการประพันธ์ประเภทนั้น ๆ นี่ 1207 01:20:26.505 --> 01:20:30.153 ในเรื่องของการสำคำ... สรรคำนี่ - เราดูตรงไหนบ้าง 1208 01:20:30.505 --> 01:20:34.153 เราจับจุดไหนนะ เป็นประเด็น - ในการที่ใว้สำหรับในการตอบคำถาม 1209 01:20:34.505 --> 01:20:38.153 หรือว่าเป็นประเด็นของในการถามข้อสอบนะ - ประเด็นคำตอบตรงนี้นะคะ 1210 01:20:38.505 --> 01:20:42.153 การสรรคำ การสรรคำคืออะไร 1211 01:20:42.505 --> 01:20:46.153 การสรรคำ ก็คือในส่วนของการเลือกใช้คำ 1212 01:20:46.506 --> 01:20:50.153 ให้สื่อความคิดนี่ คีย์ของมัน คือ การสื่อนะ 1213 01:20:50.508 --> 01:20:54.153 สื่อความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก - และอารมณ์ได้อย่างงดงาม 1214 01:20:54.508 --> 01:20:58.153 สื่อความได้แล้วนะ 1215 01:20:58.510 --> 01:21:02.153 สื่อความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก - และอารมณ์ 1216 01:21:02.514 --> 01:21:06.153 โอ้โห มันเป็นเรื่องของ Feeling จริง ๆ นะ 1217 01:21:06.514 --> 01:21:10.153 โดยทำไม ต้องคำนึงถึงเรื่องอะไร 1218 01:21:10.514 --> 01:21:14.153 ความเหมาะสมของเนื้อหา - และรูปแบบคำประพันธ์ด้วย 1219 01:21:14.516 --> 01:21:18.153 คือ สื่อไปเรื่อย ๆ ก็ได้ - แต่ทำไม ถ้ามันไม่เหมาะสมกับเนื้อหานั้น ๆ 1220 01:21:18.518 --> 01:21:22.153 หรือมันไม่ตรงกับลักษณะ - ของรูปแบบคำประพันธ์นั้น ๆ 1221 01:21:22.519 --> 01:21:26.153 ก็ไม่ถือว่าเป็นการสรรคำที่ดี 1222 01:21:26.519 --> 01:21:30.153 หรือการเลือกใช้ให้เกิดศิลปะ - การประพันธ์ที่ดีนะคะ 1223 01:21:30.520 --> 01:21:34.153 เพราะฉะนั้น - เราดูทั้งในส่วนของการสื่อความคิดนะคะ 1224 01:21:34.521 --> 01:21:38.153 ความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก อารมณ์แล้ว - เราต้องดูถึงอะไร 1225 01:21:38.522 --> 01:21:42.152 คำนึงถึงความเหมาะสม เหมาะสมนะคะ 1226 01:21:42.522 --> 01:21:46.153 เหมาะสมในส่วนของ 2 ส่วน 1227 01:21:46.524 --> 01:21:50.153 ก็คือเรื่องของเนื้อหา - และรูปแบบคำประพันธ์กันนะคะ 1228 01:21:50.524 --> 01:21:54.152 เพราะฉะนั้นการสรรคำทำได้อะไร 1229 01:21:54.525 --> 01:21:58.153 ทำได้ 3 ส่วน ก็คือเรื่องการอะไร 1230 01:21:58.526 --> 01:22:02.152 การเลือกใช้คำให้เหมาะแก่เนื้อเรื่อง - และรวมถึงฐานะของบุคคลในเรื่องด้วย 1231 01:22:02.527 --> 01:22:06.153 บอกแล้วถึงความเหมาะสม - เนื้อหารูปแบบคำประพันธ์นะ 1232 01:22:06.529 --> 01:22:10.153 เนื้อหาเหมาะสมกับเนื้อเรื่อง - และฐานะของบุคคลในเรื่องไหม 1233 01:22:10.529 --> 01:22:14.153 การใช้คำให้ถูกต้องตรงตามความหมายนะคะ 1234 01:22:14.530 --> 01:22:18.153 และส่วนที่ 3 ในเรื่องของอะไร 1235 01:22:18.532 --> 01:22:22.153 การใช้เลือกใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสม - กับเนื้อหาของวรรณคดีนะ 1236 01:22:22.532 --> 01:22:26.152 3 ส่วนหลัก ๆ เลย - เหมาะกับเนื้อเรื่องฐานะของบุคคล 1237 01:22:26.534 --> 01:22:30.153 2. ในเรื่องของการใช้คำถูกต้องตามความหมาย 1238 01:22:30.534 --> 01:22:34.153 3. ก็คือเลือกใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะกับเนื้อหา - ของวรรณคดีนั้น ๆ นะคะ 1239 01:22:34.535 --> 01:22:38.152 มันถึงจะเป็นเรื่องของการสรรคำ - ที่เป็นศิลปะนะคะ 1240 01:22:38.537 --> 01:22:42.152 กวีจะต้องเลือกสรรคำให้ตรงตามที่ต้องการ - แก่บริบท เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคล 1241 01:22:42.537 --> 01:22:46.153 รวมถึงโวหารและรูปแบบของคำประพันธ์ด้วยนะ 1242 01:22:46.538 --> 01:22:50.153 มาดูในเรื่องแรก การเลือกใช้คำให้ถูกต้อง - ตรงตามความหมายนะคะ 1243 01:22:50.539 --> 01:22:54.152 ถูกต้องตรงตามความหมาย 1244 01:22:54.541 --> 01:22:58.152 เพราะอะไร เพราะบางคำนี่มันสามารถใช้บริบท 1245 01:22:58.542 --> 01:23:02.152 ใน... ในบริบทนี้ใช้ได้ - แต่อีกบริบทหนึ่ง มันดูว่ามันแปลก ๆ 1246 01:23:02.544 --> 01:23:06.152 มันดูแล้วมันไม่เข้ากัน - หรือมัน... ความหมายมันจะผิดเพี้ยนไปได้นะคะ 1247 01:23:06.544 --> 01:23:10.153 เพราะฉะนั้นมาดูตัวอย่างของการเลือกใช้คำ - ให้ถูกต้องตามความหมายที่ต้องการ 1248 01:23:10.548 --> 01:23:14.152 สร้อยฟ้าศรีมาลาว่าเจ้าคะ 1249 01:23:14.549 --> 01:23:18.152 ตั้งกะทะก่อไฟอยู่อึงมี่ 1250 01:23:18.549 --> 01:23:22.152 ค่อยใส่ไข่น้ำตาลที่หวานดี 1251 01:23:22.549 --> 01:23:26.152 แป้งมีเอามาปรุงกุ้งสับไป 1252 01:23:26.550 --> 01:23:30.152 ศรีมาลาละเลงแผ่นบางบาง 1253 01:23:30.552 --> 01:23:34.153 แซะใส่จานวางออกไปให้ที 1254 01:23:34.553 --> 01:23:38.152 สร้อยฟ้าไม่สันทัดอึดอัดใจ 1255 01:23:38.554 --> 01:23:42.152 ปามแป้งใส่ไล้หน้าหนาสิ้นทีนะคะ 1256 01:23:42.561 --> 01:23:46.153 จากเรื่องของขุนช้างขุนแผนนะ 1257 01:23:46.561 --> 01:23:50.162 เราจะเห็นอะไร เห็น... ตอนนี้เขาน่าจะอะไร 1258 01:23:50.562 --> 01:23:54.152 อยู่ในครัวก่อไฟกันอึงมี่ - กะทะอึงมี่กันเลย ก่อไฟเลย 1259 01:23:54.563 --> 01:23:58.152 กำลังทำ... ทำขนมอะไรบางอย่างนะ 1260 01:23:58.564 --> 01:24:02.152 มันมีแป้ง มีกุ้งสับ มาละเลงอะไรอย่างนี้ - ใส่จานถูกไหม 1261 01:24:02.565 --> 01:24:06.152 เพราะฉะนั้นมันจะมี 1 คำศัพท์ - ที่เราเห็นว่า เอ๊ะ เขาใช้คำนี้ 1262 01:24:06.566 --> 01:24:10.152 คำนี้มันแบบ... - มัน... มันใช่ มันเห็นภาพนะ 1263 01:24:10.568 --> 01:24:14.152 อะไร คำว่าอะไร คำว่า "ละเลง" - เราเห็นคำว่า "ละเลง" นะคะ ละเลง 1264 01:24:14.568 --> 01:24:18.152 ละเลง ละเลงเป็นอะไร การทำขั้นตอนทำไม 1265 01:24:18.569 --> 01:24:22.152 สำหรับแผ่นขนมเบื้อง - ถ้าเราเคย... เราเคยกินขนมเบื้องกันนะ 1266 01:24:22.574 --> 01:24:26.152 ก็จะเห็นขนมเบื้องมีใส้หวาน ใส้เค็มนะ 1267 01:24:26.579 --> 01:24:30.153 กุ้งสับนี้น่าจะเป็นอะไร ใส้เค็มนะ ใส้เค็ม 1268 01:24:30.581 --> 01:24:34.153 เห็นใส้หวานนะ ใส้หวาน ใส้เค็มขนมเบื้อง 1269 01:24:34.581 --> 01:24:38.152 และมันก็จะมีขนมเหมือน... - คล้าย ๆ ขนมเบื้องญวนอีกนะอะไรอย่างนี้ 1270 01:24:38.581 --> 01:24:42.152 ดูเขาใช้คำว่า "ละเลง" แปลว่า ป้ายหรือทา 1271 01:24:42.581 --> 01:24:46.152 แผ่ออกไปด้วยวิธีเป็นวงกลมนะ เป็นวงกลม 1272 01:24:46.591 --> 01:24:50.152 ถ้าสมมุติเราใช้ทาทำไม - เราก็จะรู้สึกว่าเหมือนอะไร 1273 01:24:50.593 --> 01:24:54.152 เอา ๆ เอาแป้งมาทำไม ปะหน้าธรรมดา 1274 01:24:54.595 --> 01:24:58.152 ปะหน้าธรรมดา เหมือนทา ทาหน้า 1275 01:24:58.595 --> 01:25:02.152 เหมือนเวลาเราแบบว่า - อ๋อ เรากำลังทาครีมทาหน้า 1276 01:25:02.596 --> 01:25:06.152 ไอ้ทาตรงนี้ ถ้าไปใช้ศรีมาลาทาแผ่นบาง ๆ 1277 01:25:06.596 --> 01:25:10.152 เราก็จะเข้าใจ... อาจจะเข้าใจว่า - อ๋อ เอามาทาธรรมดา ทาโปะ ๆ ไปอย่างนี้ 1278 01:25:10.598 --> 01:25:14.152 แต่ทำไมกวีเลือกที่จะใช้คำว่า "ละเลง" 1279 01:25:14.601 --> 01:25:18.152 ซึ่งละเลงมันทำไม เป็นการป้ายหรือทาแผ่ออกไป 1280 01:25:18.602 --> 01:25:22.152 เราก็จะเห็นว่าวิธีการคือ... 1281 01:25:22.603 --> 01:25:26.153 ความหมายของมัน - คือ แผ่ออกไป เป็นวิธีเป็นวงกลม 1282 01:25:26.604 --> 01:25:30.152 มันก็จะทำไม เห็นภาพของความอะไร 1283 01:25:30.605 --> 01:25:34.152 การทำขนมที่มันชัดเจนมากยิ่งขึ้น 1284 01:25:34.607 --> 01:25:38.152 ว่าลักษณะของวิธีการทำขนมเบื้องนี่ 1285 01:25:38.607 --> 01:25:42.152 มันเป็นวิธีการทำด้วย... ด้วยวิธีการแบบนี้ 1286 01:25:42.608 --> 01:25:46.152 การใช้คำศัพท์นี้ มันเลยเป็นคำศัพท์ - ที่ทำให้เห็นภาพได้ชัดเจนมากขึ้นนะ 1287 01:25:46.618 --> 01:25:50.152 ว่า อ๋อ วิธีการทำขนมเบื้อง - มันเป็นวิธีการที่ทำในรูปแบบนี้ 1288 01:25:50.636 --> 01:25:54.152 ทำตรงแบบนี้นะคะ 1289 01:25:54.637 --> 01:25:58.152 เพราะฉะนั้นเขาบอกว่าอะไร 1290 01:25:58.650 --> 01:26:02.152 ก็ถ้าเป็นคำอื่น มันไม่ตรงไม่ชัดนะ - แต่เห็นคำนี้ใช้ชัดเจน 1291 01:26:02.650 --> 01:26:06.152 2. คือ เรื่องอะไร การเลือกใช้คำ 1292 01:26:06.650 --> 01:26:10.152 เหมาะสมแก่เนื้อเรื่อง - และฐานะของบุคคลในเรื่อง 1293 01:26:10.651 --> 01:26:14.152 เนื้อเรื่องของบุคคลนะคะ ในเรื่องหนึ่ง ๆ นี่ 1294 01:26:14.653 --> 01:26:18.152 มันมีตั้งแต่ยาจกจนไปถึงพระมหากษัตริย์ 1295 01:26:18.653 --> 01:26:22.152 จนถึงพระอินทร์ พระพรหม - สูงส่งขนาดนั้นเลยนะ 1296 01:26:22.654 --> 01:26:26.152 เพราะฉะนั้นเราเห็นว่าแต่ในเรื่องแต่ละเรื่องน่ะ 1297 01:26:26.655 --> 01:26:30.152 เหมือนเวลาคำ... การใช้คำในภาษาไทย 1298 01:26:30.657 --> 01:26:34.151 เราก็จะทำไม ดูกาลเทศะ ดูระดับ - มัน... ภาษาไทยเราก็มีระดับของภาษา 1299 01:26:34.657 --> 01:26:38.152 ลักษณะของภาษานี่ เราใช้กับคนชั้นไหนถูกไหม 1300 01:26:38.658 --> 01:26:42.152 ระดับของคนประเภทไหน ระดับไหน 1301 01:26:42.659 --> 01:26:46.152 หรือการสื่อความกับเพื่อนตรง ๆ เลย - ก็จะใช้คำง่าย ๆ 1302 01:26:46.661 --> 01:26:50.152 ไม่ต้องประดิษฐ์คำ เอาง่าย ๆ ไม่ต้องประดิษฐ์คำ 1303 01:26:50.661 --> 01:26:54.152 หรือใช้คำราชาศัพท์กับเพื่อนเรา 1304 01:26:54.662 --> 01:26:58.152 แม้แต่ว่าถ้าสมมุติว่าบางคนบอก อ๋อ ไม่ค่ะ 1305 01:26:58.663 --> 01:27:02.152 หนูก็อยากฝึกทักษะการใช้คำราชาศัพท์ - หนูก็ใช้คำราชาศัพท์กับเพื่อน 1306 01:27:02.663 --> 01:27:06.151 ก็จะรู้สึกว่า เอ๊ มันเป็นบทสนทนาทำไม 1307 01:27:06.664 --> 01:27:10.151 ที่ดูเหมือนจักร ๆ วง ๆ อย่างนี้ใช่ไหมนะ 1308 01:27:10.666 --> 01:27:14.152 เพราะฉะนั้นบางคนนะ 1309 01:27:14.666 --> 01:27:18.152 ลักษณะที่ดี การเลือกใช้คำก็ทำไม 1310 01:27:18.671 --> 01:27:22.152 ก็ต้องทำให้เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง 1311 01:27:22.671 --> 01:27:26.152 และฐานะของบุคคลในเรื่องนั้น ๆ นะคะ 1312 01:27:26.672 --> 01:27:30.152 เพราะอะไร การใช้คำที่มันทำไม 1313 01:27:30.673 --> 01:27:34.152 ตรงตามฐานะ เหมาะสมกับฐานะนี่ - จะเห็นทำไม 1314 01:27:34.674 --> 01:27:38.151 เราก็จะเห็นลักษณะของ... - อ๋อ การที่เราเลือกใช้คำนี้ 1315 01:27:38.674 --> 01:27:42.152 ถึงแม้เขาไม่ได้พูดตรง ๆ - เราก็จะรู้ว่าฐานะของบุคคลนั้น ๆ ทำไม 1316 01:27:42.675 --> 01:27:46.152 เป็นระดับไหน เป็นรูปแบบไหน - เห็นฐานะของบุคคลนั้นอย่างชัดเจน 1317 01:27:46.690 --> 01:27:50.152 และเข้าใจ และทำให้สามารถเห็น - เข้าใจถึงปฏิสัมพันธ์ของตัวละคร 1318 01:27:50.691 --> 01:27:54.152 ที่ต่างฐานะกันได้ด้วยนะคะ 1319 01:27:54.693 --> 01:27:58.152 เพราะว่าแต่ละเรื่องอย่างที่บอก - มีตั้งแต่ระดับสูงจนระดับล่างสุด ๆ นะ 1320 01:27:58.693 --> 01:28:02.152 ฉะนั้นดู ตัวอย่างการเลือกใช้คำ - ที่เหมาะสมแก่เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคล 1321 01:28:02.694 --> 01:28:06.151 เนื้อเรื่องนะคะ 1322 01:28:06.694 --> 01:28:10.151 แต่สังหารผลาญชีพชีวัน 1323 01:28:10.695 --> 01:28:14.151 กุม... กุมภัณฑ์ตายยับนับสมุทร 1324 01:28:14.701 --> 01:28:18.151 อย่าอ้างองค์พระทรงครุฑ 1325 01:28:18.704 --> 01:28:22.152 ผู้เป็นมงกุฎธาตรี 1326 01:28:22.705 --> 01:28:26.152 ตัวกูยกมาจะสังหาร 1327 01:28:26.706 --> 01:28:30.151 ตัดเอาเศียรมารยักษี 1328 01:28:30.708 --> 01:28:34.151 ไปถวายเบื้องบาทพระจักรี 1329 01:28:34.708 --> 01:28:38.152 ยังที่สุวรรณพลับพลานะคะ 1330 01:28:38.710 --> 01:28:42.152 จากเรื่องรามเกียรติ์นะ 1331 01:28:42.711 --> 01:28:46.152 เราจะเห็นแล้วล่ะ ว่าอ้างถึงองค์พระทรงครุฑ 1332 01:28:46.711 --> 01:28:50.151 มีคำราชา... มีคำที่แบบบ่งบอกว่า - ฐานะของตัวละครนั้นทำไม สูงนะ 1333 01:28:50.712 --> 01:28:54.151 พระองค์พระทรงครุฑนะ แล้วมีอะไร 1334 01:28:54.713 --> 01:28:58.151 เป็นยักษ์ มียักษ์ เอาเศียรยักษ์นะ 1335 01:28:58.713 --> 01:29:02.151 และก็อะไร พระจักรี พระจักรี 1336 01:29:02.713 --> 01:29:06.152 เพราะฉะนั้นเราดูคำประพันธ์ 1337 01:29:06.714 --> 01:29:10.151 ตัวกู แสดงว่าตัวกูผู้พูดนี่ทำไม 1338 01:29:10.715 --> 01:29:14.151 ฐานะต้องต่ำศักดิ์กว่าคนที่ทำไม 1339 01:29:14.716 --> 01:29:18.152 เขาจะไปถวายการรับใช้ 1340 01:29:18.718 --> 01:29:22.152 หรือว่ามาด้วยเหตุนี่ ว่าทำเพื่อพระจักรีนี่นะ 1341 01:29:22.718 --> 01:29:26.152 เพราะว่าอย่างไร - บอกว่าอะไร ในที่นี้ทำไม ผู้สูงศักดิ์กว่า 1342 01:29:26.719 --> 01:29:30.151 พระจักรีในที่นี้ ก็คือหมายถึงอะไร - หมายถึงพระนารายณ์นะคะ 1343 01:29:30.720 --> 01:29:34.152 ในเรื่องก็คือ หมายถึงพระนารายณ์ 1344 01:29:34.721 --> 01:29:38.151 แต่ถ้าหากเราไม่มีความรู้ - ในด้านของวรรณคดีรามเกียรติ์มาก่อน 1345 01:29:38.722 --> 01:29:42.151 เราก็จะรู้แค่ว่า อ้อ พระจักรีนี่ 1346 01:29:42.722 --> 01:29:46.151 พระจักรีนี่แสดงว่าเป็นผู้ที่ทำไม มีความสูงส่ง 1347 01:29:46.724 --> 01:29:50.152 เพราะอะไร - เพราะว่ามี... มีการใช้คำสังเกตจากอะไร 1348 01:29:50.731 --> 01:29:54.152 จากคำว่า "ถวายเบื้องบาท" - ถวายเบื้องบาทนะคะ 1349 01:29:54.732 --> 01:29:58.151 มันเป็นหนึ่งในทำไม คำราชาศัพท์นะ 1350 01:29:58.732 --> 01:30:02.151 บาท พระบาท พระบาท แปลว่าอะไร เท้า นะ 1351 01:30:02.733 --> 01:30:06.151 ถ้าเราจะใช้คำว่า "เท้า" ธรรมดาแบบ... - จะตัดไปเพื่ออะไร 1352 01:30:06.738 --> 01:30:10.151 ถวาย ถวาย... - ไปแทบ... แทบเท้าอะไรอย่างนี้ 1353 01:30:10.738 --> 01:30:14.151 มันก็จะรู้สึกว่าถ้าธรรมดาใช่หรือเปล่า - ใช้คำว่า "แทบเท้า" 1354 01:30:14.740 --> 01:30:18.151 ธรรมดาก็เหมือน - อาจจะเป็นคนปุถุชนธรรมดาทั่วไป 1355 01:30:18.740 --> 01:30:22.151 อาจจะเป็นแบบแค่คนระดับกลาง ๆ อะไรอย่างนี้ 1356 01:30:22.740 --> 01:30:26.151 แต่พอบอกว่า "ถวายเบื้องบาท" - ซึ้งเบื้องบาทในที่นี้ บาทเป็นคำราชาศัพท์ 1357 01:30:26.741 --> 01:30:30.151 คำที่มันมีคำพิเศษมากขึ้น 1358 01:30:30.741 --> 01:30:34.151 บ่งบอกถึงฐานะที่สูงของคน... - คนที่เราพูดกล่าวถึงมากขึ้น 1359 01:30:34.742 --> 01:30:38.151 เพราะฉะนั้นมันเลยรู้สึกว่าคำคำนี้ 1360 01:30:38.757 --> 01:30:42.152 "ถวายเบื้องบาท" นี่เป็นการเลือกใช้คำทำไม 1361 01:30:42.757 --> 01:30:46.151 ที่เหมาะสมกับฐานะของบุคคล 1362 01:30:46.758 --> 01:30:50.151 ซึ่งจะทำให้ผู้... - ผู้ที่แบบไม่ได้มีความรู้วรรณคดีนั้นมาก่อนนี่ 1363 01:30:50.759 --> 01:30:54.151 ก็จะสามารถเข้าใจฐานะ หรือเข้าใจเนื้อเรื่อง - คนบริบทของเรื่อง ๆ นั้นได้ 1364 01:30:54.775 --> 01:30:58.152 ว่ากำลังกล่าวถึงคน... บุคคลในระดับใด 1365 01:30:58.776 --> 01:31:02.151 และเรื่องเป็นแบบระดับใดด้วยน่ะนะคะ - นั่นเองนะคะ 1366 01:31:02.776 --> 01:31:06.151 ในส่วนของข้อที่ 3 1367 01:31:06.777 --> 01:31:10.151 ข้อที่ 3 เขาพูดถึงอะไร 1368 01:31:10.778 --> 01:31:14.151 การใช้ฉันทลักษณ์ - และให้เหมาะสมกับเนื้อหาของวรรณคดีนะคะ 1369 01:31:14.778 --> 01:31:18.152 วรรณคดีของไทยมันมีหลายเรื่อง 1370 01:31:18.780 --> 01:31:22.151 และก็มีวัตถุประสงค์ - ในการแต่งในหลากหลายรูปแบบ 1371 01:31:22.780 --> 01:31:26.151 เพราะฉะนั้นวรรณคดีนี่ - มันก็จะมีเนื้อหาหลากหลาย 1372 01:31:26.781 --> 01:31:30.151 เช่น เขาบอกอะไร 1373 01:31:30.782 --> 01:31:34.151 วรรณณคดียอพระเกียรติ พระมหากษัตริย์ 1374 01:31:34.783 --> 01:31:38.151 วรรณคดีเกี่ยวกับประเภท วรรณคดีนิทาน - วรรณคดีศาสนา 1375 01:31:38.793 --> 01:31:42.151 วรรณคดีที่เป็นประเภทนิราศนั่นเองนะคะ 1376 01:31:42.794 --> 01:31:46.151 วรรณคดีต่างนี่จะมีลักษณะ... - ลักษณะการใช้คำประพันธ์ 1377 01:31:46.794 --> 01:31:50.151 หรือฉันทลักษณ์ที่แตกต่างกันไปนะคะ - ที่แตกต่างกันไป 1378 01:31:50.795 --> 01:31:54.151 อย่างเช่น มาดูวรรณคดียอพระเกียรติ 1379 01:31:54.795 --> 01:31:58.151 เขาบอกอะไร - วรรณคดียอพระเกียรติมักแต่งด้วย... 1380 01:31:58.796 --> 01:32:02.151 แต่งด้วยโคลง อุ๊ย ขอโทษค่ะ 1381 01:32:02.797 --> 01:32:06.151 วรรณคดียอพระเกียรติแต่งด้วยโคลง 1382 01:32:06.799 --> 01:32:10.151 โคลง เช่น โคลงยอพระเกียรติ - สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช 1383 01:32:10.800 --> 01:32:14.151 โคลงยอพระเกียรติ - สมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยนะคะ 1384 01:32:14.806 --> 01:32:18.151 ไพรินทรนาศเพี้ยง พลมาร 1385 01:32:18.806 --> 01:32:22.151 พระดั่งองค์อวดาร แต่กี้ 1386 01:32:22.807 --> 01:32:26.151 แสนเศิกห่อนหาญราญ รอนราพณ์ แลฤา 1387 01:32:26.807 --> 01:32:30.151 ดาลตระดกเดชลี้ ประลาตหล้าแหล่งสถานนะคะ 1388 01:32:30.808 --> 01:32:34.151 จากลิลิตตะเลงพ่ายนะ เราก็จะเห็นอะไร 1389 01:32:34.809 --> 01:32:38.151 ลิลิตตะเลงพ่ายเป็นวรรณคดีเกี่ยวกับอะไร 1390 01:32:38.809 --> 01:32:42.151 เรื่องของการยอพระเกียรติ 1391 01:32:42.810 --> 01:32:46.151 ตะเลงพ่าย ถ้าเราไปดูเราก็จะรู้ว่า - อ๋อ มันเป็นช่วงของการอะไร 1392 01:32:46.810 --> 01:32:50.151 รบนะ สมัยที่อะไร พระนเรศวรรบกับ... 1393 01:32:50.811 --> 01:32:54.151 ปกป้องประเทศนะ รบกับอะไร พม่านะ 1394 01:32:54.811 --> 01:32:58.151 เป็นการยอพระเกียรตินะคะ - สมเด็จพระนเรศวรนะ 1395 01:32:58.811 --> 01:33:02.151 กวีก็เลยเลือกใช้โคลง - ในการบรรยายลักษณะของเนื้อหานะคะ 1396 01:33:02.817 --> 01:33:06.151 เป็นวรรณคดียอพระเกียรติ - สมเด็จพระนเรศวรมหาราช 1397 01:33:06.833 --> 01:33:10.151 เพราะฉะนั้นการใช้โคลงอย่างที่บอกไป 1398 01:33:10.833 --> 01:33:14.151 พวกกาพย์ กลอน มันก็จะเป็นการบังคับสัมผัส 1399 01:33:14.835 --> 01:33:18.151 ที่... มันก็มีการใช้การสัมผัสบังคับล่ะ 1400 01:33:18.836 --> 01:33:22.151 แต่ว่าคำประพันธ์ประเภท - อย่างเช่น พวกโคลง พวกฉันท์นี่ 1401 01:33:22.838 --> 01:33:26.151 มันจะมีลักษณะพิเศษมากขึ้น 1402 01:33:26.840 --> 01:33:30.151 มีการบังคับที่พิเศษมากขึ้น 1403 01:33:30.841 --> 01:33:34.151 อย่างโคลงนี่มีการบังคับที่อะไร - เรื่องของวรรณยุกต์ถูกไหม รูปเอก รูปโท 1404 01:33:34.841 --> 01:33:38.151 เพราะฉะนั้นเมื่อการบังคับรูปเอก รูปโทแล้ว 1405 01:33:38.842 --> 01:33:42.151 เราก็จะเห็นอะไร - ความสามารถของการเลือกใช้คำ 1406 01:33:42.842 --> 01:33:46.151 ให้ตรงกับการบังคับโคลงแล้วนี่ 1407 01:33:46.844 --> 01:33:50.151 ในเรื่องของคำเอก คำโทแล้วนี่ 1408 01:33:50.858 --> 01:33:54.151 ศัพท์ที่นำมาใช้นี่ ก็จะเป็นศัพท์ที่ทำไม สูง 1409 01:33:54.859 --> 01:33:58.151 เพื่อให้เหมาะสมกับอะไร 1410 01:33:58.861 --> 01:34:02.151 เนื้อความของการยอพระเกียรตินะคะ - ยอพระเกียรติ 1411 01:34:02.861 --> 01:34:06.150 มันก็จะเห็นความสามารถของกวีล่ะ 1412 01:34:06.862 --> 01:34:10.150 ทั้งในเรื่องของการเลือกใช้คำ - เลือกใช้คำศัพท์นะคะ 1413 01:34:10.870 --> 01:34:14.151 และก็การ... ลักษณะของความยากตรงนี้ล่ะ 1414 01:34:14.871 --> 01:34:18.151 มันให้เรารู้สึกว่า - อ๋อ มันเป็นการเลือกศัพท์ที่มันตรงกับทำไม 1415 01:34:18.874 --> 01:34:22.151 กับการใช้ในเนื้อหา เนื้อความในการยอ - ยอกษัตริย์นะคะ 1416 01:34:22.875 --> 01:34:26.151 และก็ในส่วนของนี่ก็มีเรื่องของอะไร - การใช้การเปรียบนะคะ 1417 01:34:26.876 --> 01:34:30.151 การออกศึกของพระนเรศวรที่ทำไม 1418 01:34:30.876 --> 01:34:34.150 เหมือนพระนารายณ์อวตาร - มาปราบหมู่มารนะคะ 1419 01:34:34.877 --> 01:34:38.151 การศึกครั้งนี้ก็ทำไม - จะเลื่องลือไปทั่วทุกแห่งหนนะ 1420 01:34:38.878 --> 01:34:42.151 อันนี้เราก็จะเห็นลักษณะของโคลงที่นำมาใช้ 1421 01:34:42.878 --> 01:34:46.150 คำประพันธ์เหมาะกับการนำไปใช้เพื่ออะไรนะคะ 1422 01:34:46.879 --> 01:34:50.151 ส่วนต่อมาในเรื่องของวรรณคดีศาสนา 1423 01:34:50.879 --> 01:34:54.151 วรรณคดีศาสนา ถ้าเราจำลักษณะของร่ายได้ 1424 01:34:54.881 --> 01:34:58.151 ร่ายมันไม่มีการบังคับถูกไหม 1425 01:34:58.881 --> 01:35:02.151 ร่ายยาว ร่ายยาวนั้นทำไม ไม่มีบังคับฉันทะ 1426 01:35:02.881 --> 01:35:06.151 ไม่มีบังคับจำนวนคำในวรรค 1427 01:35:06.882 --> 01:35:10.151 และก็สามารถแต่งตาม... แต่งไปได้เรื่อย ๆ 1428 01:35:10.883 --> 01:35:14.151 ไม่ได้บังคับการจบถูกไหม 1429 01:35:14.885 --> 01:35:18.151 อยากจะแต่งยาวมากน้อยแค่ไหน แต่งได้ 1430 01:35:18.885 --> 01:35:22.151 เพราะฉะนั้นวรรณคดีศาสนานี่ - จึงมักจะแต่งด้วยร่ายยาวหรือฉันท์ หรือคำหลวง 1431 01:35:22.886 --> 01:35:26.151 เช่น ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก - มหาชาติคำหลวง นันโทปนันทสูตรคำหลวงนะคะ 1432 01:35:26.887 --> 01:35:30.150 อย่างตัวอย่าง ส่วนเทพเจ้าทั้ง 3 องค์ - ได้ทรงพระเสาวนีย์... ได้ฟังพระเสาวนีย์ 1433 01:35:30.887 --> 01:35:34.150 พระมัทรีเธอไหว้วอนขอหนทาง 1434 01:35:34.888 --> 01:35:38.151 พระพักตร์นางนองด้วยน้ำพระเนตร 1435 01:35:38.888 --> 01:35:42.150 เทพพระเจ้าก็สังเวชในวิญญาณ 1436 01:35:42.890 --> 01:35:46.151 ก็พากันอุฏฐาการคลาไคล - ให้มรคาแก่นางพระยามัทรีนะคะ 1437 01:35:46.891 --> 01:35:50.151 ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี 1438 01:35:50.892 --> 01:35:54.151 เราจะเห็นแล้วลักษณะที่เราเรียนก่อนหน้านี้นะ 1439 01:35:54.893 --> 01:35:58.150 เรื่องของลักษณะของคำประพันธ์ - ประเภทร่ายนะ 1440 01:35:58.894 --> 01:36:02.150 ร่ายไม่ได้จำกัดหรือไม่ได้บังคับ - เรื่องของจำนวนคำในแต่ละวรรคนะ 1441 01:36:02.895 --> 01:36:06.150 แต่มีสัมผัส สัมผัสคำสุดท้าย - ไปคำใดคำหนึ่งของวรรคถัดไปได้นะ 1442 01:36:06.897 --> 01:36:10.150 เพราะฉะนั้นด้วยความที่วรรณคดีศาสนานี่ - มันมีลักษณะของการอะไร 1443 01:36:10.897 --> 01:36:14.151 คล้ายบทสวดนะคะ 1444 01:36:14.898 --> 01:36:18.150 มีคำบาลีทำไม แทรกอยู่มาก 1445 01:36:18.899 --> 01:36:22.150 จึงทำไม นิยมแต่งร่ายเพื่อให้เนื้อหาทำไม - ครบถ้วนกระบวนความนะ 1446 01:36:22.899 --> 01:36:26.150 อย่างที่บอกไปลักษณะของร่าย - คือ ไม่จำกัดจำนวนคำในแต่ละวรรค 1447 01:36:26.901 --> 01:36:30.151 กวีทำไม ก็เลยสามารถเรียบเรียงถ้อยคำ - ได้อย่างง่ายนะคะ 1448 01:36:30.901 --> 01:36:34.151 ในส่วนของวรรณคดีนิทาน 1449 01:36:34.902 --> 01:36:38.150 วรรณคดีนิทาน มักแต่งด้วยกลอนและกาพย์ 1450 01:36:38.902 --> 01:36:42.150 กลอนและกาพย์ กาพย์เราเรียนไปแล้ว 1451 01:36:42.906 --> 01:36:46.151 กาพย์สุรางคนางค์ 28 กาพย์ฉบัง 16 - กาพย์ยานี 11 อย่างนี้นะคะ 1452 01:36:46.907 --> 01:36:50.150 พระอภัยมณีและบทละครนอกต่าง ๆ ทำไม 1453 01:36:50.908 --> 01:36:54.150 นิทาน - เพราะนิทานเน้นในความเรียบง่าย เข้าใจ 1454 01:36:54.908 --> 01:36:58.150 แต่ทำไม สร้างอารมณ์สะเทือนใจได้นะคะ 1455 01:36:58.909 --> 01:37:02.151 เพราะกลอน กาพย์นะ 1456 01:37:02.909 --> 01:37:06.151 มันไม่... ด้วยความที่มันไม่ได้บังคับเยอะมาก - เหมือนอันอื่นอยู่แล้ว 1457 01:37:06.921 --> 01:37:10.150 เพราะฉะนั้นมันไม่ได้หวือหวา 1458 01:37:10.921 --> 01:37:14.151 เพราะฉะนั้นมันทำไม - มันก็เลยเหมาะกับการใช้วรรณคดีนิทาน 1459 01:37:14.922 --> 01:37:18.150 ที่อะไร เน้นความเรียบง่าย เข้าใจง่าย - และสร้างสะเทือนอารมณ์ได้นะคะ 1460 01:37:18.923 --> 01:37:22.150 พระไชย ดูนะคะ ในกาพย์พระไชยสุริยา 1461 01:37:22.924 --> 01:37:26.150 พระไชยสุริยาภูมี - พาพระมเหสีมาที่ในลำสำเภา 1462 01:37:26.926 --> 01:37:30.150 ข้าวปลาหาไป... ไปไม่เบา - นารีที่เยาว์เอาไปในเภตรา 1463 01:37:30.926 --> 01:37:34.150 เห็นตัวอย่างของอะไร กาพย์ฉบัง 16 ทำไม 1464 01:37:34.927 --> 01:37:38.151 กาพย์ฉบัง 16 ใช้จำนวนคำต่อบทน้อยมาก 1465 01:37:38.928 --> 01:37:42.151 ก็คืออะไร หน้ามีทั้งหมด 3... 3 วรรค - 6 4 6 เห็นไหม 1466 01:37:42.929 --> 01:37:46.150 แต่กวีทำไม เลือกใช้ให้ผู้อ่านเห็นภาพเข้าใจง่าย - ชัดเจนและรวดเร็ว 1467 01:37:46.930 --> 01:37:50.151 ไม่เน้นรายละเอียด - ดูเขาบอกว่าเขาไม่ได้เน้นรายละเอียดนะ 1468 01:37:50.940 --> 01:37:54.150 รายละเอียดเท่ากับกลอนบทละครที่เป็นเรื่องยาว 1469 01:37:54.940 --> 01:37:58.150 เพราะว่าอะไรกลอนบทละครเราทำไม 1470 01:37:58.940 --> 01:38:02.151 เอาไว้สำหรับในการที่แต่งเพื่อ... - เพื่อใช้แสดงละครด้วยก็ได้ 1471 01:38:02.946 --> 01:38:06.150 หรือว่าใช้ในการที่ปรับบทบรรยาย - ที่ให้เขียนรายละเอียดเยอะนะคะ 1472 01:38:06.947 --> 01:38:10.151 เพราะฉะนั้นหรือในการที่มันทำไม 1473 01:38:10.948 --> 01:38:14.151 แตกต่างจากบทวรรณคดีพวกยอพระเกียรติที่ทำไมใช้ศัพท์สูง 1474 01:38:14.950 --> 01:38:18.150 และเน้นรายละเอียด - เน้นวีรกรรมของพระมหากษัตริย์นะ 1475 01:38:18.950 --> 01:38:22.150 มันก็จะมีลักษณะของการใช้คำประพันธ์ - ที่รูปแบบแตกต่างกัน 1476 01:38:22.952 --> 01:38:26.151 เน้นเข้าใจง่าย เรียบง่าย 1477 01:38:26.952 --> 01:38:30.150 ในวรรณคดีนิทาน - ก็จะใช้พวกกลอนหรือกาพย์นะคะ 1478 01:38:30.960 --> 01:38:34.150 ส่วนต่อมาในเรื่องของกลอนบทละคร 1479 01:38:34.961 --> 01:38:38.150 กลอนบทละครมักจะแต่งด้วยอะไร 1480 01:38:38.963 --> 01:38:42.150 อ๋อ การแต่ง แต่งด้วยมักจะแต่งด้วยกลอนสุภาพ 1481 01:38:42.963 --> 01:38:46.150 ต้องใช้จำนวนคำมาก - เพื่อสื่อเนื้อเรื่องให้ผู้เข้า ผู้อ่านเข้าใจ 1482 01:38:46.964 --> 01:38:50.150 เช่น เรื่องอะไรรามเกียรติ์หรืออิเหนา 1483 01:38:50.965 --> 01:38:54.150 เพราะฉะนั้นวรรณคดีนิทาน - ไม่ได้เน้นคำจำนวนเยอะมาก 1484 01:38:54.966 --> 01:38:58.150 ทำไม - เน้นให้รู้ว่าเข้าใจง่าย อ่านง่าย เข้าใจง่าย 1485 01:38:58.967 --> 01:39:02.150 ตัวละครทำอะไร ไปมาอย่างไร 1486 01:39:02.967 --> 01:39:06.150 แต่กลอนบทละครทำไม เน้นรายละเอียด 1487 01:39:06.969 --> 01:39:10.150 มีรายละเอียด - รายละเอียดแล้วก็เป็นเรื่องยาว 1488 01:39:10.970 --> 01:39:14.151 ทำไม - ก็เลยเป็นกลอนสุภาพนะคะ 1489 01:39:14.970 --> 01:39:18.150 ใช้กลอนสุภาพเพื่อสื่อ - จำ... เพราะว่าจำนวนคำมันมากอยู่แล้ว 1490 01:39:18.972 --> 01:39:22.150 ก็เลยจะได้สื่อเนื้อเรื่องได้ครบถ้วน - ผู้อ่านเข้าใจได้นะคะ 1491 01:39:22.973 --> 01:39:26.150 มาจะกล่าวบทไป - เราจะเห็นวรรณคดีบทละครทำไม 1492 01:39:26.973 --> 01:39:30.150 บัดนั้น เมื่อนั้น มาจะกล่าวบทไปนะ 1493 01:39:30.986 --> 01:39:34.150 อันนี้บอกอะไรในเรื่องของอิเหนา 1494 01:39:34.987 --> 01:39:38.151 มาจะกล่าวบทไป ถึงระตูจรกาเป็นใหญ่ 1495 01:39:38.987 --> 01:39:42.151 ท้าวมีพระเชษฐาร่วมฤทัย - ผ่านเวียงชัยล่าสำสืบพงศ์พันธุ์ 1496 01:39:42.987 --> 01:39:46.150 มีธิดานารีวิไลลักษณ์ - ผิวพักตร์ผ่องเพียงดวงบุหลัน 1497 01:39:46.988 --> 01:39:50.150 ชื่อระเด่นกุสุมาลาวัณย์ - ตุนาหงันกับสังคามาระตา 1498 01:39:50.989 --> 01:39:54.150 เห็นตัวละครมีกุสุมากับสังคามาระตานะ 1499 01:39:54.991 --> 01:39:58.150 แล้วก็มีตัวละครอะไร จรกานะ 1500 01:39:58.992 --> 01:40:02.150 มาจะกล่าวบทไป ก็คือมันตัดตอนขึ้นตอนใหม่นะ 1501 01:40:02.993 --> 01:40:06.150 เหมือนตอนตัดตอนขึ้นตอนใหม่นะ 1502 01:40:06.994 --> 01:40:10.150 ก็จะใช้มา มาจะกล่าวบทไปนะคะ 1503 01:40:10.994 --> 01:40:14.150 กลอนบทละครจะต่างกับกลอนนิทานทำไม - ตรงไหน 1504 01:40:14.995 --> 01:40:18.150 ที่บอกไปแล้ว กลอนบทละครต่างกับคำกลอนนิทาน 1505 01:40:18.996 --> 01:40:22.150 เพราะอะไรเป็นเรื่องยาวและใช้แสดงละครจริง 1506 01:40:22.997 --> 01:40:26.150 อย่างที่บอกไป - มีรายละเอียดใช้ในการแสดงละครด้วยนะ 1507 01:40:26.998 --> 01:40:30.150 รายละเอียดมันเยอะ - ก็เลยใช้เป็นเรื่องของกลอนสุภาพมากขึ้น 1508 01:40:30.999 --> 01:40:34.151 กลอนสุภาพมากกว่านะคะ 1509 01:40:35.001 --> 01:40:38.150 นิยมใช้เป็นแบบนั้นนะคะ 1510 01:40:39.001 --> 01:40:42.150 เช่น ละครในสมัยก่อน ทำไม - เรื่องรามเกียรติ์ อิเหนา อุณรุท 1511 01:40:43.005 --> 01:40:46.150 ละครในนะ แบบหลัก ๆ เลย - รามเกียรติ์ อิเหนา อุณรุทนี่ 1512 01:40:47.005 --> 01:40:50.150 จะใช้สำหรับการบรรยายรายละเอียดตัวละครมาก 1513 01:40:51.006 --> 01:40:54.151 พอจำนวนคำมันมาก 1514 01:40:55.006 --> 01:40:58.150 การแต่งกลอนสุภาพมันจึงเหมาะ เหมาะกว่า - เหมาะสมกว่า 1515 01:40:59.007 --> 01:41:02.150 ฉันทลักษณ์ที่มีจำนวนคำต่อวรรคมากนะคะ 1516 01:41:03.009 --> 01:41:06.150 และ... และกวีนี่สามารถทำไม 1517 01:41:07.009 --> 01:41:10.150 บรรยายรายละเอียดของตัวละครได้มาก - ได้มากเช่นเดียวกันด้วยนะคะ 1518 01:41:11.009 --> 01:41:14.151 สุดท้าย ต่อมานี่เรื่องของอะไร - วรรณคดีแบบแผน 1519 01:41:15.010 --> 01:41:18.150 วรรณคดีแบบแผนค่อนข้างที่จะทำไม 1520 01:41:19.012 --> 01:41:22.150 ไม่... ไม่ค่อยคุ้นชินนะ วรรณคดีแบบแผนนะคะ 1521 01:41:23.022 --> 01:41:26.150 เขาจะบอกว่าอะไร 1522 01:41:27.022 --> 01:41:30.150 วรรณคดีแบบแผน - เป็นวรรณคดีที่มีจุดประสงค์เฉพาะแตกต่างนะคะ 1523 01:41:31.023 --> 01:41:34.150 แตกต่างตามอะไร ตาม... ตามการใช้น่ะ 1524 01:41:35.023 --> 01:41:38.150 บางอย่างก็คือเพื่อแสดงความสามารถของกวี 1525 01:41:39.025 --> 01:41:42.150 เพื่อเป็นคำสอน - หรือดัดแปลงมาจากวรรณคดีสันสกฤต 1526 01:41:43.025 --> 01:41:46.150 ได้แก่ พวกคำฉันท์ต่าง ๆ 1527 01:41:47.026 --> 01:41:50.150 เช่น มัทนะพาตรา... พาธา - สมุทรโฆษคำฉันท์ สามัคคีเภทคำฉันท์นะคะ 1528 01:41:51.036 --> 01:41:54.150 จากตัวอย่างนะ สมุทรโฆษคำฉันท์ 1529 01:41:55.037 --> 01:41:58.150 พระราชเอารสประเสริฐ ธด้วยรูปพิทยา 1530 01:41:59.039 --> 01:42:02.150 ศึกษาธนูคุณคุณา ธิกศักดิสมบูรณ์นะ 1531 01:42:03.039 --> 01:42:06.150 ตัวอย่างจะเห็นว่ามีการทำไม ใช้คำ 1532 01:42:07.042 --> 01:42:10.150 เราจะเห็นคำสันสกฤตเยอะนะ 1533 01:42:11.044 --> 01:42:14.150 คำสันสกฤต พวกคำฉันท์นี่มักจะใช้นะ - ร่ายก็ใช้คำบาลี สันสกฤตเยอะ 1534 01:42:15.044 --> 01:42:18.151 ใช้คำสันสกฤตเยอะ 1535 01:42:19.045 --> 01:42:22.150 และคำส่วนมากออกเสียงอะกึ่งเสียงได้ 1536 01:42:23.047 --> 01:42:26.150 สามารถเข้าคำครุ ลหุตามบังคับฉันท์ได้ 1537 01:42:27.047 --> 01:42:30.150 มันก็เลยเป็นลักษณะแล้วก็ยังเป็นการสร้าง - แสดงความสามารถของกวีนะคะ 1538 01:42:31.052 --> 01:42:34.150 เพราะฉะนั้นในกลอนแบบแผนนี่ก็จะนิยมนะ 1539 01:42:35.053 --> 01:42:38.150 ในเรื่องของการใช้คำฉันท์ต่าง ๆ 1540 01:42:39.054 --> 01:42:42.150 เพราะอะไร ใช้คำสันสกฤตได้ ออกเสียงอะได้ 1541 01:42:43.067 --> 01:42:46.150 มันตรงพวกเข้ากับพวกครุ ลหุได้นะคะ 1542 01:42:47.067 --> 01:42:50.150 และก็เป็นการแสดงความสามารถของกวี - อีกด้วยนะคะ ต่าง ๆ เหล่านี้ 1543 01:42:51.069 --> 01:42:54.150 ในส่วนของ Memory มีสูตรจำนะคะ 1544 01:42:55.069 --> 01:42:58.150 เราดูหลัก ๆ เรื่องของการสัง... สรรคำนะ 1545 01:42:59.070 --> 01:43:02.150 ศิลปะการประพันธ์ - ประเภทในเรื่องของการสรรคำ 1546 01:43:03.071 --> 01:43:06.150 สรรคำมี 3 ส่วนหลัก ๆ เลย 1547 01:43:07.072 --> 01:43:10.150 เรื่องการของใช้คำถูกต้อง ตรงความหมายนะคะ 1548 01:43:11.073 --> 01:43:14.150 เรื่องของการใช้คำ - เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง ฐานะของตัวละคร 1549 01:43:15.077 --> 01:43:18.150 และส่วนที่ 3 - คือ ใช้ฉันทลักษณ์เหมาะสมกับเนื้อหานะคะ 1550 01:43:19.078 --> 01:43:22.150 เลือกใช้ตรงตามความหมาย - ก็คือในเรื่องของการอะไร 1551 01:43:23.078 --> 01:43:26.150 ใช้คำให้ถูกต้องตามบริบท 1552 01:43:27.080 --> 01:43:30.150 เพื่อและเพื่อให้เห็นภาพชัดเจน - สื่อความถูกต้องตรงความหมายนะคะ 1553 01:43:31.080 --> 01:43:34.150 ก็ตรงน่ะ ตรงตามความหมายตรงตามบริบทนั้น ๆ 1554 01:43:35.082 --> 01:43:38.150 2. ในเรื่องของเหมาะสมกับเนื้อหา - และฐานะของตัวละคร 1555 01:43:39.084 --> 01:43:42.150 ก็คือดูว่าคำไหน - เหมาะสมกับฐานะของบุคคลในเรื่อง 1556 01:43:43.086 --> 01:43:46.150 ถ้าตัวละครเป็นอะไร พระราชาอย่างนี้ - ก็ต้องใช้ที่มันคำราชาศัพท์ 1557 01:43:47.097 --> 01:43:50.150 ถ้าต่ำศักดิ์กว่า ก็ใช้คำสามัญธรรมดาได้นะคะ 1558 01:43:51.097 --> 01:43:54.150 ส่วนที่ 3 เรื่องของอะไร 1559 01:43:55.098 --> 01:43:58.150 การใช้ฉันทลักษณ์ที่เหมาะสมกับเนื้อหา 1560 01:43:59.100 --> 01:44:02.150 เลือกฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหา - และก็อารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร 1561 01:44:03.101 --> 01:44:06.150 อย่างยอพระเกียรติ ทำไม มักนิยมใช้เป็นอะไร 1562 01:44:07.101 --> 01:44:10.150 ใช้เป็นโคลงเพราะทำไม - เพราะต้องใช้ศัพท์สูงนะคะ 1563 01:44:11.104 --> 01:44:14.150 ส่วนวรรณคดีนิทาน อ่านเข้าใจง่าย 1564 01:44:15.105 --> 01:44:18.150 เข้าใจแบบ อ่านเรียบง่าย เข้าใจง่าย 1565 01:44:19.105 --> 01:44:22.150 ไม่ซับซ้อน ไม่... เนื้อหาไม่ได้เยอะมาก 1566 01:44:23.107 --> 01:44:26.150 หรืออย่างวรรณคดีนิทานทำไม - ก็นิยมที่เป็นอะไร กาพย์และกลอนนะคะ 1567 01:44:27.113 --> 01:44:30.150 รายละเอียดไม่เยอะ - เท่ากับพวกวรรณคดีบทละครนะคะ 1568 01:44:31.113 --> 01:44:34.150 ก็จะใช้กาพย์กลอนเป็นหลักนะคะ 1569 01:44:35.113 --> 01:44:38.150 Application นำไปใช้นะคะ 1570 01:44:39.114 --> 01:44:42.150 ดูแบบฝึกหัดแรกกันเลยนะคะ 1571 01:44:43.128 --> 01:44:46.150 แบบฝึกหัดที่ 1 นะคะ 1572 01:44:47.130 --> 01:44:50.150 ข้อ 1 ข้อใดไม่ใช่การสรรคำ 1573 01:44:51.130 --> 01:44:54.150 การเลือกคำให้เหมาะกับเนื้อเรื่อง 1574 01:44:55.143 --> 01:44:58.150 การเลือกคำให้เหมาะแก่ฐานะบุคคลในเรื่อง 1575 01:44:59.144 --> 01:45:02.150 การเลือกใช้คำให้ถูกต้องตามความหมาย 1576 01:45:03.145 --> 01:45:06.150 การใช้ฉันทลักษณ์ให้เหมาะสมกับเนื้อหา - ของวรรณคดี 1577 01:45:07.146 --> 01:45:10.150 และการใช้... เลือกสรรเฉพาะคำ - ที่อลังการสละสลวยมากมาแต่ง 1578 01:45:11.146 --> 01:45:14.150 อะไรที่มันดูประหลาดที่สุดน่ะ 1579 01:45:15.148 --> 01:45:19.148 มันเห็นแล้วเมื่อกี้ที่อ่านไปก็คืออะไร 1580 01:45:19.150 --> 01:45:23.150 ข้อ 5 เลือกสรรเฉพาะคำ - ที่อลังการสละสลวยมาแต่ง 1581 01:45:23.157 --> 01:45:27.153 เราบอกแล้วมันแต่งทำไม เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง 1582 01:45:27.158 --> 01:45:31.151 เหมาะสมกับตัวละคร เหมาะสมกับฐานะเขา 1583 01:45:31.159 --> 01:45:35.151 ถูกต้องตามความหมายใช่ไหม 1584 01:45:35.171 --> 01:45:39.150 เพราะฉะนั้นมันไม่จำเป็นเสมอไปว่า - ความอลังการนี้มันจะเหมาะสม 1585 01:45:39.172 --> 01:45:43.151 บางอย่างเราบอกว่าเป็นกลอนประเภท - กลอนนิทานพื้นบ้าน 1586 01:45:43.173 --> 01:45:47.151 กาพย์นิทานพื้นบ้านธรรมดา - กาพย์แบบนิทานพื้นบ้านเลย 1587 01:45:47.175 --> 01:45:51.151 เราจำเป็นต้องใช้คำที่อลังการไหม - ในเมื่อเราพูดกับชาวบ้าน 1588 01:45:51.175 --> 01:45:55.151 เราใช้คำที่เขาเข้าใจง่าย - สื่อความเข้าใจง่ายดีกว่า 1589 01:45:55.177 --> 01:45:59.151 คำที่มันอลังการบางทีมันอาจจะไม่เหมาะ - กับบริบทเนื้อเรื่องนั้น 1590 01:45:59.179 --> 01:46:03.151 เพราะฉะนั้นตอบข้อ 5 นะคะ 1591 01:46:03.180 --> 01:46:07.151 ข้อที่ 2 การเลือกใช้คำให้เหมาะสม - แก่ฐานะของบุคคล มีเรื่องดีอย่างไร 1592 01:46:07.180 --> 01:46:11.151 ช่วยให้เห็นภาพตัวละครต่าง ๆ ได้ชัดขึ้น 1593 01:46:11.181 --> 01:46:15.151 ช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่าน 1594 01:46:15.181 --> 01:46:19.151 2. ช่วยให้ผู้อ่านไม่มีความรู้ - เกี่ยวกับวรรณคดีนั้นมาก่อน 1595 01:46:19.184 --> 01:46:23.151 เข้าใจปฏิสัมพันธ์ของตัวละครได้ดีขึ้น 1596 01:46:23.185 --> 01:46:27.151 ช่วยให้เนื้อเรื่องมีความเป็นเอกภาพมากขึ้น - ไม่ออกนอกเรื่องจนเกินไป 1597 01:46:27.185 --> 01:46:31.151 ข้อ 4 ข้อ 1 และข้อ 2 ถูก 1598 01:46:31.186 --> 01:46:35.151 ข้อ 5 ไม่มีข้อใดถูก 1599 01:46:35.188 --> 01:46:39.151 เกี่ยวกับอะไร ข้อที่พูดมาเมื่อกี้ 1600 01:46:39.189 --> 01:46:43.151 คำบรรยายเมื่อกี้ คือ ข้อ 1 และข้อ 2 ทำไม - ถูกทั้งคู่ 1601 01:46:43.190 --> 01:46:47.154 แต่ข้อที่ 3 ทำไม เป็นเอกภาพมากขึ้น - เราไม่ ไม่ได้พูดถึงเรื่องนะ 1602 01:46:47.191 --> 01:46:51.151 ในเรื่องของการสรรคำ - เกี่ยวกับความเป็นเอกภาพ 1603 01:46:51.191 --> 01:46:55.151 การเป็นเอกภาพมันต้องวางตั้งแต่อะไร - เรื่องของโคลงเรื่องที่วางมาถูกไหม 1604 01:46:55.192 --> 01:46:59.151 เพราะฉะนั้นข้อนี้ต้องตอบข้อ 4 นะคะ 1605 01:46:59.193 --> 01:47:03.152 ข้อที่ 3 การเลือกใช้คำที่ถูกต้อง - ตรงตามความหมายมีข้อดีอย่างไร 1606 01:47:03.193 --> 01:47:07.151 ผู้อ่านสามารถเข้าใจเนื้อหาได้ถูกต้อง 1607 01:47:07.193 --> 01:47:11.152 ไม่ทำให้เสียอรรถรสในการอ่าน 1608 01:47:11.194 --> 01:47:15.152 ช่วยให้ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง 1609 01:47:15.195 --> 01:47:19.152 ข้อ 4 ตอบข้อ 1 ข้อ 2 ถูก 1610 01:47:19.196 --> 01:47:23.154 ข้อ 5 ข้อ 1 ข้อ 3 ถูก 1611 01:47:23.197 --> 01:47:27.152 บางคนบอกว่า - ครูไม่คิดคำตอบชอยส์อื่นแล้วใช่ไหมคะ 1612 01:47:27.198 --> 01:47:31.152 ใช่ค่ะ เราจะให้ลองจับคู่กัน - ว่าข้อไหนเป็นข้อที่ถูกต้องนะคะ 1613 01:47:31.199 --> 01:47:35.152 เพราะฉะนั้นดูข้อ... - ผู้อ่านสามารถเข้าใจเนื้อหาได้ถูกต้องไหม 1614 01:47:35.199 --> 01:47:39.152 เลือกใช้คำถูกต้องตรงตามความหมาย 1615 01:47:39.200 --> 01:47:43.152 ถูก - มันก็ต้องให้มันเข้าใจเนื้อหาได้ถูกต้องนะ ชัดเจน 1616 01:47:43.201 --> 01:47:47.152 ข้อ 2 ไม่ทำให้เสียอรรถรสในการอ่าน 1617 01:47:47.201 --> 01:47:51.152 ข้อที่ 3 ช่วยให้ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง 1618 01:47:51.202 --> 01:47:55.152 ไม่ทำให้อรรถรสเสียในการอ่าน ตรงไหม 1619 01:47:55.202 --> 01:47:59.152 เพราะว่าถ้าบางคำ - คำบริบทบางคำมาเสียสวยหรูเลย 1620 01:47:59.202 --> 01:48:03.152 สวัสดีขออะไรนะ 1621 01:48:03.203 --> 01:48:07.152 สมมุติพูดกับตัวละครธรรมดา - แล้วใช้คำราชาศัพท์อย่างนี้ 1622 01:48:07.204 --> 01:48:11.152 ก็จะงง ๆ ว่า เอ๊ะ มันแปลว่าอะไร 1623 01:48:11.204 --> 01:48:15.152 หรือถ้าใช้ - หรือถ้าเราพูดถึงตัวละครที่เป็นพระมหากษัตริย์ 1624 01:48:15.205 --> 01:48:19.152 แล้วแบบว่า... เมื่อกี้มีตัวอย่างอะไร - แทบพระบาทใช่ไหม 1625 01:48:19.205 --> 01:48:23.152 ก็อาจจะเป็นแบบอะไร เท้า กราบกรานเท้า 1626 01:48:23.206 --> 01:48:27.153 ก็จะงง ๆ ว่า เอ๊ะ ตัวละครนี้มัน... มันไม่ทำไม 1627 01:48:27.206 --> 01:48:31.152 คำมันไม่ใช้สัมพันธ์กัน 1628 01:48:31.207 --> 01:48:35.152 เพราะเรามันมีเรื่องของระดับภาษา - เข้ามาเกี่ยวข้องนะ 1629 01:48:35.208 --> 01:48:39.152 เพราะฉะนั้นไม่ทำให้เสียอรรถรสไหม 1630 01:48:39.209 --> 01:48:43.153 การใช้คำที่ถูกต้องไม่ทำให้เสียอรรถรส ใช่ 1631 01:48:43.209 --> 01:48:47.153 แต่ถ้าไม่ใช้คำไม่ถูกต้องนี่ - เสียอรรถรสแน่นอนนะคะ 1632 01:48:47.209 --> 01:48:51.153 แต่ส่วนข้อ 3 เขาบอกอะไร - ใช้ลำดับเรื่องได้ถูกต้อง 1633 01:48:51.210 --> 01:48:55.153 การใช้คำไม่ได้เป็นส่วนที่ไปกำหนดตัวโครงเรื่อง - และการลำดับเรื่อง 1634 01:48:55.211 --> 01:48:59.153 เพราะฉะนั้น - มันต้องถูกวางโครงเรื่องมาก่อนถูกไหม 1635 01:48:59.211 --> 01:49:03.152 วางโครงเรื่องมาก่อน - แล้วลำดับเรื่องราวเป็นอย่างไร 1636 01:49:03.212 --> 01:49:07.153 การใช้คำเป็นส่วนที่ทำไม - ในการดึง... ดำเนินเรื่องไปใช้ 1637 01:49:07.213 --> 01:49:11.153 เพราะฉะนั้นข้อนี้ข้อที่ถูกต้องคืออะไร 1638 01:49:11.213 --> 01:49:15.153 ข้อ 4 ก็คือ ข้อ 1 และข้อ 2 - อันนี้ทำไม ไม่เกี่ยวกันนะคะ ไม่เกี่ยวกัน 1639 01:49:15.229 --> 01:49:19.152 ข้อที่ 4 ข้อใดจับคู่ฉันทลักษณ์ - ที่นิยมแต่งในวรรณคดีแต่ละประเภทไม่ถูกต้อง 1640 01:49:19.230 --> 01:49:23.153 วรรณคดีนิทานใช้กาพย์ กลอน 1641 01:49:23.231 --> 01:49:27.153 วรรณคดีศาสนา ร่าย คำหลวง 1642 01:49:27.231 --> 01:49:31.153 วรรณคดีแบบแผน ฉันท์ 1643 01:49:31.234 --> 01:49:35.153 วรรณคดียอพระเกียรติ โคลง ลิลิต 1644 01:49:35.234 --> 01:49:39.153 วรรณคดีบทละคร คือ กาพย์ 1645 01:49:39.235 --> 01:49:43.153 เพราะอะไร ข้อไหนที่ไม่ถูกต้อง เราดูแล้ว 1646 01:49:43.235 --> 01:49:47.153 วรรณคดีนิทาน เมื่อกี้เราเรียนไปกาพย์ กลอน 1647 01:49:47.236 --> 01:49:51.153 ซึ่งต่างจากวรรณคดีบทละคร - ที่วรรณคดีบทละครนิยมใช้กลอนสุภาพ 1648 01:49:51.237 --> 01:49:55.153 ตอบง่าย ๆ เลย สังเกตดูเลย 1649 01:49:55.237 --> 01:49:59.153 ถ้าจับคู่วรรณคดีนิทานบทละครนะ 1650 01:49:59.239 --> 01:50:03.153 ทำไม เขานิยมใช้กลอนสุภาพเพราะอะไร 1651 01:50:03.240 --> 01:50:07.153 เพราะมันเป็นเรื่องที่มันเป็นเรื่องยาว - มีรายละเอียด 1652 01:50:07.248 --> 01:50:11.153 จะเขียนกันไม่พอ 1653 01:50:11.249 --> 01:50:15.153 จึงนิยมใช้อะไร - กลอนสุภาพนะคะ นิยมใช้กลอนสุภาพ 1654 01:50:15.254 --> 01:50:19.154 ฉะนั้นข้อนี้ตอบ 5 นะคะ 1655 01:50:19.254 --> 01:50:23.153 ข้อ 5 วรรณคดีประเภทใด - นิยมแต่งด้วยร่ายตลอดเรื่อง 1656 01:50:23.256 --> 01:50:27.153 นิยมแต่งด้วยร่ายตลอดเรื่อง 1657 01:50:27.256 --> 01:50:31.154 วรรณคดียอพระเกียรติ วรรณคดีนิทาน - วรรณคดีศาสนา วรรณคดีบทละคร 1658 01:50:31.258 --> 01:50:35.153 แต่งด้วยร่ายตลอดเรื่อง 1659 01:50:35.258 --> 01:50:39.153 เขาบอกว่าอะไร นิราศ - เอาอย่างนี้ดีกว่า นิทาน 1660 01:50:39.259 --> 01:50:43.153 นิทานเราใช้อะไร แต่งด้วยอะไร 1661 01:50:43.260 --> 01:50:47.153 แต่งด้วยกลอน กาพย์ใช่ไหม 1662 01:50:47.262 --> 01:50:51.154 วรรณคดีในบทละคร เรานิยมแต่งด้วยอะไร - กลอนสุภาพ 1663 01:50:51.262 --> 01:50:55.153 วรรณคดีศาสนา เราบอกว่าอะไร - มันก็ใช้ร่ายล่ะค่ะ 1664 01:50:55.264 --> 01:50:59.154 วรรณคดียอพระเกียรติ เราบอกว่าอะไร - เป็นโคลง ส่วนใหญ่นิยมเป็นโคลง 1665 01:50:59.265 --> 01:51:03.154 วรรณคดีนิราศมันก็ได้หมดน่ะ 1666 01:51:03.265 --> 01:51:07.156 ทั้ง... มีทั้งอะไร - โคลง มีทั้งร่าย แต่นิยมทำไม บทนำ 1667 01:51:07.266 --> 01:51:11.154 ร่าย 1 บท เพื่ออะไร - ไว้สำหรับบูชาครู สิ่งศักดิ์สิทธิ์ 1668 01:51:11.267 --> 01:51:15.154 ยอพระเกียรติเป็นอะไร โคลงหรือลิลิต 1669 01:51:15.268 --> 01:51:19.154 ลิลิตก็มีอะไร การเข้าโคลง ร้อยโคลง - ร้อยโคลงกับร่ายเห็นไหม ตลอดสลับเรื่อง 1670 01:51:19.277 --> 01:51:23.153 ส่วนหนึ่งเขาถามอะไรเรื่องของอะไร - ร่ายตลอดเรื่อง 1671 01:51:23.278 --> 01:51:27.154 ฉะนั้นถ้าร่ายตลอดเรื่อง - ส่วนหนึ่งที่เขาบอกว่าอะไร 1672 01:51:27.279 --> 01:51:31.154 นิยม เพราะว่ามันเป็นอะไร - ส่วนใหญ่เป็นพวกคำที่มันอะไร เป็นบาลี สันสกฤต 1673 01:51:31.282 --> 01:51:35.153 บาลี สันสกฤต - แล้วไม่จำกัดจำนวนคำในแต่ละวรรค 1674 01:51:35.283 --> 01:51:39.154 ไม่ค่อย... เอาแค่มันทำไม เชื่อมสัมผัสกัน 1675 01:51:39.284 --> 01:51:43.154 เพราะฉะนั้นให้มันครบถ้วน ครบถ้วนอักขระ 1676 01:51:43.285 --> 01:51:47.166 ครบในส่วนของคำบาลี สันสกฤต - ที่มาใช้ได้และก็ครบถ้วนในเนื้อหา 1677 01:51:47.301 --> 01:51:51.154 เพราะฉะนั้นส่วนใหญ่นี่ นิยมที่จะเป็นอะไร - วรรณคดีอะไร ประเภทไหน 1678 01:51:51.301 --> 01:51:55.154 วรรณคดีศาสนา ศาสนานะคะ 1679 01:51:55.302 --> 01:51:59.154 เพราะว่านิยมที่ทำไม - ให้มันครบถ้วนตลอดเรื่อง ตลอดทั้งคำนะ 1680 01:51:59.306 --> 01:52:03.154 อย่างเช่นที่เราเจอก็คือพวกอะไร 1681 01:52:03.307 --> 01:52:07.154 มหาเวสสันดรชาดก - มหาชาติคำหลวงอะไรอย่างนี้ค่ะ นะคะ 1682 01:52:07.308 --> 01:52:11.154 สำหรับเรื่องของการสรรคำนะ 1683 01:52:11.327 --> 01:52:15.154 สรรคำหลัก ๆ มี 3 ส่วนนะ 1684 01:52:15.339 --> 01:52:19.154 ในเรื่องของอะไร - การสรรคำเพื่อใช้คำให้ถูกต้องตามความหมาย 1685 01:52:19.339 --> 01:52:23.154 ก็คืออะไร ถูกต้องตามบริบท 1686 01:52:23.340 --> 01:52:27.154 ถูกต้องบริบทเพื่ออะไร 1687 01:52:27.353 --> 01:52:31.154 ให้เห็นภาพชัดเจนและสื่อความแก่ผู้อ่าน - ได้อย่างถูกต้องตรงความหมายนะคะ 1688 01:52:31.353 --> 01:52:35.154 ต้องตามบริบทนะ ภาพชัดเจน - และสื่อความได้ถูกต้องตรงตามความหมายนะคะ 1689 01:52:35.353 --> 01:52:39.154 ชัดเจนและตรงความหมาย 1690 01:52:39.363 --> 01:52:43.154 การเลือกทำไม - ข้อที่ 2 ในส่วนของการเลือกใช้คำ 1691 01:52:43.363 --> 01:52:47.154 ให้เหมาะแก่เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคลนะคะ 1692 01:52:47.365 --> 01:52:51.154 เหมาะสมกับฐานะของบุคคลในเรื่อง 1693 01:52:51.365 --> 01:52:55.154 ดูชนชั้นเป็นชนชั้นไหน 1694 01:52:55.366 --> 01:52:59.154 เพราะมันทำไม มีเรื่องของอะไร - คำไทยมีเรื่องของระดับของภาษาอย่างนั้น 1695 01:52:59.366 --> 01:53:03.154 ให้เหมาะสมกับฐานะของบุคคล 1696 01:53:03.367 --> 01:53:07.154 แม้อยู่ในเรื่องของวรรณกรรม - หรือวรรณคดีเองก็ตามนะคะ