เมื่อสักครู่นี้นะคะที่เรามอบรางวัลกันไปมอบโล่ขอบคุณกันไปนะคะ สุดท้ายที่จะบอกว่าเป็นเพื่อน ครับผมเป็นจุดเปลี่ยนของความคิดว่า คนพิการไม่ได้เป็นภาระนะเรานี่แหละที่ไปกับเขา  อะไรมาด้วยกันแล้ว  เขาเก่งกว่าเราอีก   ขออภัยนะคะทุกท่านที่เคยอย่างนี้นะเราเห็นเพื่อนเราพิการใช่ไหมตาบอดนะคะคุณเอกพงษ์ ตาบอด เราได้ด้วยความหวังดีนะ เราก็จูงเพื่อนเลยค่ะ ก็เลยสอนเราว่าเธอเธอไม่ต้องกลัวหรอก เธอให้เราตับ   ของเธอไปแล้วก็พากันเดินไปแค่นี้เปิ้ลจะได้ทิ้งระยะห่าง มันคือการทำความเข้าใจและเราก็รู้สึกว่าถ้าทุกคนเข้าใจกันแบบนี้นะ มันคือการมอบสิ่งที่ดีๆให้กันแล้วเขาก็จะรู้สึกว่าเขาก็อยู่ได้เราก็อยู่ได้ช่วยเหลือกัน อาจจะเป็นแค่มุมมองการเรียนรู้เล็กๆน้อยๆแต่จริงๆแล้ววิธีการเล็กๆน้อยๆที่เรามองเนี่ย การสร้างความปลอดภัยค่านำทางปลอดภัยทั้งผู้ติดตามและผู้ที่นำ เรียนรู้เข้าใจกันและอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขนะคะเพราะว่าหลายๆท่านตอนนี้ พิการเยอะมากตอนนี้ผมดีใจมากๆครับเพราะว่าเราได้ยิน สูตรทำกิจกรรมในสังคมเยอะมากๆตอนที่ เรียนปี 1 ของคนพิการให้คนพิการจะไม่ค่อยกล้าออกไปไหนเขาจะมีความรู้สึกว่า เขาไม่อยากให้คนรู้ว่าเขาพิการเขาไม่อยากที่จะก้าวออกไปแต่ตอนนี้ เปลี่ยนไปครับเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในสังคมอยากทำอะไรเขาก็สามารถ ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระใช้อะไรครับไม่ใช่ว่าเขากล้ามากขึ้นครับเพราะสังคมเข้าใจเขามากขึ้น  ในสังคมเข้าใจคนพิการได้มากขึ้นคนพิการก็เข้าใจคนในสังคมต่างคนต่างเข้าใจกัน