(คุณจีรนันท์) ค่ะ อย่างเมื่อสักครู่นี้นะคะ ที่เรามอบรางวัลกันไป มอบโล่ขอบคุณกันไปนี่นะคะ ท่านสุดท้ายที่ดิฉันบอกว่าเป็นเพื่อนดิฉันน่ะค่ะ (คุณเพลงรบ) ครับผม (คุณจีรนันท์) นี่ล่ะค่ะ เป็นจุดเปลี่ยนของความคิดว่าคนพิการไม่ได้เป็นภาระนะ บางครั้งบางทีเรานี่แหละที่ไปเป็นภาระให้กับเขา เพราะว่าเรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน แล้วบางครั้งบางทีบางเรื่องเขารู้ดีเก่งกว่าเราอีก เพราะฉะนั้นการช่วยเหลือกันมันทำให้เกิดภาพของการที่ เฮ้ย สนิทกัน ขออภัยนะคะทุกท่าน ดิฉันเคยอย่างนี้นะ เราเห็นเพื่อนเราพิการใช่ไหม ตาบอดนะคะ คุณเอกพงศ์นี่ เมื่อสักครู่นี้ตาบอด เรานี่ ด้วยความหวังดีนะ เราก็จูงเพื่อนเลยค่ะ (คุณเพลงรบ) จูงเลย (คุณจีรนันท์) จูงเพื่อนแบบนี้ เพื่อนก็เลยสอนเราว่า เธอ เธอไม่ต้องจูงเราหรอก เธอแค่ให้เราจับนี่ ศอกของเธอไป แล้วก็พากันเดินไปแค่นี้ เพราะว่าจะได้ทิ้งระยะห่าง เฮ้ย มันคือการทำความเข้าใจ แล้วเราก็รู้สึกว่า ถ้าทุกคนเข้าใจกันแบบนี้นะ มันคือการมอบสิ่งที่ดี ๆ ให้กัน แล้วเขาก็จะรู้สึกว่าเขาก็อยู่ได้ เราก็อยู่ได้ ช่วยเหลือกัน (คุณเพลงรบ) จริง ๆ แล้วอาจจะเป็นแค่มุมมองการเรียนรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ (คุณจีรนันท์) ใช่ (คุณเพลงรบ) แต่จริง ๆ แล้ววิธีการเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เรามองนี่ คือ การสร้างความปลอดภัย (คุณจีรนันท์) ใช่ค่ะ (คุณเพลงรบ) การนำทางที่ถูกต้อง (คุณจีรนันท์) ถูกต้อง (คุณเพลงรบ) ปลอดภัยทั้งผู้ที่ตามและผู้ที่นำ (คุณจีรนันท์) ผู้ที่นำทางด้วย (คุณเพลงรบ) ทำให้ทุกคนเรียนรู้เข้าใจกัน และอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขนะครับ (คุณจีรนันท์) ใช่แล้วค่ะ (คุณเพลงรบ) เชื่อว่าหลาย ๆ ท่านตอนนี้จะเห็นคนพิการเยอะมาก ตอนนี้ผมดีใจมาก ๆ ครับ เพราะว่าเราได้เห็นคนพิการออกสู่สังคม (คุณจีรนันท์) ค่ะ (คุณเพลงรบ) ทำกิจกรรมในสังคมเยอะมาก ๆ ตอนที่เรียนปี 1 อยู่กับคนพิการนี่ คนพิการจะไม่ค่อยกล้าออกไปไหน (คุณจีรนันท์) ค่ะ (คุณเพลงรบ) เพราะเขาจะมีความรู้สึกว่าเขาอาย เขาไม่อยากให้คนรู้ว่าเขาพิการ เขาไม่อยากที่จะก้าวออกไป (คุณจีรนันท์) ค่ะ (คุณเพลงรบ) แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปครับ เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในสังคม (คุณจีรนันท์) ค่ะ (คุณเพลงรบ) อยากทำอะไร เขาก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ (คุณจีรนันท์) ใช่ค่ะ (คุณเพลงรบ) เพราะอะไรครับ ไม่ใช่ว่าเขากล้ามากขึ้นครับ เพราะสังคมเข้าใจเขามากขึ้น (คุณจีรนันท์) สังคม ใช่ (คุณเพลงรบ) ก็อยากให้ในสังคมเข้าใจคนพิการได้มากขึ้น คนพิการก็เข้าใจคนในสังคม ต่างคนต่างเข้าใจกันนะครับ