---
title: (รอบบ่าย-2) The 8th International Symposium on Special Education (ISSED) : Update Theory & Practice
subtitle: 
date: วันพฤหัสบดีที่ 19 กันยายน 2562  เวลา 12.50 น.
---

								(ข้อความสดจากระบบถอดความเสียงพูดทางไกล)
ในเรื่องของการตรวจวัดสายตา แล้วเพิ่มการรู้จำกว้างขวางมากขึ้นนะครับคือไม่ใช่มีแค่เรื่องของการตรวจวัดความชัดเจนอาจจะต้องมีการทักษะการรู้จำด้ววยแล้วก็เป็นไปได้ที่จะมีการสร้างวัตถุประสงค์ร่วมของแต่ละนักวิชาชีพที่เกี่ยวกับเรื่องของการวัดสายตา เรื่องของ กุมารแพทย์ เรื่องของกิจกรรมบำบัด เรื่องของประสาทวิทยา แล้วก็ศาสตร์อื่น ๆ อีกมากมายแล้วก็ควรจะได้มีการวิจัยมากขึ้นเราต้องมีการวิจัยโดยใช้วิธีการแบบสหวิชาชีพเข้ามาใช้ในการวิจัย อันนี้ก็เป็นภาพประกอบจากการวิจัยอันนี้ก็เป็นเอกสารอ้างอิงทั้งหมดนี้ผมก็อยากจะขอใช้โอกาสนี้ในการแสดงความยินดีต่อดอกเตอร์มลิวัลย์ แล้วก็เรื่องของการจัดการอบรมเป็นอย่างดี ขอบพระคุณมากครับ พบกับท่านต่อไปมาจากประเทศภูฏานขอเชิญMs Pema Wangmoจะมาพูดถึงเรื่องของเด็กที่มีความพิการ4P  คุณ Pema มาจากเมืองDrukgyel Central ชื่อDrukgyel Central School 

(Lower Campus) จากภูฏานสวัสดีค่ะ ท่านสุภาพสตรี และสุภาพบุรุษ ก่อนที่ดิฉันจะนำเสนอ ดิฉันอยากจะขอใช้โอกาสนี้เพื่อขอบคุณดอกเตอร์มะลิวัลย์ที่ให้โอกาสแก่เราในการนำเสนอดอกเตอร์มลิวัลย์ เป็นเหมือนกับคุณแม่อีกท่านหนึ่งของดิฉันเพราะว่าท่านเป็นผู้ที่สนับสนุนการริเริ่มการศึกษาพิเศษในโรงเรียนและท่านดอกเตอร์มลิวัลย์ก็ได้แนะนำให้ดิฉันได้รู้จักกับโรงเรียนที่ฉะเชิงเทรา ที่ปราจีนบุรี โรงเรียนที่ชลบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนเกี่ยวกับการจัดการศึกษาให้กับนักเรียนหูหนวก ดิฉันอยากจะขอขอบคุณอย่างยิ่งและดิฉันอยากจะขอขอบคุณที่สนับสนุนดิฉัน แล้วก็ให้คำแนะนำกับดิฉันและที่โรงเรียนของเรานั้นโรงเรียนของเราแบ่งเป็น 2 ส่วน คือส่วนที่เป็นโรงเรียนทางด้านล่างและโรงเรียนที่อยู่ทางด้านก็แบ่งเป็นชั้น 9-12 นะคะแล้วก็แบ่งเป็น แบ่งเป็นชั้นเล็กก็คือระดับ 1 - 9 อยากจะขอให้ข้อมูลคร่าว ๆ เกี่ยวกับโรงเรียนของดิฉันนะคะเราก่อตั้งโรงเรียนขึ้นเมื่อปี 1962 เป็นโรงเรียนเก่าแก่ในโรงเรียนของเรานั้นมีนักเรียนหญิง 379 คน นักเรียนชาย 350 คน รวมแล้ว 379 คนการศึกษาพิเศษได้เริ่มขึ้นในโรงเรียนของเรา คือปี 2012 ปัจจุบันนี้เรามีนักเรียนที่เป็นนักเรียนที่รับการศึกษาพิเศษ 33 คนถ้าหากจะพูดถึงเรื่องการจัดการศึกษาพิเศษในโรงเรียนของเรา ย้อนไปเมื่อปี 2012 ในปีนั้นก็มีผู้ปกครองของนักเรียนนักเรียนคนหนึ่งซึ่งเป็นนักเรียนพิการซึ่งอยากที่จะมาเรียนในโรงเรียนของเรา คุณแม่ก็เป็นคนอุ้มมาเข้าสอบเข้าโรงเรียน ความฝันของผู้ปกครองก็คืออยากให้ลูกได้มีโอกาสได้เข้ามาเรียนในโรงเรียน แล้วก็ได้มีโอกาสมีชีวิตอยู่ร่วมกับคนอื่น ๆ ในสังคม นักเรียนคนนี้ชื่ออากาส มันไดร ที่มีภาวะความพิการเรียกว่า เซเลโบเคาน์ซี่ มีความพิการที่ค่อนข้างรุนแรงก็กระทบทั้งร่างกายของเขา มือของเขานั้นก็มีอาการเกร็ง ทั้ง 2 ข้าง แล้วก็พูดออกเสียงได้ไม่ชัด แล้วแขนและขารวมถึงเท้าก็อ่อนแรงแล้วก็มีอาการเกร็ง แล้วก็ทรงตัวได้ไม่ดี สามารถนั่งได้ แต่ว่าทรงตัวได้ไม่ดี ตอนแรกที่มานั้นไม่มีวีลแชร์ คุณแม่เป็นคนอุ้มมา ความท้าทายก็คือ โรงเรียนของเราตอนนั้นไม่มีครูที่ผ่านการอบรมด้านการศึกษาพิเศษ ที่มีประสบการณ์หรือว่ามีประกาศียบัตรที่รับรองที่รับรองและเราก็ไม่มีคุณครูที่ได้รับการฝึกอบรมเลย ไม่มีคุณครูที่จบหลักสูตรด้านการศึกษาพิเศษเลย เรามีปัญหาเรื่องของทรัพยากรมนุษย์ที่ไม่เพียงพอ อาคารสถานที่ก็ไม่เหมาะสมตอนนั้นเราไม่มีห้องน้ำสำหรับนักเรียนพิการ แล้วจำนวนนักเรียนในแต่่ละชั้นก็มีจำนวนนักเรียนมากด้วย และหลักสูตรของเราก็ยังไม่มีหลักสูตรเฉพาะสำหรับนักเรียนพิการความท้าทายที่เป็นอยู่ในสถานการณ์เมื่อ Akash Man Rai ได้มาที่โรงเรียน แล้วก็มีความท้าทายหลายอย่างก็มีกลุ่มของคุณครูมารวมตัวกันเป็นอาสาสมัครอยากจะมาเป็นครูที่จะช่วยดูแล Akash maช่วยดูแลAkash Man ถูกก่อตั้งขึ้น แล้วก็เป็นครูที่อาสาสมัครมาด้วยใจหลังจากเลิกงานตอนเย็นแล้วก็พยายามอยู่ที่จะช่วยกันในการดูแลแล้วก็หาทางในการที่จะจัดการศึกษาที่จะเหมาะกับเขา มีการให้ความสำคัญกับความต้องการจำเป็นของนักเรียน ในเวลานั้นส่วนมากสิ่งที่ทำในห้องเรียนก็จะเป็นเรื่องของวิชาการ การเขียน การอ่าน การพูด การฟัง ก็มีการคุยกันว่า เราจำเป็นจะต้องช่วยกันพัฒนาทักษะอื่น ๆ นอกจากการฟัง พูด อ่าน เขียน การคำนวณในด้านวิชาการด้วย เราก็เลยวางแผนกันว่าเราจะมีการจัดเวลาให้ Akash ได้ใช้เวลาเรื่องของการเคลื่อนไหว การใช้กล้ามเนื้อ เรามีอุปกรณ์เพื่อให้เขาได้ฝึกใช้กล้ามเนื้อที่มือของเขา ที่แขนของเขา อันนี้เป็นภาพครูที่ช่วยส่งแท่งไม้ให้Akash Man ได้ฝึกปักแท่งไม้ลงไปที่แป้นเรามีการจัดกิจกรรมเพื่อพัฒนากล้ามเนื้อมัดเล็กให้กับ Akash แล้วก็ให้เขาได้มีโอกาสเล่นชอฟบอลกับเพื่อน ๆ ได้ฝึกในการติดกระดุมเสื้อ แล้วก็ได้เริ่มในเรื่องของการฝึกดื่มน้ำด้วยตัวเอง ในครั้งแรกที่Akash Man Rai เขาทานอาหารหรือดื่มน้ำเองไม่ได้คุณแม่ต้องคอยป้อนอยู่ตลอด นอกจากนี้สิ่งที่เป็นกลยุทธ์ที่ทางทีมคุณครูได้ระดมความเห็นกัน แล้วก็ได้ทดลองทำก็คือ บัดดี้ หรือว่าเพื่อนคู่หู ซึ่งจะต้องเป็นสิ่งที่เกิดมาจากหัวใจของเด็กเองเป็นความสมัครใจเอง ก็มีเพื่อนนักเรียนที่อยู่ในชั้นเรียนที่สมัครใจอยากจะมาเป็นเพื่อนคู่หูของเขา แล้วอยากจะมาช่วย Akash รับเขาไปในที่ต่าง ๆ แล้วก็พาเขาไปห้องน้ำ นอกจากนี้ก็มีเรื่องของการมีคุณครูผู้ช่วยในการสอนเสริมวิชาการให้กับเขา นี่ก็เป็นคุณครูอีกท่านหนึ่งที่คอยช่วยเขาในการสอนเสริม นอกจากนี้ก็ยังมีเพื่อนนักเรียนที่มาเป็นคนติวให้กับเขาด้วย คอยเป็นเพื่อนนักเรียนที่คอยช่วยเขาช่วยเขาในชั้นเรียนและนอกชั้นเรียน ติวเตอร์หรือว่าเพื่อนช่วยติวนั้นจะเป็นนักเรียนที่มีคะแนนดี แล้วก็ขอให้เป็นอาสาสมัครตามความสมัครใจนักเรียนเหล่านั้นก็จะมาช่วยกันไม่ว่าจะเป็นการจดโน๊ต ไม่ว่าจะเป็นการช่วยในการทำความเข้าใจเนื้อหาที่เรียนหลังจากเราทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ เราก็อยากจะขอนำเสนอผลความสำเร็จที่เกิดขึ้นครับ ตอนนี้ Akashอายุ 16 ปี เขาสามารถใช้ laptop พิมพ์จดหมายได้ และดิฉันรู้สึกภูมิใจอย่างมากที่สามารถนั่งAkash สามารถนั่งด้วยตนเองได้ เขาสามารถรับประทานอาหารด้วยตัวเองได้ สิ่งที่แตกต่างมากที่สุดที่เราเห็นที่นี่ คือในปี 2012 มาจนถึง 2019 ขณะนี้เขาอายุ16 ปี ถ้าเห็นในภาพตอนเขาเด็ก ๆ ครั้งแรกเขาใช้แขนได้เพียงแขนเดียว ตอนนี้เขาใช้ได้ทั้ง ๒ แขน รับประทานอาหารเองได้ ดื่มน้ำเองได้ และทำหลายอย่างด้วยตัวเองได้และมีเพื่อนนอกจากนี้เรื่องของเพื่อน ๆ ของเขา แล้วก็เพื่อนคู่หูรวมถึงเพื่อนช่วยติวของเขาก็ทำให้เขาสามารถที่จะเรียนทันเพื่อน ๆ ได้ แล้วก็เพิ่มวงของเพื่อน มีเพื่อนหลายคนที่สลับสับเปลี่ยนกันมาและทำให้เขามีเพื่อนได้มากขึ้น เมื่อเพื่อนของเขามากขึ้นเขาก็จะต้องพูดคุยกับเพื่อนใช่ไหมคะทักษะการสื่อสารของเขา และทักษะสังคมของเขาก็จึงพัฒนาขึ้น  นอกจากนี้เราได้เห็นสิ่งที่ดีที่สุดเลย ที่เราสังเกตเห็นก็คือเขาได้พัฒนาความไว้วางใจ และสร้างความผูกพันกับเพื่อนของเขา ความสำเร็จทั้งหมดที่เราเห็นนี้ และความก้าวหน้าของเขาและในที่สุดเราได้ให้ประกาศนียบัตรแล้วก็ได้ชื่นชม แล้วก็เพื่อน ๆ ที่เป็นเพื่อนช่วยติว และเพื่อนคู่หูที่คอยให้ความช่วยเหลือเขาด้วย คำแนะนำก็คือ เราจำเป็นที่จะต้องมีนักกายภาพบำบัด นักแก้ไขการพูด นักกิจกรรมบำบัด การสนับสนุนทางวิชาการ ตอนแรกเลยนั้นเรามีนักกายภาพเพียงคนเดียวในเขตของเราและซึ่งดูแลในหลายพื้นที่ แล้วก็มาเยี่ยมโรงเรียนเราเพียงเดือนละ 1 ครั้ง แต่ว่าในนักเรียนพิการคนหนึ่งนั้นอาจจะต้องการหลายบริการ ไม่ว่าจะเป็นนักกายภาพ นักแก้ไขการพูด นักกายภาพบำบัดสนับสนุนทางวิชาการ ขอบคุณมากค่ะ มีคำถามไหมครับ ถ้าไม่มีก็ขอเสียงปรบมือให้เธออีกครั้งหนึ่งเดี๋ยวเราจะไปพักเบรกกันนะครับ แล้วก็เดี๋ยวเราจะกลับมา เนื่องจากว่ายังมีวิทยากรอีก 5 - 6 คน เพราะฉะนั้นขอให้ทุกท่านกลับมาอีกครั้งในเวลาไม่เกิน ๑๐ นาที เพราะว่าเราอยากจะเสร็จงานในวันนี้ให้ทัน 5 โมงเย็น ขอบคุณครับ