---
title: ฝึกแบ่งพิมพ์ 6098 เข้มข่าวค่ำ 15 ต.ค. 66 060367
subtitle: 
date: วันจันทร์ที่ 11 มีนาคม 2567  เวลา 09.00 น.
---

								(ข้อความสดจากระบบถอดความเสียงพูดทางไกล)
หลายล็อตทยอยมาแล้วนะ ล่าสุค่ะ แล้วเดี๋ยววันพรุ่งนี้ก็จะเป็นอีกลล่าสาุด 7,000 กว่าแล้วนะ // สูงขึ้นเรื่อย ๆ  ใช่ไหมคะ เป็น 5000 แล้วก็ล่าสุดวันนี้ 7000 กว่าคนแล้วค่ะ มาตั้งหลักก่อน ส่วนจากนั้นจะกลับไปทำงานหรือจะไม่กลับแล้ว ก็อีกเรื่องหนึ่งครับยังๆไม่ครบ แต่ไม่ไเป้นไร มาขอความช่วยเหลือจากกระทรวงแเพราะครอบครัวตอนนี้ก็เป็นห่วงกันมากเมื่อช่วงสายที่ผ่านนะครับ ก็อีก 90 คน ถึงประเทศไทยแล้ว ก็ทั้งครอบครังนะครับ ที่เฝ้ารอด้วยคงามเป็นห่วงใช่ มีน้ำตา เพราะว่ารอคอยกันมานานอยากจะให้กลับมาสู่อ้อมกอดของครอบครัวก่อน ตัวอย่างหนึ่งนะครับ จากอิสราเอล เขาเปิดใจว่า ดีใจมาก เอาลองฟังนะครับ อย่างเช่น คุณวีรยุทธ พูดกับเรานะคก็ดีใจครับ ได้กลับเรต้น ๆ นะครับ ก็พยายามติดต่อไป ถ้าทางการเขาไม่ติดต่อไป ให้เราติดตมชาตลอด เพื่อ ที่มันเร็วขึ้นร เพราะว่าเขาก็ไม่รู้ว่า เราจะกลับไหม มันมีคนตกค้างอีกไหม แล้วก็มันมีคนตกค้างอีกไหม บางทีเขาติดต่อไปเบอร์โทรเรา คนประสานงานมันน้อย คนประสานงานมันน้อย คอยโทรไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกนะ ของคุณวีรยุทธครับ ที่ได้กลับมาสู่ประเทศไทย พร้อมกับเพื่อนแรงงในวันนี้ คุณวีรยุทธบอกดีใจมาก ที่รอดชีวิตมาได้ เพราะตัวเองนี่ เจอเหตุการณ์ระเบิด ที่สวนที่เขาทำงานอยู่เลยครับ ทำให้ตัวเขานี่ เสี่ยงมาก ๆ  แล้วที่น่าเศร้าก็คือเพื่อนเสียชบาดเจ็บอีก 1 รายนะครับ คุณวีรยุทธเองบอกว่า ก็รู้แหละว่ามันเสี่ยง แต่ตอนนั้นก็ต้องไปทำงาน ทำงานครับ ถึงแม้จะเป็นสถานการณ์สู้รบ ก็ต้องไปทำงานเหมือนเดิม หลายคนบอกว่าแบบนี้จะไม่ไป นายจ้างก็ขอร้องว่าไม่มีคนเก็บผลผลิต นะคะก็ไม่มีทางเลือก ก็ต้องไป นั้น คุณวีรยุทธบอกว่าก็ได้ยินเสียงไซเรน1 ครั้ง ทีนี้พอครั้งที่ 2 ได้ยินอีกรอบนี่ ผ่านไปแค่ 2 วิ ระเบิดลงเลยครับ ระเบิดลงเสร็จ เขาหันไปเห็นเพื่อนที่อยู่ห่างกัน 10 เมตร ตายต่อหน้าเขา เขาก็ตกใจมาก เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ก็หอบหนีตายหมอบคลาน เท่าที่จะทำได้ ต่อมา แล้วคุณวีรยุทธก็พูดถึงเสียงสะท้อนที่บ้างส่วนเห็นว่า ว่าไปอิสราเอลเป็ฯพื้นที่สู้รบ เป็นพื้นที่เสี่ยงทำไม ก็มีคนที่พูดแบบนี้ คอรู้ว่าเขามีสงครามกันหลายปีที่ผ่านมาก็มีการสู้รบต่อเนื่องแต่พอคุณวีรยุทธได้ยินอะไรแบบนี้มานี่ คือบางทีนี้การทำงานหากิน ก็ไม่ได้เลือกได้ ไปดูนะ นะฮะ ลองฟังตรงนี้ดูนะ ถ้ารู้ว่าอันตรายไปทำไม มันอย่างไรล่ะ มันก็ต้องสู้เพื่อครอบครัเพื่อครอบครัว การทำมาหากินนะครับ คนรวยเขาก็ไม่รู้หรอก คนรวยเขาก็พูดไปเรื่อย กับสถานการณ์วันนี้ คนจนอย่างเราน่ะ หาเช้ากินค่ำอย่างเราน่ะ มันอันตรายขนาดไหน มันก็ต้องเสี่ยงใช่ไหม // ต้องอยู่ในสถานะแบบเรา ใช่ ถ้าคนมีอยู่แล้วไม่ไปก็ได้ ใช่ไหมล่ะพี่ // ชีวิตมันต้องดิ้นรนใช่ไหมพี่ ไม่อย่างนั้น ก็อยู่ไม่ได้ครับ // เขาบอกคนรวยไม่เข้าใจหรอก บางทีเขาก็ต้องทำมาหากิน ต้องมีรายได้ มากนัก 

(คุณธัญญารัตน์)  น่าเห็นใจ คุณวีรยุทธบอกนะครับว่า คนที่กลับมาทั้งหมดกับเขานี่ คือตัวเลขก็คือ 90 คน คุณผู็ซึ่งในการเดินทางล็อตนี้ตั้งแต่ช่วงสาย ที่ผ่านมา มีผู้บาดเจ็บนะครับ 2 คนที่บาดเจ็บแล้วกลับมาเมื่อช่วงสาย บาดเจ็บที่บริเวณขา ก็คือขาอักเสบ โดนสะเก็โระเบิกยาดเจ็บที่ข้อมือ พอมาถึงก็แน่นนอนครับ เจ้าหน้าที่ตที่ได้รับบาดเจ็บ ไปให้เจ้าหน้าที่ ปรากฎภาพรวมก็ดี กลีบลับภูมิลำเนาได้เลยนะครับ แล้วก็ประเมินสุขภาพจิตของแรงงานทั้งก็ไม่ได้พบว่ามีใครมีปัญหาแต่อย่างได้ ก็ขึ้นรถบัสออกจากสนามบินอู่ตะเภานะ ไปที่โรงแรมเอสซีปาร์ค กรุงเทพ กลับสู่ภูมิลำเนาต่อไปนะครับ // พูดถึงเราสัมภาษณ์หลายคนนะคะ อยู่เมืองไทยหาเงินไได้วันละ 300 ส่งกลับบ้าน 50,000 คือมันอาจจะเป็นความหวังเดียวของเขาจริง ๆ ต่อหลังจากนี้ อาจจะต้องรอดูแล้วแหละ หลายคนบอกให้กลัมก่อน และครอบครัวคือคนที่ โอโฮ เฝ้ารอหลายครอบครัวไม่ได้หลับได้นอนนะคะ หากัน ทีนี้กลุ่มแรกที่เดินทางมาที่จัดสถานที่ไว้ที่โรงแรม SC Prak จากอีสาน อุ้นลูกจูงหลานกันมา อยากจะเอากับข้าวมาด้วย ให้ครอบครัวได้กิน เสียงแม่บอก ปลอดภัยแล้วนะลูกแล้วก็หลายครอบครัวค่ะ ความเชื่อเอาด้ายแดงมารับขวัญกัน // รับขวัญกันให้กำลังใจกัน ภาวะสงคราม เห็นเพื่อนตายต่อหน้า บางคนเล่า เห็หลายครอบครัว พอเจอหน้ากัน โผล่เข้ากอร้องไห้ ไปดูภาพบรรยากาศบางช่วง ที่พบกับครอบครัวค่ะ เป็นภาพประทับใจนะคะ ลูกชายกอดไม่ห่างกัน แล้วก็ตะโกนเรียกคุณพ่อ คุณพ่อใส่หมวก ใส่แมส ก็จำได้  ก็เป็นภาพที่น่าจดจำ ทันทีที่นายบุตรชายนะคะ มาพบหน้าครอบครัว มารอจากจังหวัดชัยภูมิเพื่อที่จะรับกลับบ้าน ลูกชายก็ร้องเรียกพ่อ ก่อนที่จะโผลเข้ากด้วยความคิดถึงค่ะ ส่วนพ่อตาและภรรยาใช้ด้ายที่เตรียมมา จากบ้าน ผูกเข้ากับข้อมือ ที่ต้องตกอยู่กลางรบอยู่นี่ อยุ่ติดกับรั้วฉนวนกาซาเลย ตลอดเวลา นายสมชายบอกว่า ดีใจมากที่กลับมาหาครอบยครัวโดยเขานี่ ไปทำแล้ว วันที่เกิดเหตุสู้รบกัน พยายามที่จะบุกเข้ามาแต่เข้ามาไม่ได้ เขาและเพื่อนต็ม กินกรไม็่จพอร ูา กินกันเพียงบะหนี่สำเมีเท่านั้นเองก็ต้องประทังชีวิตกันไปนะครับ