[เสียงโฆษณา] [เสียงบรรยากาศป่า] // ขอบคุณมากนะ ที่ช่วย [เสียงอสรพิษ]   เองตามมันไปไม่ทันหรอก  เราควรอยู่รวมกันที่นี่จะดีกว่า  // พวกเอ็งโชคดีนะ ที่เจอพิษแค่นี้ ถ้าเจอพิษไอ้เกล็ดเงินล่ะก็ ไม่มีทางรอด // ไอ้เกล็ดเงินเหรอ  // ไอ้งูยักษ์นั่นไง ที่ลือกันว่ามันเป็นเปรต // เหลวไหล  // แต่อย่างไรก็ต้องขอบใจพวกเธอนะ ถ้าไม่ได้พวกเธอ พวกเราคงแย่ // มึงไว้ใจอี 2 ตัวนั่นเหรอ  // ถ้ามึงไม่เงียบ มึงโดดตีนกูแน่ // มึงคงไม่เคยได้ยินเรื่องเล่า ไอ้พวกชนเผ่าลึกลับที่มันอยู่ในป่า กูรู้แต่มึงไม่หุบปากแหละ // ทำไม คนอย่างมึง กูยิงทิ้งมาเยอะแล้ว อย่าว่าแต่มึงเลย ขนาดพระ กูเคยฆ่ามาแล้วเว้ย มึงว่าอย่างไรนะ // หมวด อย่า  // เมื่อกี้มึงว่าอย่างไรนะ // หมวด  อย่า เราเป็นตำรวจ  ผมไม่น่าดื้อรั้นเลย ถ้าไม่อย่างนั้นน่ะ ทุกคนก็คงไม่ต้องมาตาย // เอาน่า มันเป็นหน้าที่  มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวใช่ไหมหมวด  // ผมจะพาทุกคนออกไปจากที่นี่ให้ได้  ถ้าพี่เอ็งชื่อสีอ่อนใช่ไหม  // ใช่ พี่ข้าชื่อศรีอ่อน // ถ้าพี่เองศรีอ่อน เอ็งก็ชื่อสีเข้มใช่ไหมวะ [เสียงหัวเราะ] // ไอ้คนชั่ว  คุณแพนมาแล้ว // อย่าให้กูออกไปได้นะมึง // พวกแกเป็นใคร ฉันถามว่าพวกแกเป็นใคร // ข้าเป็นพวกเร่ร่อน ออกมาหาของป่ากับสมุนไพร // แกโกหก แกก็รู้ป้่านี้มันป่าอาถรรพ์ มีแต่ปีศาจเท่านั้น ที่เพ่นพ่านได้ // เฮ่ย เขามาช่วยเรานะ หัดเชื่อใจคนอื่นบ้างสิ // ไม่ ข้าไม่เชื่อใครทั้งนั้น // เลิกมองคนในแง่ร้ายสักที ก็เห็นอยู่ว่าเขาก็เป็นคนเหมือนกับเรา เป็นอย่างไรบ้าง ข้าต้องไปหาเพิ่ม ไอ้สมุนไพรพวกนั้นมันช่วยได้แค่ช่วยคราวเท่านั้นแหละ มันช่วยแค่เดินทางไปรักษาตัวต่อที่หมู่บ้านข้าได้ // แล้วมันอยู่ไหน // ต้นน้ำด้านนู้น เอ็งไปก็ไม่รู้จักมันหรอก ข้าจะไปกับน้องข้า ไปคำแพง ถ้าเขาไม่ช่วย แล้วใครจะช่วย เขาเป็นชาวป่า ต้องรู้เรื่องสมุนไพร จะไประแวงเขาทำไม // ถ้าเรื่องสมุนไพร ข้าก็รู้ นี่ไง [เสียงอสรพิษ]  // นาย นาย มันจะมีประโยชน์ต่อนาย เมื่อถึงเวลา // ไม่เห็นต้องช่วยทุกคนเลยนี่พี่ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น // เอ็งคงไม่อยากแบกคนเจ็บให้เป็นภาระใช่ไหม // ก็ทิ้งคนเจ็บ พาคนไม่เจ็บไปไง ระหว่างคนเจ็บกับคนชั่ว เอ็งจะพาใครกลับเข้าหมู่บ้าน // คนชั่วดีกว่า คนชั่วมันยังเดินได้ คนเจ็บมันเดินไม่ได้ // เจริญแหละเอ็ง  // แต่ ถ้าข้าเป็นพี่ข้าจะช่วยคนเดียวพอ // แล้วเอ็งจะช่วยคนไหน // ก็ไอ้หนุ่มคนที่ถามชื่อพี่ไงล่ะ // เร็วเข้าเถอะน่ะ เดี๋ยวค่ำมืดกันพอดี // พาคนเมืองกลับไปเยอะอย่างนี้ มีหวังแม่เฒ่าคงดีใจ // คำแพง ฟังพี่ดี ๆ นะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เอ็งต้องพาพวกนั้นกลับเข้าหมู่บ้านให้ได้เข้าใจไหม ไม่มีเวลาแล้ว // พี่ // ไป   // ช่วยด้วย // ศรีอ่อน // ช่วยด้วย  // ข้าหนาว ข้าโดนไอ้เกล็ดมันขบเอา เคี้ยวให้ละเอียด แล้วพอกแผลไว้  // ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม ไม่เป็นไรแล้ว แต่ว่าเอ็งกอดข้าเสียแน่น // ขอโทษ //