---
title: ฝึก PE ดร.วสันต์ ภัทรอธิคม นักพัฒนาแอปพลิเคชัน
subtitle: 
date: วันจันทร์ที่ 23 มีนาคม 2569  เวลา 16.33 น.
---

								(ข้อความสดจากระบบถอดความเสียงพูดทางไกล)
หาวิธีแก้ไขปัญหา Pain Point ของผู้คนในสังคม ปัญหายิบย่อยที่ทำให้รำคาญใจ และมันก็ไม่ได้เล็กอย่างที่คิด ไม่ว่าจะเป็นปัญหาขยะล้นถัง ฝาท่อปิดไม่สนิทกันเป็นคนต้องเดินตก หรือว่าถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ แบบนี้เป็นต้น หลายคนบอกคนดีเลยถ้าแก้ได้ยอดเยี่ยมมาก ๆ แต่อาจารย์ท่านนี้ก็บอกว่าเขาแก้คนเดียวไม่ได้ เขาคิดค้นช่องทางให้ทุกคนมาช่วยกันแก้ไขในรูปแบบของ Application ครับ ตอนนี้ผมนั่งอยู่กับ ดร.วัตสัน ภัทรอธิคม นะครับท่านเป็นนักวิจัยอาวุโสห้องปฏิบัติการวิจัยระบบขนส่งและจราจรอัจฉริยะศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติสวัสดีอาจารย์ครับสวัสดีครับผมไม่ได้เรียกท่านว่าอาจารย์จุ๊บจุ๊บ ชื่อน่ารักมาก เพราะถ้าเรียกเต็ม ๆ ฉันชื่อและตำแหน่งอาจารย์ยาวมาก ดรวสันต์ ภัทรอธิคม คือใครพูดถึงตัวเองให้เป็นผมก็วิจัยนะครับ จบมหาลัยโคโยตี้มาก็เริ่มทำงานเป็นนักวิจัยเป็นผู้ช่วยนักวิจัยอยู่ที่ NECTEC นี่ตอนนี้ก็24 ปีแล้วขับนะครับ ก็เริ่มทำงานมาในห้องปฏิบัติการด้านเครือข่ายแล้วก็เข้าใจ NECTEC ก็ใจดีส่งไปเรียนต่อจบมาก็เข้ามาทำงานที่เรื่องขนส่งและจราจรอัจฉริยะตอนนี้ก็เริ่มเข้ามาในเรื่องของสมาธิ City ทำให้มุมมีความสามารถมากขึ้นคุยกันด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์นะครับ ตอนจบและอาจารย์จบที่ไหนเอ่ย // ที่ขอนแก่นขอนแก่นแล้วได้ทุนสภานักเรียนต่อที่ที่อเมริกาอเมริกาเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยโดยตรง // information signs // อ๋อ แล้วโดยส่วนตัวนี้อาจารย์ชอบเรื่องนี้ตั้งแต่เด็ก ๆ // คอมพิวเตอร์เด็กชายได้เข้าไปเล่นคอมพิวเตอร์ยุคอาจารย์นิมนต์ 3 ยังเป็นคอมพิวเตอร์แบบเครื่องใหญ่ ๆ อะไรต้องใส่แผ่นอาจารย์เล่าให้ฟังนิดหนึ่งเด็กชายจุ๊บตอนเด็ก ๆ ได้รับอิทธิพลจากใครทำไมถึงชอบคอมพิวเตอร์ // คือ หลังจากได้เขียนโปรแกรม คือ เข้าไปในคอมพิวเตอร์แล้วจะทำอะไรครับแป๊บหนึ่งครับ เพื่อนที่โรงเรียนมีคอมพิวเตอร์ก็เข้าไปเล่นก็มีคุณครูมาสอนว่าเราเขียนโปรแกรมดูสิ เราก็เขียนโปรแกรมช่วยตัวเองนี่ให้มันวนพิมพ์ไปเรื่อย ๆ 10 ครั้ง 20 ครั้ง แล้วทำไมมันเหมือนสั่งชาวบ้านได้ เขียนไปประมาณมันก็จะพิมพ์ชื่อเราหาข้อความที่เราอยากได้ ชอบ // ขณะที่เด็กเป็นคนนี้ลูกแก้วเตะฟุตบอลในยุคนั้นนะ อาจารย์ก็เริ่มรู้จักกับคอมพิวเตอร์ตู้ใหญ่ ๆ ขาวครับ เสนออะไรมันก็แกก็เย็นนะครับ แล้วก็สั่งมันได้แล้วอยากอย่าให้มันพิมพ์สี สั่งซ้ายฝั่งขวาถ้าเราทำเป็นนี่เราจะกลับมาได้หมดเลยการตามใจเรา // ใครสอนอาจารย์ให้เขียนโปรแกรมคนแรก // เป็นคุณครูสมัยมัธยมในห้องห้องห้องคอมก็ห้องเขามีคอมอยู่เขาก็จะเข้ามาช่วยเราดูเขาก็ไปถามเขามีหนังสือหนังหานิดหน่อยเด็กคนหนึ่งเขาสนใจกับอาจารย์ในยุคนั้นคนที่อยากจะเขียนโปรแกรมน่าจะยังมีไม่เยอะมาก // ใช่ๆ มีไม่เยอะ ผมนี่เป็นคอมพิวเตอร์วิชาคอมพิวเตอร์รุ่น 1 มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก็เป็นรุ่นแรกเลย ไม่มีห้อง ไม่มีตึกของตัวเองครับ เตาย่างไฟฟ้าไปตอนนั้นคือใฝ่ฝันอยากจะเป็นคอมพิวเตอร์เลยไหมน่าจะพอได้รู้จักกับคอมพิวเตอร์แล้วก็คิดว่าเหรียญอันนี้แล้วมันมันไม่รู้สึกลำบาก ไม่รู้สึกว่าเราต้องเรียน รู้สึกว่าเราเดินเล่นกับบ้านชายก็สนุกได้เรียนรู้กับมันมันเขียนอย่างไร ให้มันเอาไปคือสำหรับอาจารย์แล้วมันก็เป็นเรื่องไม่ยากเขาเป็นความถนัดสำหรับคนทั่วไปการเรียนเขียนโปรแกรมอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายในยุคนั้น ครับ  ใช้เวลานานไหมครับกว่าจะชินกับมัน โปรแกรมตัวแรกที่ใช้เขียนคือ... // ตัวแรกก็เป็น Basic หลังจากนั้นก็ Portland แล้วหลังจากนั้นผมผมขอบอกอิ่มมากผมก็เลยไปรับงานครับจ๊อบข้างนอกเขียนสิ่งที่เรียกว่าpearly beigeเป้ยดีเบตเหมือนโปรแกรมโรงพยาบาลน่ะ ว่ารับยาไอ้นี่ ออกไอ้นี่ ก็รวมกันกับเพื่อน 3-4 คนต่างก็รับงานเล็กของโรงพยาบาลมามาลองทำดูก็โอชอบมากทำถึงเช้านี้ไม่รู้สึกเล่นเรื่อย ๆ ช่องเป็นอะไรตอนนี้เราอยากให้เหมือนกับเรากรอกข้อมูล และดึงข้อมูลจากฐานข้อมูลมาแสดงก่อนมัน ๆ ยากเหมือนกันนะ ก็หลังจากนั้นก็เลยรู้ว่าเราน่าจะชอบเป็นเรื่องนี้ จ้างอาจารย์เขียนโปรแกรมอะไร เขียนให้หมดถ้ามีเวลามี Concept ให้อาจารย์เสือดำนายถ้าถ้าเกิดอยากจะเขียนในสิ่งที่ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบรู้สึกว่ามันมีประโยชน์ ใช่อาจารย์มันต้องมีประโยชน์แน่นอน เดี๋ยวผมขอคิดก่อนนิดนึงก่อนที่จะไปเข้าเรื่องของ Application ที่ตอนนี้อาจารย์ทำมาทั้งหมด ถามนิดหนึ่งวันนี้ระบบการเขียนโปรแกรมมันเริ่มถูกพัฒนามาเป็น QR Code ด้านอื่นอีกมากมายเป็น Applicationมันพัฒนามาไกลขนาดไหนสิ่งที่คนไทยควรจะเริ่มเรียนรู้ตามให้ทัน อยากรู้ว่าทุกวันนี้เรามีการสอนโค้ดดิ้งบรรจุอยู่ในหลักสูตรข่าวล่าสุดที่ได้ยินนี่คือเขาจะ พิมพ์บางอย่างให้ แล้ว AI หลังบ้านมันจะบอกโค้ดมาให้เลย ล่าสุดที่เพิ่งเห็นเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่ คือเมื่อก่อนแล้วก็เขียนเป็นบรรทัดบรรทัดก็ได้ครับ นิพนธ์วันนี้พอเริ่มขึ้นสักอย่างเลยมันจะล็อคซิมไหมเหมือนกับพี่บวชน่ะครับวันนี้รถออกอีเมลนี่ ปุ๊บ มันจะเอาชื่อคนที่ที่เราคุยกันเราอยู่มาตอบให้เพราะเราเขียนปุ๊บมันจะใครคุยกับใครเขียนแบบนี้ Thank You for Your Attention อะไรมาให้หน่อยวันนี้ก็จะทำกระโปรงแบบล่าสุดที่ได้เห็นอาทิตย์ที่แล้วเนี่ยคือเพราะเริ่มเสียอะไรบางอย่างไม่เอาแล้วก็เลือกไม่เอาอันนี้เอาได้ขึ้นมากมันก็จะกลายเป็นว่าการเขียนซินแท็กไม่ใช่เรื่องยากครับสิ่งที่ยากขึ้นหรอกแล้วก็ว่าเราว่าเราคิดออกแบบเป็นอย่างไร คือ กระบวนการขั้นตอนมาก กว่าถ้ามันจะเป็นชุดให้แล้วจะเลิกงานแล้วแล้วพรุ่งนี้คนระดับสูงรู้เรื่อง ก็น่าจะนะครับ เพราะว่าที่ปรึกษาเขาน่าจะเก่งฝันหวังว่าครับคุณตรีกระทรวงการอุดมศึกษาจะต้องรู้เรื่องพวกนี้ // ก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า // เพราะว่าท่านจะต้องไปปรับโครงสร้างต่าง ให้โลกเราไม่ใช่โลกให้ประเทศไทยสามโลกให้ทันใช่ตัวตนอาจารย์นิดนึงครับทุกวันนี้ทำอะไรบ้าง